februari 28, 2005

Les petits Belges

B: Regardez..., comment ils s'amusent....les enfants...

A: 'Je vous en soupplie, aidez-moi. Je ne sais pas quoi faire, je suis fatigué de tout...de tout...me comprenez-vous...? Je ne retrouve plus la force en moi... . La force qui m'a toujours aidée de faire, ce que j'ai à faire dans ma vie. La sagesse m'a abandonnée, comme mon éducation, même ma langue...je ne sais plus quoi dire...Je me trouve au bord d'une crise...je crois...je n'ai plus d'espoir... .
Vous ne comprenez donc pas que vous êtes la seule qui me fait "vivre"? C'est vôtre souffle..., mes poumons s' en nourrissent. Sans cela...je suis mort.'

B: 'Dîtes, mon cher...ce n'est pas vôtre incompétance qui vous arrachêra les bras.'

A: 'Que voulez-vous dire?'

B: 'Ce que je veux dire est...que...ce n'est pas vôtre physique qui vous pose des problèmes...mais vôtre manière de vivre... .'

A: 'Voulez vou dire que je ne sais pas...ce que c'est...? "vivre".'

B: 'Oui, c'est ça, vous y êtes! On se comprend maintenant.'

A: 'Et vous? Savez-vous comment le faire,..."vivre"?'

B: 'Moi? Ce serait un peu, trop facile non...de vous dire comment vous devriez "vivre"...vôtre vie? Je ne le sais que pour moi-même... .Je suis désolée...mais je ne puisse rien faire pour vous....adieu.'

Elle a pris son manteau...puis elle a ouvert la porte et l'a refermée derrière elle...doucement... .Son absence a rempli la chambre avec un silence unsupportable... .


(Effe erbij vermelden dat dit compleet uit mijn duim gezogen is en een symbolische tekst, voor degenen,...die willen zien)


V.L.

Die oudjes van tegenwoordig...

Een vrouw van ongeveer 75 jaar rijdt met haar splinternieuwe Ferrari op de E40 tegen ongeveer 40km/u. Een GTI van de rijkswacht merkt dit op en zet de 'moeizame' achtervolging in.
De Ferrari wordt tegengehouden en een flik stapt uit, benadert de wagen en vraagt om het raampje naar beneden te doen. De flik, die ziet dat het een bejaarde dame is, zegt:

"Madam, u rijdt hier op een autostrade en de minimumsnelheid is hier 70 km/u hé"
Madam: " Achzo, jamaja, ik zie hier een plakkaat met "E40" op...dus dacht ik dat ik hier maar 40 mocht...."
Flik: "Nieje madammeken, ge moet hier minimum 70km/u rijden!"

Naast de oude dame zit een oud ventje dat rilt als een pasgeboren veulentje. De flik die blijkbaar geamuseerd is door de situatie, zegt: "Wat is er meneer, gaat het wa te rap voor u?"

De oude man:" Wilde zwijgen..., we komen just van den E313!!!"

februari 26, 2005

18-jarige perikelen deel 2

Zoals ik in mijn 'Verwonderlijking deel 4' vermeldde, 'de 18-jarige perikelen' is een vervolgverhaal, gezien door de ogen van een 18-jarige. En dit is dus het vervolg op het vorig deel... .
(De leeftijden: 9j., 12j., 18j., 21j., 25j., 28j. en 30j. zijn zowat de cruciale leeftijden in mijn leven die een evolutie en verandering in mijn persoonlijkheid betekenden.)


En zo bevond ik mij dus in een vreemde wereld met een vreemde taal. De eerste zinnen en woorden die ik eruit kon stotteren waren: ‘dank u’, ‘alstublieft’ en ‘waar is het toilet alstublieft?’. Mocht meteen verder gaan in het derde studiejaar en heb mijn derde en vierde studiejaar gedaan op Silo 2, dicht bij de Academie voor Schone Kunsten. Dit was mijn eerste vertrouwde omgeving, tussen het Steen aan de Schelde en mijn school. Heb daar ballet gedaan, waaraan ik mijn lenigheid te danken heb. Echter daarin verder groeien was niet voor mij weggelegd, al had ik het graag gedaan. Was te groot en toen mijn lerares voor de grote spiegel in de balletzaal mijn haar naar achter deed, zag ik uitstekende oren. Nu, dit jaar, heb ik een vakantiejob gedaan en 35 000 bef. verdiend, wou het geld gebruiken om mijn oren een beetje naar achter te doen steken. Ja, ben daarover toch nog steeds gecomplexeerd. En al was ik vroeger een ongelooflijke waterrat die van grote hoogtes durfde te duiken, omwille van dat heb ik al jaren niet meer gezwommen. Neen, mijn stiefvader vond de operatie onnodig en gebruikte het argument: ‘nu heb ik al jaren zo goed voor jou gezorgd, nu mag jij wel iets in de plaats doen.’ Moest het geld afgeven..., ik dacht dat ik iets kreeg… Ach ja, dat heb ik al lang uit mijn hoofd gezet. Hij heeft mij nooit als zijn dochter aanvaard. Heb wel een mooi mahoniehouten, antieken bureau in de plaats gekregen.

De eerste vijf maanden hier in België waren heel zwaar, mijn besef dat ik zomaar niet eender wanneer mijn familie kon zien was afschuwelijk. Ik heb dag en nacht gehuild: ‘ik wil mijn pappa, mijn grootouders en mijn vriendinnetjes zien!’. Mijn moeder stelde me gerust dat ik met de grote vakantie, twee manden lang op verlof mocht gaan naar Tsjechië. Het was toen februari en dat leek me nog veel te veraf, maar had geen keus. Mijn wereld stortte ineen, ik was van mij familie afgescheurd. En nog steeds doet het pijn, regelmatig huil ik nog wanneer ik ’s nachts in mijn bed lig. Ik vrees dat deze pijn nooit zal overgaan.

Met de Nederlandse taal kon ik al na een half jaar vlotjes overweg. Tijdens de andere lessen namen ze me af en toe apart om extra oefeningen te doen in het Nederlands. Aan de hand van prentjes leerden ze me de taal aan.
Ondanks mijn vreemde origine scoorde ik hoge cijfers in alle vakken. Mijn moeder vond het bijna abnormaal.
Toen we met de breuken bezig waren ondervond ik echter wat problemen en hielp mijn stiefvader ermee. Mijn moeder bekeek de resultaten en werd boos op mijn stiefvader omdat hij het me verkeerd uitgelegd had en niet wou toegeven dat hij verkeerd zat. Maar ja, wat wil je, ondanks zijn intellectueel vermogen en grote kennis in kunst en architectuur, heeft hij zijn school nooit kunnen uitdoen. Op zijn vijftien jaar moest hij van school om op het schip van zijn ouders te gaan helpen. Zijn ouders waren schippers en zijn vader kwam dan te overlijden.

In ieder geval, waarschijnlijk door zijn schuldgevoel over zijn onkunde, sloegen opeens de stoppen door. Hij stond recht en pakte wat het dichtst in zijn handbereik lag, een ‘glazen citroenpers’ en smeet die in het gezicht van mijn moeder. De top van de citroenpers raakte haar tand en een klein stukje brak af. Mijn moeder verstijfde van schrik en ik ook... . Tranen rolden uit haar ogen, maar ze hield haar mond. Hij ging rustig terug aan tafel zitten. Ik zag in haar ogen dat er iets niet klopte. Ik bleef verstijfd aan tafel zitten...
V.L.

februari 24, 2005

Melancholie

Verdorie, juist vanavond...slaagt de genadeloosheid van de volle maan toe... En zij heeft de kleur van éen van mijn drie manen, rechts...héél mooi. Ja de maan, in het teken van de vrouw. De zon, in het teken van de man. Beiden met de aarde tussen hen in, zorgen voor...maansverduistering...got him? Vandaar mijn blog, Maansverduistering heet.
Dit is nu al zo vaak gebeurd met volle maan...Partner of geen partner, op zulke momenten bevond ik me juist heel vaak alleen. Om zot van te worden...dat verlangen naar geborgenheid en affectie.... En het is blijkbaar sterker dan mezelf want slaag er niet in het uit mijn kop te zetten. Die melancholie verdorie, altijd hetzelfde, heb zin in niks...en zit me wat te vervelen. Tja, ben ook maar een mens en niet aldoor een en al euforie...al mag ik soms zo overkomen bij mensen. Ben verre van volmaakt, ben net zoals de andere mensen, met hun zwakke en sterke kanten. Wat beteken ik in deze wereld? Op een mierenhoop...éen kleine mier. Éen of minder, maakt niks uit...
Straks gaan jullie nog denken dat ik mijn eigen van kant wil maken...neen hoor...pure melancholie...

Iets héél melancholisch:

Pourquoi les pensées ne survivent-elles pas?
Pourquoi les sentiments ne survivent-ils pas?
Pourquoi l'espoir ne survit-il pas?
Pourqoui la sincérité ne survit-elle pas?

Pourqoui l'esprit doit-il mourir?

