maart 31, 2005

Een gedicht: eenvoudige handleiding

Een gedicht

De eerste regel is om te beginnen.
De tweede is de elfde van beneden.
De derde is om wat terrein te winnen.
De vierde moet weer rijmen op de