(en dan hopen dat het juist geschreven is...lang geleden dat ik nog eens heb moeten vervoegen in het Frans)

V.L.

februari 23, 2005

Word en leef

Het was een mooie lentemorgen en de warmte van de zon vervulde haar met een gloed waarvan ze wist, ‘dit is het’. Die gloed zou ze dag in dag uit willen hebben, heel de dag door. Op zulke momenten stond ze het dichtst bij haarzelf en voelde haar eigen innerlijke kracht. En ze wenste dat iedereen die op deze wereld rondloopt dat gevoel kon ervaren. ‘Hoeveel mensen, per dag, per uur, per minuut, per seconde… slagen erin deze gewaarwording door hun aderen te laten stromen?’, dacht ze bij haarzelf. Want ze beseft dat dit gevoel het opperste geluk is en je bevrijdt van alles en iedereen, inclusief je eigen blindheid. ‘Iedereen kan dat wel losmaken in zichzelf, ieder op zijn manier ‘, denkt ze zo. ‘Een mens is zoveel met en in zichzelf bezig, maar op welke manier?
Tegelijkertijd ervaart ze een immens verdriet. Ze ziet en heeft zoveel ‘gewetensloosheid’ gezien in haar leven. Ze begrijpt het niet, het is allemaal verklaarbaar en toch begrijpt ze het niet. Angst, haat, verdriet, onmacht, jaloezie, bezitterigheid, materialiteit, pijn en lijden kunnen een mens zó afschuwelijk blind maken. Blind voor de schoonheid en enkel open voor de oppervlakkigheid…omdat ze het minste kwetst. Alsof bepaalde mensen schoonheid schuwen…
Ook zij is ooit zwaar verblind geweest. Ze heeft zich toen volledig weggecijferd voor iemand, niets bleef er nog van haar over…schijnbaar… . Ze ging langzaam haar eigen ondergang tegemoet. De confrontatie met haarzelf, na een lange tijd zo bezig te zijn geweest, was schokkend. Ze is niet trouw gebleven aan haar waarden en haarzelf. En die waarden zijn namelijk als een goed mens door het leven te gaan. En wat houdt goed in? Uw gezond verstand gebruiken. Wie zijn gezond verstand gebruikt, doet goed… .
Maar hoe komt men er toe ons gezond verstand te gebruiken? Doorgaans zelfbewust door het leven gaan, met het hart op de juiste plaats? Beslissingen nemen zonder jezelf en de ander te kwetsen is niet altijd een evidentie.
En tussen de mensen draait de negativiteit heel vaak rond ‘jezelf en de ander onnodig kwetsen’. Uiteindelijk, de behoefte om te kwetsen ontstaat vaak uit het feit dat men zichzelf gekwetst voelt. En het is nu eenmaal zo, mensen kwetsen elkaar, bewust of onbewust, het maakt niet uit, het gebeurt gewoon. En verdomd, het is heel moeilijk te leven tussen mensen die elkaar kwetsen. Je moet als het ware een schild rondom jou bouwen om niet gekwetst te worden. Het probleem is, dat er mensen zijn die áltijd een schild dragen, alhoewel het niet altijd nodig is en zich dan ook heel offensief gedragen en afsluiten tegenover de rest en zichzelf.
Door geen schilden te dragen ben je ontvankelijker voor de schoonheid van een ander of van de dingen rondom jou. En geen schilden dragen houdt natuurlijk ook in dat je kwetsbaarder bent. Maar geef mij toch maar…ééns door schoonheid ten volle geraakt te worden dan nóóit.
En zij houdt werkelijk van schoonheid, dat is net wat haar zo mooi maakt omdat ze erin slaagt om die schoonheid aan anderen te laten zien. En mensen hebben haar lief of verachten haar. Meestal zijn het dan ook mensen die vreselijk in de knoei zitten met zichzelf die haar verachten. Al heel haar leven probeert ze goed te doen. Enkel door goed te doen en vooral, door te zijn wie zij is, betekent ze een meerwaarde voor de anderen. Maar zichzelf wegcijferen voor een ander is het ergste wat ze zichzelf en de ander kan aandoen. Ze heeft te hard geprobeerd goed te doen. Op den duur was daar niets meer goed aan. De ander kwetste omdat hij zich doorgaans gekwetst voelde. Of zij nu de oorzaak was óf de buitenwereld óf het verleden… Die mens voelde zich door en door gekwetst en kwetste juist haar omdat hij het meeste van háár hield.” ‘Begrijpelijk’ in de volksmond maar in contradictio terminis met de positieve liefde…”
In het begin kon ze het allemaal relativeren en kon ze terugvallen op haarzelf maar daarna gebeurde het onvermijdelijke, ze begon alles te doen opdat die persoon zich niet meer gekwetst zou voelen en ondertussen bleef hij haar maar kwetsen. Omwille van zijn blindheid was hij namelijk niet meer in staat háár schoonheid te zien of wat voor een broos wezen er wel niet stond voor hem. Gewóón een mens, vóór hem zien staan, had al voldoende geweest. Want zij was opeens geen mens meer, maar een ‘ding’ dat hem gekwetst had en dat kapot moest. Álles was een goede reden om haar af te afbreken. Zij stond volledig hulpeloos en besefte dat zij dat nooit zou kunnen veranderen in hem en dat enkel hij dat kon veranderen. En die geduld had ze dan ook voor hem over… “Crazy, gaan de meeste denken hier.”
Hij had namelijk van die heldere momenten waarop hij alles besefte. Maar net zo snel als het besef was gekomen, was het ook verdwenen en het minste was voldoende om zijn ogen te verblinden met haat en pijn.
Zij voelde zich, keer op keer, onrechtvaardig, onrespectvol en mensonwaardig behandeld. En dat kwelde haar tot in het diepste van haar ziel: zijn onrechtwaardigheid en gewetensloosheid. Ze heeft geprobeerd hem anders tegen het leven aan te doen kijken maar dat lukte niet omdat hij te veel blindgestaard was op wat de anderen in het verleden hem hebben aangedaan. Ze vond het onrechtvaardig dat zíj daarvoor moest boeten. Ze begon te lijden en af te takelen. Haar energie deinde weg, ze had enkel nog maar energie voor hem en voor niks of niemand anders, ook niet voor haarzelf. En had ze dat even wel, dan zorgde hij er wel voor dat ze het niet meer had. Zijn angst was misschien dat ze alles te helder ging zien, indien ze te lang uit zijn omgeving zou blijven.
Hij zei regelmatig tegen haar:’ ik heb nog nooit zoveel van een vrouw gehouden’ en zij antwoordde daarop : ‘rare manier van houden, moet je teleurstellen, het is álles, behalve liefde, denk ik.’
Wat voor haar vooral de druppel deed overlopen, is dat ze is beginnen beseffen dat ze hem met dezelfde intentie en op dezelfde manier is gaan beginnen kwellen en kwetsen net zoals hij haar en…speelde de machtspelletjes mee.
En telkens wanneer haar ogen opengingen en zij zich herpakte, werd hij... terug verliefd op haar omdat ze dan die zelfzekerheid en maturiteit uitstraalde. De kracht die hij kende in haar en uiteindelijk de kracht die hij bewonderde en wou dat hij over dezelfde kracht kon beschikken. Hij dacht dat zij hem sterk zou maken…
En dan kwam alweer dezelfde confrontatie, namelijk dat hij boven haar kwam te staan om alles onder controle te hebben en haar gevoelens en woorden weglachte alsof ze niet bestonden. Door die benadering slaagde hij er telkens in, de grond van onder haar voeten te vegen, verviel ze terug in haar zwakkere ‘ik’ en kon hij met haar doen wat hij wou, tot ze het alweer niet meer aankon en een eind maakte aan alles. En zo…keer op keer… “Wat een zelfkwelling”.
En ze zou hem nooit kunnen gegeven hebben wat hij van haar verlangde want hij geraakte maar niet verzadigd omwille van de gigantische gapende leegte in hem. Neen, haar oprechte gevoelens, woorden en daden waren niet voldoende. Hij had steeds het gevoel dat de anderen meer te betekenen hadden in haar leven dan hij, maar niets was minder waar, de anderen waren niet minder belangrijk dan hem en voor haar betekende hij het meeste van iedereen, want ze geloofde in hem.
Het vertrouwen dat ze van hem hield en hem niet zou bedriegen…heeft ze nooit gekregen. Haar zelfbeeld daalde net zoals haar zelfrespect en respect voor hem. En hoe meer hij vitte op haar sociale contacten met haar vrienden, waaronder mannen, hoe meer zij vasthield aan hen, want zij gaven haar wel het gevoel dat zij nodig had, namelijk ‘aux sérieux’ genomen te worden en gewaardeerd te worden (en niet de sex, want dat was nu wel en misschien het enige, dat goed werkte tussen die twee), tegen zijn woede en razernij in. En elke keer wanneer ze afgesproken was, begon hij door te flippen en begon hij haar af te breken. Maar haar vrienden zijn nu eenmaal haar steunpilaren, en als haar partner dat niet kan zijn voor haar dan haar vrienden wel. Iedereen heeft steunpilaren nodig en zeker stevige…
Ze wist dat haar sociale contacten zijn grootste frustratie was, uit angst bedrogen te worden en haar te verliezen. Hij wist dat wat hem aantrok in haar, ook de anderen zou aantrekken. En daar kon hij niet tegenop want hij vond zichzelf maar een sukkel. En zij was zeker niet de ideale vrouw om hem gerust te stellen omdat zij door haar veelzijdigheid en openheid warmte gaf en creëerde rondom haar. Neen, zij was het zeker niet, want zij probeerde goed en lief te zijn voor iedereen. Maar verdomd, ze hield van die sukkel!
Op den duur vond zij echter dat dát haar probleem niet langer was. Ze had geprobeerd, en dáadwerkelijk, hem te doen inzien dat er een andere realiteit is dan alleen maar de zijne. Maar elke keer, als er maar een man, al was het even, naar haar keek, kwamen zijn frustraties terug naar boven.
Toch was zij zeker niet het type dat wanneer iemand een lief woord tegen haar zei, zij haar benen wijdopen spreidde. Die naïviteit was al lang passé. In de tijd was ze wel voor zijn charme en mooie woorden gevallen, bleek achteraf dat hij woorden niet belangrijk vond…
En zo gebeurt het vaak dat mensen de anderen ontwijken of een schild rondom zich vormen opdat ze zich niet te veel zorgen zouden moeten maken om zichzelf en de anderen en opdat ze niets aan hun frustraties zouden moeten doen. Maar op die manier ontgaat er hen zoveel mooie en leuke dingen in het leven, want ze zullen op deze manier nooit in staat zijn volledig zichzelf te kunnen zijn.
Zoals ze steeds tegen hem zei: ’wees consequent voor je daden en woorden en durf verantwoordelijkheid op te nemen voor je gedrag’. Zo was dat op den duur ook toepasbaar op haar, want ze is niet trouw gebleven aan haarzelf en was niet langer aan het handelen als een goed mens. En toen kreeg zij natuurlijk het deksel op haar neus. Zij was natuurlijk de slechterik, de bitch en waarom? Omdat ze tot het laatste vocht om niet af te geven wat nog van haar restte en ze was blij, want dat was uiteindelijk haar redding geweest!
Water heeft ze maar al te vaak bij de wijn gedaan, dat zag hij natuurlijk niet want hij was enkel gefixeerd op hetgene wat uiteindelijk zijn leegte nooit zou kunnen opvullen. Neen, dat ze zo lang zijn arrogantie en plotse opwellingen zo lang tolereerde, dat zag hij niet. Hij zou en zou krijgen wat hij wou, net als een klein kind dat aan de schort van zijn mama blijft trekken tot het krijgt wat het wilt. Maar ze wou ook geen azijn van haar wijn maken...
En waarvan heeft hij afstand genomen bij zichzelf, waar zij daadwerkelijke problemen mee had? Niks, het enige wat hij met haar geduld bereikte is dat hij meer vertrouwen begon te krijgen in zijn medemensen en zich meer open en warmer opstelde tegenover anderen en zichzelf. En tegenover haar heel liefdevol, vriendelijk, aandachtig en behulpzaam kon zijn, zolang ze maar voldeed aan zijn verwachtingen.
‘De pot verwijt de ketel tot hij zwart ziet’, dacht ze, toen ze zijn huis voorbijfietste.
V.L.

Eindelijk...

Ha! Eindelijk kan ik nog eens wat posten. Na al dat gepruts met mijn lay-out (met dank aan de zeveraar zijn assistentie) en mijn enkele favourite artists, goh... Het zijn er nog veel...Aan wat ben ik nu begonnen...
Wel...ik heb ondertussen een tekst klaarliggen. Het is wel de langste die ik tot nu toe op mijn blog heb gezet...euh...dju... Heb al verscheidene vrienden horen klagen dat ik veel te lange teksten schrijf. Wel, kan er ook niks aan doen...het is zoals in een film, daar kan je alle details zien én voelen, maar in een tekst of een kortverhaal moet je al die details neerpennen, vandaar...euh...de lengte... Ik verplicht ook niemand ze te lezen, mijn blog is zo een beetje een open boek... Soit, de volgende tekst gaat over waarom mensen elkaar kwetsen...

februari 21, 2005

Knock-out

Na twee aanmaningen viel mijn euro...heb de Telenet-factuur van januari i.p.v. december betaald en nu is het dus afgelopen met internetten, tot morgen of overmorgen. Dat gaat nog...Het is ondertussen geregeld, alles betaald. En dan moet ik nog een nieuwe muis zien te vinden want mijn 'high-tech'-muis heeft het begeven (haha). Verdomme, het was nog zo'n mooie...met een metallic-blue licht van boven en infra-rood licht vanonder.
Heb al gevloekt. Dat ze mijn telefoon afpakken en zo, maar niet mijn internet en mijn muis.Voelde me echt gehandicapt de afgelopen dagen.
Heb trouwens een vraagje, vooral, naar de geachte webloggers toe...
Vorige vrijdag zat ik even in een dipje. Bij een reactie op een comment van iemand, heb ik gerefereerd naar een tekst van mij, ter aanvulling. Heb gevraagd aan de geachte weblogger om mijn comments te wissen uiteindelijk, omdat ik zat te knoeien met de link...Toen kreeg ik te lezen via msn dat ik dat beter kon laten in de toekomst omdat het opschepperig overkomt en ik dan tegen de 'netiquette' zou zondigen. Wa...!?
Wel, toen ben ik beginnen na te denken...Ben met deze blog begonnen omdat ik dacht hier een soort cyber-democratie terug te vinden, een democratie die in onze maatschappij geen evidentie is. En wat moet ik ondervinden? Dat ik hier soms de weerspiegeling van de maatschappij terugvind...Vandaar...een beetje teleurgesteld...ik heb een hekel aan regeltjes...ik heb een hekel aan niet mezelf te kunnen zijn...Dus mag ik zo vrij zijn? En ik viseer niemand, dat beeld kwam gewoon even in mij op.
En vermits ik niemand tegen mij in het harnas wil jagen, ben hier namelijk nieuw, zou ik graag willen weten wat geapprecieerd wordt en wat niet. Dus graag hier een antwoord op, of uw opinie hierover...en komt het effectief opschepperig over als ik naar een tekst van mij refereer met de bedoeling een opinie te delen?
Ik denk altijd, zolang je maar eerbied voor een ander blijft hebben, zal het wel ok zijn, zeker? En kritiek zal er altijd en overal zijn, maar een etiquette plakken op iemand, daar heb ik een hekel aan.
Alles en iedereen moet blijkbaar, heel vaak, in vakskes gestoken worden...

februari 17, 2005

Tandplak

Héhéh, kan terug met mijn mond open en breed lachen, dat werd tijd...wat een vrijheid! Een verwittigd man is er twee waard, zegt men. Hier...een raad van tante Verca. Minstens twéé keer per dag uw tanden poetsen, hé! Ik vertel hier niks nieuw en poets mijn tanden zelf twee maal per dag... Maar de meesten die ik ken, doen het maar één keer, wat al ok is. Echter... heb er gekend in mijn jeugd die een poetsbeurt, een keertje of een paar keer durfden over te slaan, bwèèk.
Wel, het zit zo, tandplak heeft maar 24 uur nodig om zich te beginnen vormen en ik kan je verzekeren, kan een pijnlijke zaak worden...

Ik heb nu wel de pech gehad dat ik twee maanden geleden ernstige 'urticaria' of netelroos kreeg (als gevolg van stress en emotionele druk, want bleek aan niks allergisch te zijn na het onderzoek van mijn bloedstalen ) en ik gedurende een maand, de zwaarste cortisonenpillen naar het schijnt, (bwèk, vreselijk bitter én ongezond) moest slikken, waardoor mijn immuunsysteem verzwakte en ik last kreeg van bloedend tandvlees hier en daar, veroorzaakt door infecties met bacteriën. Ook al poetste ik mijn tanden elke dag! Op éen maand tijd waren mijn tanden compleet aangeslagen en dacht dat het puur met teer te maken had, maar dat was dus niet zo. De laatste weken, durfde ik ze zelfs drie of vier keer te poetsen, niets hielp...

Vandaag heb ik dus voor de eerste keer in mijn leven tandplak laten verwijderen, een pijnlijke zaak, auwauw!!!Maar...'Om mooi te zijn moet men lijden, hé', zei mijn grootmoeder altijd, terwijl ze mijn krullen aan het doorborstelen was, eerder...doorharken! En ik antwoordde daarop: 'Ja, maar ik wil niet mooi zijn!', met tranen in mijn ogen. Heb waarschijnlijk een trauma opgelopen van dat haar borstelen, want borstelde mijn haar nooit sinds mijn puberteit. Tegenwoordig doe ik het terug regelmatig, (wanneer ze nog nat zijn en dan mousse erin, dan krullen ze lekker op) om de vorming van dreadlocks tegen te gaan.
En geniet er ook al sinds drie jaar van, om naar de kapper te gaan. Het záligste moment is wanneer de kapster mijn haren wast...word dan helemaal rustig vanbinnen...

Ben weer aan het uitweiden. In ieder geval, 'k heb afgezien tijdens het verwijderen van die tandplak (zelfs de gedachte aan mijn knappe tandarts, over mij gebogen, verzachtte de pijn niet). En daarna nog een schuurbeurtje gekregen, alsof hij 'Cif ' met mentholsmaak op mijn tanden had gekapt...maar...goh, een hagelwit resultaat! Straks krijg ik nog krampen in mijn kaken van naar iedereen te lachen!
V.L.

februari 15, 2005

Brief aan 'De Lijn'

15 februare 2005
Cornelia Kouwelijer
Tropische Zonstraat 54

4520 Zandwerpen

Dirèkce van De Lajn

Dag madam, dag meneer,

Nar aanlajding van men kàwe voeten schrajf ik gulle dezen brief. Ik zen namelajk een frekwent gebreukster van olle tràms. Enne 'k vin da na echt schandòlig, zen al den hele winter den tràm àant pakken, (in den zomer rije kik op majne vélo hé), enne, t' begint na écht majne strot eut te kome zenne.
Vreuger hé, vreuger was het snikkenhéét in de tràms enne dan moesten a bekan hélemól uitklejen, anders zwette gij a te pletter.
En na hé, en da's na al bekan héél de winter hé, kunde bekan bevrieren als ik in den tràm zit. Hoe zitta na ajgenlijk, zen gulle bespàringen an t' doen of wà.
Jesus, zo nen mènske laten bevrieren, schaamde gulle olle ni? Ik zen na vier uren per dag onderwege, das lank hé. Van één uur in den tràm te zitten, krajg ik al kràmpen in majne benen. En godverdèmme, als tna droog weer is hé, dan ga da na nog wel, meurre als ge na zonne storm krajgt, gelajk as gister hé, dan hánge er bekan ajspegels aan majne frak!
Ik moe na de volgende médicamanten némen: één: Réchauffe: achtenvajftig eeuros, twèèje: Anti-cold: dàrtig eeuros enne drà: ik wej de naem nie meer: vajventagtig eeuros
En dàre effen af boven most ik óók ekstra klère kópen: nen pulóver ('k he na wel éne van Gucci genómen hé, me kwalitajt komde na mèrdere winters toe hé) veur hunderdvajftig eeuros, bèneverwàrmers (zen ik gan hàlen in nen dànswinkel) veur vajventwintig eeuros en e wóllen broek van Manara veur hondred eeuros.

Na het vólgende hé, ik zen na genne moeilajk mens hé, marre ik ajs dat àlles, zevenhondred eeuros, weurd trugbeteuld en dit op majnene rekening 483-15870000-21 en da den sjofage trug aangot in de tràms, zo'n jeunk mens van in de dàrtig laten bevrieren ség.

Kweeta, kan na ni schrajven marre ik kan nà nog wel tellen zenne
Enne als gulle da ni doen hé, dan doene kik olle en proses aan, en ik zou marre oppàssen hé want majne man is nen cipìer in den bak in de Bakkenstraat 58, Zandwerpen.

Slukkes hé

Cornelia

V.L.

Menu

Mijn Valentijnsmenu bestond namelijk uit:

Stomende sex...
Apperitief: rosé...
Stomende sex...
Voorgerecht: gerookte Bretoense zalmforel op een bedje van sla met een roomsausje
Stomende sex...
Hoofdgerecht: kalkoenreepjes op ajuin en look, met sojascheuten; spruitjes en gebakken petatjes
Stomende sex...
Dessert: Tiramisu... maar daar was er geen tijd voor...
En als afsluiter...Stomende sex...

Wat klopt er niet?

In the mood for love...

Heb mijn slaap ervoor in de steek gelaten en nog maar drie uur te slapen... maar het was...hmmmm...en het kan cliché klinken, maar ben al in jaren niet meer in zo'n liefdesstemming geweest als vannacht... Mijn bloedrode tulpen lonken...

februari 14, 2005

Liefde...en nog eens liefde

'Zo zegt men dat de liefde blind is, omdat wij de gebreken van de persoon van wie wij houden niet meer zien.
Maar tegelijkertijd zien wij méér dan de anderen want wij ontdekken kwaliteiten en mooie eigenschappen die door de anderen niet worden opgemerkt.
Zo is de liefde een verovering, maar tegelijkertijd onderwerping.
De liefde is egoïsme, maar ook totale toewijding.
De liefde is eerbied, maar houdt geen halt bij het 'nee' van de geliefde persoon.
De liefde is angst, maar ook moed,
gevangenis, maar ook bevrijding,
een ziekte, maar ook gezondheid,
geluk maar ook martelaarschap.
De liefde is een voortdurend vragen, maar ook angstig en gespannen afwachten.'

Uit l' Érotisme, door 'Francesco Alberoni'

februari 13, 2005

Verwonderlijking deel 4

Tussen al dat geromantiseer, ontembare passie en melancholie door... Jaja, voor mij is de dag van de geliefden niet alleen op de Valentijnsdag (heb trouwens in het verleden al wat minder aangename Valentijnsdaagjes gehad) maar elke dag...Hallelujah ( en dan denk ik aan een liedje van Jeff Buckley). Elke dag van het jaar zou de liefde gevierd mogen worden, mijn gedacht...Even iets anders...

Kon het alweer niet laten hoor, gisteren. Zat even in de Boogaloo, terwijl mijn was aan het drogen was in de wasserij (heb een wasmachine maar geen droogkast, vandaar) en geraakte weer verzeild in een gesprek. Gisteren ging de petitie rond van Amnesty International, tegen het geweld, gepleegd tegenover vrouwen. Dat werd tijd, het huiselijk geweld onder andere, komt gewoon mijn strot uit. Zo weet ik bijvoorbeeld dat, uit statistieken blijkt dat, om de tien huizen in België huiselijk geweld wordt gepleegd. Aaaargh, voel het bloed stromen in mijn aders...

Even ter info, naast de 'verwonderlijking', wat een vervolgverhaal is en over de belevenissen gaat in het heden, is 'de achtienjarige perikelen' ook een vervolgverhaal maar dan vanuit de ogen van een achtienjarige, waarin het huiselijk geweld een onderdeel van het thema, en het verhaal ook deels autobiografisch is. Het zal misschien niet altijd 'smakelijke literatuur' zijn, zeker niet, maar het leven is tenslotte niet altijd en niet overal en voor niemand rozegeur en maneschijn alleen.
Om een boek te schrijven en te publiceren vind ik mezelf niet goed genoeg...maar dit is ook een vorm van publiceren, waar ik best héél tevreden over ben. Ik houd mijn mond in ieder geval niet langer...

Ben dus aan het praten geraakt met een man en die petitie gaf de aanleiding. Natuurlijk, mijn was drogen duurt maar een half uur. Ben dus snel de droge was thuis gaan droppen en teruggekeerd want mijn aandacht en interesse waren optimaal en mijn oren gespitst, na wat die man mij begon te vertellen. En zeker wanneer het gaat over de 'psyche' bij de mens.

Het verhaal begon over het feit dat zijn vrouw, waarmee hij x-aantal (privé) jaren getrouwd is geweest en waarmee hij kinderen heeft, af en toe met een mes in haar armen kerfde. Zelfmutulatie, met andere woorden.
En zo vertelde hij dus verder, waar ik tevens uit kon afleiden dat die vrouw naast zelfmutulatie ook 'psychotisch' is. Even vermelden, niet iedereen die 'psychoses' heeft of 'psychotisch' is, is een koelbloedige 'psychopaat' en niet elke 'psychopaat' is een koelbloedige moordenaar. Ter verduidelijking...
Zo beschreef hij haar angsten, haar waanbeelden naar iedereen toe en dat dus iedereen slecht en gevaarlijk is, haar wisselende stemmingen, haar soms plots optredend agressief gedrag en zij dan opeens voor hem stond met een groot mes (maar niet stak, gelukkig), haar gedeprimeerdheid, haar huilbuien, haar destructiviteit in het algemeen, dus ook materiële dingen kapot maken, haar schuldgevoel over alles, en nog zoveel meer...en niet te vergeten haar manipulerend karakter.

Ja watte, uit het leven gegrepen... Ik heb gevraagd of ze in therapie is. Neen dus. En wanneer je haar daaromtrent benadert, vindt ze dat ze geen problemen ondervindt met zichzelf, net zo min dat het een probleem vormt voor de omgeving.

Mijn mening, willens nillens, zo snel mogelijk in therapie.En willens is altijd beter uiteraard, maar die mensen kunnen dat uiteindelijk niet voor zichzelf uitmaken want ze zijn 'geestesziek'. Een geesteszieke kan geen verantwoordelijkheid voor zich en voor de anderen opnemen omdat hij/zij in een vervormde realiteit leeft. Therapie gecombineerd met affectie en geduld van haar intieme omgeving zijn de enige uitweg...
En inderdaad geduld en affectie dat die man had, chapeau. Als hij niet alles van zich had kunnen afschrijven, was hij waarschijnlijk al lang 'gaga' geworden. In ieder geval het was niet aan hem te zien dat hij dit allemaal achter de rug had, hij heeft namelijk een sterk relativeringsvermogen en probeert optimistisch te blijven. Het was een heel nuchter en voor hem...opluchtend, gesprek (met de meeste mensen kan hij daar niet over praten). Heeft uiteraard zelf een proces moeten doormaken: zijn eigenwaarde gezakt, met twijfels gezeten, schuldgevoel, verwijten naar zichzelf toe, ect.... waarbij haar manipulatief gedrag daar een grote rol in speelde.

Ze had in ieder geval de symptonen al lang en hebben niets te maken met haar huwelijk, want in haar vorige relaties gedroeg ze zich ook zo, zoals ik al dacht. Zoiets krijg je niet op éen, twee, drie, en zoiets gaat ook niet op éen, twee, drie weg.
Waar men dus van kan uitgaan is dat ze een trauma heeft opgelopen, die een psychose is geworden en blijft terugkomen. Nu, het is algemeen geweten dat mensen die aan zelfmutulatie doen, in hun kindertijd misbruikt, sexueel misbruikt (en/of incest) of mishandeld zijn geweest, waardoor ze een laag zelfbeeld hebben gecrëeerd (opgedrongen door de manipulator) en zich schuldig aan alles voelen, zichzelf daarom haten en zichzelf daarom beginnen te verminken.
Zo ziet men nog maar eens, de menselijke geest is iets delicaats...en zowel aan de geest, alsook aan het lichaam moet niet geprutst worden....Met de fikken eraf blijven ja.

V.L.

februari 12, 2005

Sans doute

Des larmes
Entre mes doigts
Coulent dans tes mains...
Salées, est-ce le goût de la tristesse,
De la solitude,
De l'incompréhension des autres?
Est-ce le goût
De vouloir
Et ne pas pouvoir?
La volonté de tout,
Qui s'arrête là...
Là, oú il n'y a plus de rien à vouloir.
Mes mains sont perforées...
Comme mon coeur,
Par doutes,
Par le mal,
Par le perd de moi-même...
Dans l'autre.
Je collectionne mes mémoires...
Sont-elles là?
Elles restent là...
Il faudra mourir...
Pour qu'elles ne soient plus en moi...
De moi...

V.L.

februari 11, 2005

Het ontbijt

Een kortverhaal:

Het was op een zondagmorgen...Buiten was het koud maar bij haar in de woonkamer brandde de stoof lekker warm. De winterzon scheen volop naar binnen. Haar, voornamelijk rood interieur, gloeide helemaal op...alles baadde in een rood licht.
Ze had een man uitgenodigd om bij haar te komen ontbijten, ze hield namelijk van uitgebreid ontbijten op een zondagmorgen en wou die geneugte nog eens delen met iemand. De koffie stond al te dampen op de tafel en terwijl ze aan het wachten was, dwaalden haar gedachten af...

Eerder, die week, was ze blijven slapen bij hem. Er was geen verregaande lichamelijkheid of zo, gewoon knus tegen elkaar aanliggen. Ze kende hem al langer maar het bleef altijd bij een gesprek wanneer ze elkaar tegen het lijf liepen.
Die nacht had ze echter veel zin om alléén met hem te zijn en...hij ook, het kwam heel spontaan, zonder vragen, zonder afspraken.
Wanneer ze 's morgens ontwaakte en in zijn ogen keek, werd ze zich van iets moois gewaar...
Zijn innerlijke rust en zijn waardering voor haar aanwezigheid doordrongen haar en dat maakte haar verlegen, terwijl zijn hand heel de nacht op haar borst heeft gerust en dát, haar niet verlegen maakte.

En ook al heeft ze zo vaak naast een man gelegen en werd het gloeiend heet onder de lakens...was dit iets helemaal anders.
Niet alle mannen waarmee ze onder de lakens belandde echter, ( en dan heb ik het over de 'one-night-stands' of de 'occasionelen'), heeft ze de kortstondige liefde bedreven. (Een man heeft niet per se elke keer behoefte aan sex.)
Trouwens, de nachten waarin ze gewóón knus met de ander in bed lag, waren nog steeds de beste, soms met lachbuien tot in de vroege uurtjes. Ja, ze kon het over het algemeen goed vinden met mannen...
Maar ze was ook niet blind voor het dierlijke in de man, net zo min voor het dierlijke in haarzelf...en af en toe... . Sex had ze enkel wanneer zijzelf bloedgeil stond.

Veel mannen voelden zich tot haar aangetrokken, haar uitstraling trok hen aan als een magneet.
En bij elke man, bij wie ze het erotiserende voelde, kon ze zich perfect inbeelden hoe het zou zijn om met die man te vrijen...eigenaardig bleek haar verbeelding overeen te komen met de manier waarop de man met haar de liefde bedreef in de realiteit .
Uiteraard draaide het niet altijd rond dat erotische, mannen wisten haar ook te appreciëren om wie zij is. En daar had ze, zeker nu, na een turbulente relatie, behoefte aan. Iemand die verder kijkt dan die uitsraling. En zo gedacht, zo gebeurd. Eigenaardig, of ze nu zichzelf iets voornam of naar anderen toe ( en dat is zeker eigenaardig want je kan niet iets in iemand anders zijn plaats voornemen), het gebeurde gewoon...juist omdat ze zo openstond tegenover haarzelf en de anderen.

Ja, het was lang geleden dat ze zoiets heeft mogen ervaren....

Toen ging de bel, hij was er...Het was samen gezellig ontbijten in die zon en beiden beseften toen dat ze veel rust in elkaar vonden en veel aan elkaar hadden.
Na die zondagmorgen begonnen ze regelmatig af te spreken en de avonden werden al gauw nachten, niet passioneel en vol dampende sex maar geestelijk.
Hier heeft ze altijd al naar gestreefd, die geestelijke overeenkomsten, ze vulden elkaar als het ware aan. Ook al heeft ze vaak ervaren, dat ze wist wat ze wou, de ander dacht daar niet noodzakelijk hetzelfde over. En hoe uitzichtloos het er ook uitzag na haar voorgaande relaties, dit was net een droom en ze kreeg al schrik bij de gedachte:' mooie sprookjes duren niet lang'.
Waarom niet, waarom zou het voor haar en de ander niet weggelegd zijn?

Ze wist gewoon dat dit het kon worden en dat relaties vooral standhielden door de nodige eerbied en ruimte aan elkaar te geven als partners. En zonder die vastgeroeste patronen in de man en vrouw, opgelegd door de maatschappij en erin gestampt door de opvoeding.
Ze was het echter gewoon dat alles snel ging in haar leven... Voor de eerste keer ervaarde ze een 'slow-motion'. Dat was ze natuurlijk niet gewend met haar 'passioneel' temperament, ook de anderen gingen altijd veel te snel en vooral hoe meegaander de man was, hoe meegaander zij werd en zij zichzelf volledig stortte en verloor in de ander.
Deze man was meegaand en liefdevol, maar langzaam. Deze man, nám en streefde ook naar tijd voor hemzelf, een evenwicht dat ze altijd al gezocht heeft in haarzelf en de ander.

Op het nieuws had ze onlangs de platina-viering van een koppel (zeventig jaar, ja zéventig jaar gelukkig getrouwd) gezien en omdat het zo uitzonderlijk was, kwam zelfs de burgemeester erbij te pas, met een speech.
Wel, die oude paartjes, die hand in hand zitten op een bank in het park...daar heeft ze altijd al in geloofd...
Spijtig genoeg ziet ze haarzelf dit niet toe in staat alhoewel ze kan raden hoe, toch... Hoe doen ze het?
Ze weet echter één ding, niet verwachten en genieten van het moment zelf...

V.L.


februari 10, 2005

Google zoeken

Muahahahah....via welke weg mensen wel niet komen op mijn blog... http://www.google.nl/search?hl=nl&q=lekker%20sexen%20in%20praag&lr=
(Mag toch linken hoop ik?)

Heel dat gedoe rond muzieklinks... Een leuk liedje van Stijn uit zijn album 'Euphoric'. Ga echter niet linken want het zou wel eens kunnen dat er links op die link te vinden zijn die linken naar illegale mp3's:

Wiezeddegij?

Wiezeddegij?
Wiezeddegij?
Wiezeddegij?

Waarom zieddegijzo naar mij?

Wiezeddegij?
Wiezeddegij?
Wiezeddegij?

Waarom zieddegij zo naar mij?

'K hem u toch nix gedaan
'K hem u toch nix gevraagd

Wiezeddegij wiezeddegij wiezeddegij?

Qui est tu?
Pourqui tu me regarde comme ça?

Wiezeddegij?
Wiezeddegij?
Wiezeddegij?

Waarom zieddegij zo naar mij?
Waarom zieddegij zo naar mij?

'K hem u toch nix gedaan
'K hem u toch nix gevraagd

Wiezeddegij?
Wiezeddegij?
Wiezeddegij?

Qui est tu?
Pourquoi tu me regarde comme ça?

'K hem u toch nix gevraagd
'K hem u toch nix gedaan

Wiezeddegij wiezeddegij wiezeddegij?

Wiezeddegij?

Wiezeddegij?
Wiezeddegij?
Wiezeddegij?

Waarom zieddegij zo naar mij?
Waarom zieddegij zo naar mij?

Heb ik u iets geDAAN?
Heb ik u iets gevraagd?

Wiezeddegij?
Wiezeddegij?
Wiezeddegij?

Wiezeddegij?

Muziek en stem van Stijn in dit liedje zullen we ons maar inbeelden en degenen die geïnteresseerd zijn om dit nummer te beluisteren, gelieve zich dan te bevinden naar den Bilbo of de Fnac (7,5 euro)

Deze post is toch volledig legaal hoop ik?

V.L.

februari 09, 2005

Verwonderlijking deel 3

'Everybody is changing and I don't feel the same' staat nu op van Keane. Ja, ik heb mezelf beloofd dat ik nog ging schrijven vannacht. In welke toestand...dat is een andere zaak, maar den Duvel heb ik uiteindelijk niet aangeraakt, weet namelijk dat ge er heel zat van kunt worden.
Sinds de opstarting van mijn blog heb ik de volgende platen platgedraaid: Tom Helsen, The Gorillaz, Sioen, Amélie Poulinc, Keane, St Germain-Boulevard. Allemaal hebben ze een functie gehad tijdens mijn schrijven...

Het maakt niks uit hoe laat het is nu want heb een vrije dag morgen.
Vooreest... Na mijn perikelen in de Bar Tabac (deel 2), bevond ik mij op weg naar huis en onderweg, tussen al die werken op de' leien' ben ik een vrouw tegengekomen. Ik mopperde iets, weet niet begot meer wat, ze zat in de verte te staren...maar voelde zich aangesproken. Er is er een gesprek uitgegroeid, vandaar mijn verkleumde tenen en vingers... Maar Maria, (de naam van een van mij grootmoeders, een sterke vrouw overigens) die mijn buurvrouw bleek te zijn, aan de overkant van de Amerikalei, heeft me doen verbazen. Ik geloof dat we in die kou ongeveer een uur aan het kletsen waren over het leven. Zij, met haar boodschappentas, op weg naar de winkel, ik, met mijn weekendkrant onder de armen, op weg naar huis.
Zo blijkt...dat het individueel belang van het moment, op het moment zelf overheerst, ondanks de kou. Ons eindconclusie? "Ik vind het ongeloofelijk dat ik, iemand van dertig, in gedachten kan overeenkomen met iemand van achtenvijftig". Ze antwoordde daarop: "Ja het is verbazingwekkend soms, de leeftijd speelt geen rol hé".
En ik kan jullie verzekeren, zij is iemand die zich vrij voelt van alle patronen meegegeven in de opvoeding en maatschappij. Zij heeft zo haar levensvisie...waarbij eerbied en ruimte voor haar man, alsook haar eigen creativiteit en leven een belangrijke rol spelen. En dankzij haar ben ik beland in de beenhouwer achter mijn hoek, waarvan ik het bestaan al lang kende maar nooit ben binnengestapt.
Op het moment dat ik 100g 'lach' wou bestellen, want de eigenaars schenen als koppel heel koel te functionneren in hun winkel... Ik kwam daar binnen...allemaal oudere mensen die volgens hun dagdagelijkse schema stonden te wachten op hun beurt...Heb een oud vrouwtje voorgelaten , stond er toch al lang te wachten...die paar minuten maakten het niet uit...
Dus op het moment dat ik mijn 100g 'lach' wou bestellen, realiseerde ik mij dat het wel eens in verkeerde aarde zou kunnen terechtkomen en wachtte af...
En ja hoor, opeens begon de beenhouwster een uitgebreid uitleg te doen over dat oud vrouwtje die ik heb voorgelaten en mij eigenlijk afvroeg wie zij in wezen was.
De rest van de klanten vervaagden in het niets, haar man voegde zich bij haar, álle aandacht, met dat prachtig weer daarbuiten nog ook, ging naar mij. Strange...ik kreeg mijn 100g 'lach'...!
En met die welgemutstheid ben ik naar huis gestapt en ben ik beginnen schrijven aan mijn 'Verwonderlijking'...

Met mijn stunteligheid ben ik daarnet over de werken gestruikeld op de Amerikalei, met een gat in mijn panty als gevolg. Soit, not important, heb weer een fantastische avond achter de rug.
Ben met mijn vroegere collega, maar een goeie vriendin eens gaan eten bij de Kosovaarse Lume.
Wat een verloren talent hier! In Kosovo stond ze nummer één in de hitlijsten. Hier nog wel een opname gemaakt. De Belg in kwestie vond haar zwaardere stem de moeite...met als gevolg... een prachtige jazz-stem! Wie zal het ooit weten?
Ik zei: "jij kan echt wel in de hitlijst hier geraken". Waarop zij antwoordde: "Ach ja, dat is niet zo evident". Ik zei: "ik zal wel reclame maken voor jou", waarop zij bloosde.
Sinds ik haar ken is zij werkzaam als poetsvrouw in de appartementen van Safmarine Container Lines, een containertransportbedrijf waar ik vijf jaar heb gewerkt. Ze is een ongelofelijke vrouw, die ondanks haar weinige doorgroeimogelijkheden, omwille van het beperkt Nederlands taalgebruik, van de kleine dingen in het leven geniet en ondanks haar culturele achtergrond erin slaagt het te vinden met de mensen hier.
(Jesus, ik had genoeg van die containerwereld na vijf jaar. Geen doorgroeimogelijkheden, mijn creativiteit werd gesmoord...)
Ze heeft lekker eten klaargemakt, kan net zo goed Turks zijn: Dollma, Pilaf en Tave Me Perime. Het voorgerecht was een lekker tomatenbouillon met worteltjes en ei als hoofdbestanddeel en daarna een soort stoofpotje op basis van kalfsvlees en paprika, met rijst, ook geen Goelasj te noemen... vergezeld van gevulde paprika met gehakt, ajuin en rijst.
Als toetje bij de gezellige babbel...een eigen gebak op basis van cocosnoot, chocolade en pudding...héerlijk bij onze Turkse koffie, zoals ik ze ook wel ken én lékker vind, niet gefilterd, én met een glaasje Baileys erbij (lang geleden).

Na deze genotvolle avond, zowel culinair als geestelijk, bevond ik mij op weg naar huis en kon het natuurlijk weer niet laten om langs éen van mijn stamkroegen te gaan (ja, ik heb er meerdere), café Boogaloo.
Daar ben ik dan weer in een gesprek verwikkeld geraakt en daarom is het zo laat geworden...Dat begon bij de Arabieren die met de nul zijn afgekomen in de algebra, alsook de Arische Indiërs (met inteelt, blond ja!) en wat daartussen ligt, -1 en 1, de oneindigheid... Zo afgedwaald naar de eindigheid van de ruimte, waar bevindt ze zich? En van daar afgedwaald naar de fysica, kwantumfysica, de metafysica, biologie, chemie, sex en uiteindelijk geëindigd bij machtsspelletjes.

Terwijl de ene overtuigd was dat machtsspelletjes alléen onstaan bij mensen op gelijk geestelijk niveau, zei ik dat het vooral gebeurt tussen mensen die niet op gelijk geestelijk niveau zitten. De ene begint machtsspelletjes te spelen omwille van egotripperij, macht en controle te hebben over de ander, als gevolg uit onzekerheid en angsten. En met de bedoeling de ander in een richting te duwen die de ander eigenlijk meestal niet wenst en wanneer die ander dan toegeeft -degene die machtsspelletjes speelt- het bekijkt als een overwinning. We bleven er niet over discussiëren, ik zei: "laten we het even bezinken".
We waren het wel hierover eens...Volgens de Japanse filosofie heb je twee keuzes als mens: vechten of ontwijken! Echter, volgens nog een andere filosofie van mij heb je soms de tijd niet om die keuze te maken en is het levend of dood, ík of de ander! Verschrikkelijk zeg....tot welke daden een mens gedwongen kan worden...

V.L.



februari 06, 2005

Drie manen geleden...

Hier je gedicht:

Nooit gedacht dat je zou gaan,
Maar je doet wat je wil-
Je bleef nog even staan,
En toen werd het
Heel stil...

door Tim Deuvaert
( °25/07/1973 - +23/11/2004)

The three graces



Constant Montald (1902)
(techniek: pastel op papier)

februari 05, 2005

Kinderen...

Een moeder was in de keuken aan het werken, toen ze haar vijfjarig zoontje hoorde spelen in de living met zijn treintjes.
Ze hoorde de trein stoppen en haar zoontje zegen:
"Al de imbecielen die nu willen afstappen moeten gdvrdmme maken dat ze van de trein zijn, want dit is de laatste halte!"
"En al de onnozelaars die nu willen opstappen moeten maken dat ze met hun luie kont op de bank zitten, want wij gaan vertrekken !"
De verbaasde moeder stapt de living in en zegt tegen haar zoon:
"Zulke taal gebruiken wij niet in dit huis, maak dat je in je kamer zit en dit voor twee uren. Als je uit je kamer komt, wil ik zo geen woorden meer horen!"
Twee uren later zit het zoontje terug in de living te spelen met zijn treintjes en hoort de moeder haar zoontje zeggen:
"Aan al de passagiers, vergeet aub uw bagage niet mee te nemen. Wij danken u en hopen dat het een aangename reis was en hopen u weldra terug te mogen ontmoeten."
Ze hoort haar kleine bengel verder vragen:
"Voor al degenen die juist terug zijn opgestapt, niet roken in de treinen aub. Wij hopen dat u vandaag een aangename en ontspannende reis met ons kan meemaken."
Op het moment dat de moeder begint te glimlachen, hoort ze haar zoontje zeggen:
"En voor al diegenen die pisnijdig zijn met de twee uren vertraging, u moet bij die trut in de keuken zijn!!

De materialist

Er is zoveel dat ze kwijt wilt en vertellen, maar haar verhaal wordt niet aanhoord door degene die ze zo belangrijk acht.
'Inderdaad, men kan oeverloos blijven doorpraten en toch tot geen besluiten of compromissen komen', denkt ze bij haarzelf.
De ander is niet bereid om te geven wat ze nodig heeft en dat is haar 'au sérieux' nemen, enkel zíjn opinie is belangrijk. Gisteren werd het haar duidelijk, 'hij is en wil autoritair zijn, om zo alles onder controle te hebben, een soort controlefreak. En wanneer er iets voorvalt, wilt hij zich daar zo min mogelijk schuldig aan maken.
De anderen zijn minder, de anderen pakken zaken verkeerd aan, de anderen nemen de verkeerde beslissingen…Kortom door zich op deze manier zo vaak te vergelijken met anderen, komt hij er als het ware altijd beter uit.
Wat een gedachtegang, wat een leven! En zelfs aan mij is het niet besteed om hem te veroordelen', denkt ze. 'Hij doet ermee wat hij wilt.'
Ze heeft het er ook moeilijk mee dat hij continue zijn commentaar en onderhuidse kritiek over alles en iedereen, uit...op de meest ongepaste momenten en op de meest ongepaste manier. En natuurlijk blijft het niet gaan over anderen, óók zij, die hij zogezegd liefheeft, blijft niet gespaard...
Ze kan zich niet voorstellen om met zo iemand de rest van haar leven door te brengen. Voor haar is hij net een onzekere tiener die zoveel mogelijk zelfbelang probeert te scheppen...egotripperij.... Door anderen zwart te maken, minderwaardig te beschouwen en te lachen met hun zwakheden. Lachen met het feit dat er mensen rondlopen die moeizamer vooruitgeraken en kampen met zichzelf en de wereld.
'Hij vindt zichzelf zo fántastisch dat hij het zover gebracht heeft, maar hij vergeet dat anderen niet dezelfde ambities hebben als hij en dat zou hij ook niet mogen verlangen. Als je je maar met iets bezighoudt dat je ligt, je hoeft geen tonnen geld te verdienen!', beseft ze.
'Er dwalen veel mensen rond die onzeker of niet gemotiveerd zijn...maar...
Je kan het hen niet kwalijk nemen, laat ze toch gewoon met rust, waarom ze minachten? Het is beter te helpen waar het nodig is en vooral, waar de hulp geaprecieerd wordt. Ik heb hier gewoon te maken met een materialist in wording.
Eerst de nodige portie narcismus en dan zich beginnen blindstaren op het alleen maar groter en groter worden. De emoties vlakken af door alle teleurstellingen, je wilt niet meer gekwetst worden en hoe meer dat dat gebeurt, hoe meer je de diepte intuimelt en je gaat schuilen achter die tonnen geld.
De vraag is, heb je wel echt geleefd en genoten van al de mooie dingen des leven? Hoe kan de schoonheid der dingen en des leven je raken als je ze nog niet eens opmerkt?', overpeinst ze.
Voor háár is enerzijds leven...vooruit gaan, evolueren. Maar aan de andere kant genoeg ruimte creëren voor wat ook belangrijk is in het leven en dat is liefde, want dat is net één van de belangrijkste bewuste en/ook onbewuste motivaties in het leven, in al wat je doet... Spijtig genoeg gedragen zich nog te veel mensen parasitair en voeden ze zich met de rijkdom aan goedheid en liefde van een ander, omdat ze er zelf niet over beschikken en omdat ze maar al te goed beseffen dat dat hetgene is waar ze uiteindelijk altijd naar op zoek zijn geweest en een tekort aan hebben gehad, in het verleden en er nog steeds tekort aan hebben in het nu. Ze zijn leeg...
En mensen met een hart op de juiste plaats zijn zeldzaam en daarom ook zo begeerd, aantrekkelijk en gewild. Als mensen nou eens wat meer om elkaar zouden geven, zou zich iedereen comfortabeler voelen. Dan zouden er ook minder parasieten zijn en zou er minder competitie zijn tussen de mensen. Het is enerzijds een utopie en de wereld is groot...maar aan de andere kant is het een zeer grote realiteit. Hoe religieus en spiritueel het ook mag klinken, alleen de liefde (gepaard met gezond verstand) kan de wereld redden…
De grootste behoefte van de mens naast zijn bezigheden is liefde en dat begint al bij de opvoeding. Het is over het algemeen geweten dat mensen opgevoed met de noodzakelijke portie aan liefde, zelfzekerdere mensen zijn, die op hun manier...maar zelfzeker door het leven gaan en de juiste beslissingen nemen zonder de anderen en zichzelf per se tekort te doen, wat gezond verstand genoemd kan worden.
Spijtig genoeg werd de liefde met de tijd bij velen door het 'materialisme' vervangen. Omdat mensen geen tijd hadden om liefde te geven, kregen de anderen materiële dingen in de plaats. De hunker naar het materiële werd zo alléén maar groter, omdat mensen op zoek bleven gaan naar juist wat ze níet in die materialiteit konden terugvinden en krijgen...liefde en affectie... met de nodige frustraties als gevolg.
'En iemand die het maakt in het leven wordt beschouwd als een persoonlijkheid?! En al de rest zijn geen persoonlijkheden dan? Je betekent pas iets als je een titel draagt?! Als dit het 'password' is om door het leven te gaan en de enige manier om indruk te maken op anderen...?', heeft ze hier toch wel haar bedenkingen over…
En zelfs zij krijgt zo´n beetje het gevoel dat ze in die richting geduwd wordt. Want... voor hem betekent zij ook pas iets wanneer ze het gemaakt heeft, net als al de rest. Ze voelt zich onder druk staan.
Voor haar is het leven niet...het kunnen maken in het leven...maar doen waar ze naar streeft, voor haarzelf iets bereiken omdat ze erachter staat en het wilt in het grond van haar hart.
En vroeg of laat bereik je het wel, als je er maar genoeg in gelooft. Het is ook met de ogen wagenwijd open door het leven gaan in plaats van geblinddoekt, zo laat je kansen schieten of zie je de schoonheid niet rondom jou, dat een warm stimulans kan zijn om achterna te gaan in wat je gelooft. En vooral jezelf in de ogen durven kijken en de kwaliteiten ontdekken die in je huizen opdat deze volledig ontplooid kunnen worden.
De 'welvaar't is niet gebaseerd op het materialisme zoals de meeste mensen denken, maar op het goedvoelen in jezelf want mensen die zich goed of op hun gemak voelen, presteren beter... En logisch dat mensen zich gefrusteerd voelen en moeilijk vooruitgeraken omdat alles gericht is op die materialiteit, het wordt langs hun strot erin geduwd! En ze falen omdat ze de drempel te hoog leggen, omdat ze te geforceerd hun best doen om te slagen en minder uit vrije wil, gestresserd geraken en het uiteindelijk opgeven omdat ze er van overtuigd zijn dat ze niet over de nodige kwaliteiten beschikken.
Maar als je rondom jou kijkt is het buitengewoon hilarisch, als je bekijkt hoeveel potentieel er wel niet rondloopt , waar niets mee gedaan wordt. Mensen krijgen ook niet altijd de kans om zich te kunnen bewijzen, want alles moet snel...snel gaan, 'time is money'. ( Bij anderen heerst er dan weer 'time is time', wat diepgaander is qua levenswijze)
Ze heeft het gevoel dat ze moet presteren, maar niet op haar tempo, op de anderen hun tempo.
Je kan echter niet iemand maken tot wie je zou willen, zo gaan we de weg op van het behaviourisme. Een mens heeft ruimte nodig en een sterk voedingsbodem om vooruit te geraken. En deze elementen worden meestal niet geboden want alles draait rond geld.
Kortom, er is gewoon geen ruimte om te kunnen zijn wie je bent. En ben je niet mee, dat is dan pech . Alleen de sterken bereiken wat ze willen.
Aanhoor! De schoonheid van Pachelbels Ciacona in D minor. Het brengt rust in je hoofd en je geest, is dat dan zó onbelangrijk? Nee natuurlijk niet, het verrijkt je geest met iets meer dan alleen maar dat materiële.
Waarom houden mensen van ontspanning en sociale contacten? Omdat het een van de weinige dingen zijn waar ze zichzelf kunnen zijn en waarin ze zichzelf kunnen terugvinden. En om even afgeleid te zijn van de alomtegenwoordige drukte en chaos. En ik kan het de mensen die voor de materialiteit kiezen niet kwalijk nemen, ze zijn wie ze zijn en ze hebben recht op hun keuze. Men heeft geld nodig om te kunnen overleven in een welvaartmaatschappij maar als het vooral dát is wat hen aanbelangt, is dat een verkeerde basis. Onze basis is liefde, al is spijtig genoeg niet iedereen uit liefde voortgesproten....
(30/12/2003)
V.L.

februari 04, 2005

Zonder titel



'Fernand Khnopff'
(techniek: droge naald)

februari 03, 2005

18-jarige perikelen

Het is toch eigenaardig wat er soms in de mens omgaat...
Hier zit ik dan weer, volop in mijn gedachten verzonken. Ik geloof dat ik soms te veel nadenk, wat me in feite heel triestig en weemoedig kan maken. Maar hoe kan een mens niet nadenken wanneer het vanbinnen zo diep kwelt?
Een mens moet nu eenmaal kwijt wat hem/haar op het hart ligt. Er zijn mensen bij wie ze deze gevoelens met iemand kunnen delen en die dan ook begrepen worden, maar er zijn mensen wiens gevoelens niet begrepen worden.
Het is ook zo dat deze mensen zich weleens heel eenzaam kunnen voelen. Het gevoel dat ze niet meer genomen worden voor wat ze waard zijn en dat er geen begrip en respect meer voor hen is, doet hen in zichzelf keren.
Zo is het toch het geval bij mijn moeder. Ze spendeert haar dagen door te schrijven, oh ja, ze schrijft héél veel. Soms kan ze het zo een hele dag volhouden, en de volgende dag weer opnieuw...Ze is veel veranderd tegenover vroeger, ze is niet meer de 'zachtheid' zelve van vroeger. En ik begrijp volkomen waarom ze nu zo is. Echter... dit besef zal me haar niet teruggeven.
Het begon allemaal ongeveer tien jaar geleden. Ik was toen acht jaar.
"Liefje, treuzel toch niet altijd zo!" "Ja mammie, ik kom direct, mijn papa schrijft nog iets in mijn poëzieboekje."
"Zo, lieveling, ik ben klaar, neem het maar mooi mee naar België", zei haar vader.
"Papa, ik wil niet mee, ik wil dat je meegaat." "Maar dat gaat toch niet, mijn konijntje, je zou je mama enorm missen dan..., of niet soms?" "Ja, dat is waar..., maar ik ga jou ook enorm missen."
"Je zult zien dat je het daar tof zult vinden. Herinner je je die mijnheer nog die hier zo vaak is geweest? Wel daar ga je nu naartoe. Hij is toch lief?"
"Ja, maar, niet zo lief als jij, papa"
"Allé, toe, kom eens op mijn schoot zitten, gaan we eens lekker knuffelen."
"We moeten doorgaan hoor", zei de moeder enige tijd later, "anders gaan we het vliegtuig nog missen."
"Heb je alles bij je?", vroeg de vader aan zijn dochter. "Ja, papa, alles!"

Ik omhelsde hem innig...hij huilde... en ik begreep niet waarom (en dit waren niet zijn laatste tranen...)
Even later waren we vertrokken, bestemming 'Praag-Brussel', mijn moeder, mijn half-zusje van zes maanden oud, en ik.
Toen had ik nog helemaal niet door wat er werkelijk gebeurde, voor mij was het alleen de vliegreis die telde, (lekker spannend) en dat ik bij mijn moeder was.
In het vliegtuig las ik wat mij vader in mijn poëzieboekje heeft geschreven... .
Dit stond er in geschreven:
"Veel, véél geluk mijn liefje, vergeet ons niet"
"Pàpà, papa Milan"
De schok en de waarheid kwamen pas een maand later, mijn ouders waren al vier jaar voorheen gescheiden, mijn moeder hertrouwd met een Belg en ik bevond mij plots in een vreemde wereld, met een vreemde taal...

Álvaro de Campos

De ouden riepen de Muzen aan.
Wij roepen onszelf aan.
Ik weet niet of de Muzen ooit verschenen...
Dat hing natuurlijk van de aangeroeper en de aanroeping af...
Wel weet ik dat wij niet verschijnen.
Hoe dikwijls heb ik mij gelogen
Over de put die ik veronderstel te zijn.
Al blatend Ah! om een echo te horen
Zonder meer te horen dan wat ik zag-
Het vage blanke donker van het glinsterende water
In de nutteloosheid van de diepte...
Geen enkele echo voor mij...
Slechts vagelijk een gericht,
Dat het mijne moet zijn omdat het van geen ander zijn kan.
Het is iets haast onzichtbaars,
Behalve dan hoe ik het helder zie
Daar in de diepte...
In het zwijgen en in het bedriegelijke licht van de diepte...

Wat een Muze!
( 03/01/1935)

Verlangen

Handen, op zoek naar het tastbare...
En het ontastbare.
Handen, op zoek naar de warmte van een lichaam
En naar liefde.
Leg je handen op mijn lippen en...
Je zal ze voelen trillen...
Druk je lippen op de mijne en...
Liefde zal ontluiken...

februari 02, 2005



De deur van mijn kamer en mijn hart zullen steeds openstaan...

Rechtoe-rechtaan


P.S.

Ge gaat hier nog achteraf krijgen: "Wir haben es nicht gewuzt..." M'n kloten ja!

Hitler

Kan er echt niet bij maar heb de realiteit moeten aanschouwen. Heb 'de film' gisterennacht op 'La Deux' gezien (en dan nog wel vlak na de herdenking van de bevrijding van Auschwitz).
Mensen, als we niet drastisch gaan ingrijpen dan vrees ik voor het ergste! Uiteindelijk is het het volk dat stemt op de politieke partijen. Neen, ik dacht niet dat het zó erg was. Ben wel verschoten van de verkiezingen vorig jaar en vermoedde al wat daar achter zat...
Nu, dit filmpje gezien te hebben, begrijp ik het beter. Ondanks het grote aantal gezonde denkers onder ons, het aantal...scheelt niet zo veel meer met het aantal ongezonde denkers. En zoals ik al vermeldde in mijn introductie, Filip de Winter heeft een verdomd goed propaganda, dat gebaseerd is op oude politieke systemen. Net zoals die van Hitler, ben er zeker van dat hier ook veel psychologen op hebben gezeten. Let maar eens op zijn houding en hoe hij met zijn armen beweegt en de intonatie waarmee hij spreekt bijv. Die weten verdomme waar ze mee bezig zijn en hebben het altijd geweten, hebben op dit moment gewacht...al 25 jaar lang!(manipulatie en nog eens 'bewuste' manipulatie)
En wat heeft de rest gedaan gedurende al die jaren? " Oh, laat hem maar doen, zo'n klein partijtje, die haalt het toch nooit, pfft." Jaja, klein partijtje...is ondertussen... gróót geworden ja. En de pers zit daar ook veel voor tussen verdomme, altijd die FdW, gedurende al die jaren in de schijnwerpers, ook al was het vaak negatief kritiek, het is op die manier dat je aandacht krijgt, vooral bij de ongezonde denkers!
Ik heb een hekel aan de algemene laksheid hier in Antwerpen, in systemen, in de politiek en tussen de mensen. Wat een laksheid en wat een gigantisch blunder! En altijd maar blablabla... en geen daden.
Als je de film goed bekijkt, zie je hoe de mensen opgaan in de 'belangen' van het Vlaams Belang. Die zullen niet meer gauw van mening veranderen, want Filiéépke heeft hen ondertussen al een hart onder de riem gestoken en hen omhelst met zijn semi-vriendelijkheid.
Zo ziet men maar wat men met bewuste manipulatie kan bereiken... speel in op de zwakke punten bij de mens, daar waar er onvrede en frustraties domineren, en je hebt hem/haar zo voor je gewonnen. Die mensen zien gewoon 'het licht' ( het verkeerd licht natuurlijk) en de realiteit vergeten ze en zien ze niet meer. En velen onder hen zien de realiteit al lang niet meer. Ze zien alleen de 'bedreiging' van allochtonen en hun eigen 'VEELVRAAT'.
Én daar mensen...valt weinig op in te brengen want eens verkocht, is het moeilijk om mensen op andere gedachten te brengen (hun angst, frustraties en onverdraagzaamheid zijn gevoed...)
En anderen stemmen dan weer op het VB omdat ze niet beter weten? Hallo?!!! Wat een gewetensloosheid en laksheid! Waar ze al lang mee hadden moeten beginnen is een partij, die dezelfde belangen ( naar de mensen toe) behartigt maar dan niet extreem rechts, licht links, ook niet té en democratisch uiteraard (alhoewel ik betwijfel of de échte democratie ergens bestaat). Al die dingen waar FdW zogezegd voor streeft, zoals bijv. propere buurt (macaber hé) of veiliger verkeer, etc. .(alsof FdW écht bekommerd is om zijn burgers...laat me niet lachen!). Die tegenhangende partij leek me nog een redding, want de mensen gaan dan omwille van dezelfde belangen stemmen, behalve dan dat het fascistisch gedachtengoed ontbreekt.
Ook valt het op dat er véél oudere mensen zich aansluiten bij het VB en veel neo-nazi's, maar dat wisten we al. De mensen zijn in ieder geval opgewarmd en daar had ik al schrik voor, want die voelen zich sterk. Ze 'stralen' gewoon, verdomme! Saamhorigheidsgevoel! De Golf! Jawol! Om dan nog maar te zwijgen over de Antwerpse flikken. Dat daar extreem-rechtsdenkenden tussenzaten wisten we ook al, maar zóveel, wel tot 90% stemt op VB, en de blokkanker is ondertussen uitgezaaid naar de hoogste toppen!, blijkt uit het onderzoek van Deng en dat vooral omdat ze in de tijd door de Socialisten verwaarloosd werden? Waar is de mensen hun verstand verdomme? Allemaal uit eigenbelang!? Ze beseffen niet eens wat ze hun eigen aandoen! Jongens, jongens, dit gaat echt wel verkeerd aflopen. Dít negeren kunnen we niet! Als dit de algemene toekomstige maatschappijgeest wordt hier in Antwerpen, waarvan je de sfeer al vorig jaar kon opsnuiven na de verkiezingen en je koude rillingen bezorgde, dan is den deze hier weg...
Wat een vreselijk gevoel van machteloosheid....SHAME ON THEM !!!
V.L.

februari 01, 2005



In Praag op de Karluv most (Karels brug) kan je je hand leggen op een koperen historisch kruis, in steen verwerkt, en terwijl je naar de 'Vltava' (Moldau) kijkt, een wens doen. Heb ik gedaan...en ja hoor de wens is uitgekomen.
Verscheidene onderdelen van koperen objecten op die brug schitteren als goud, door de veeltallige aanraking van mensenhanden...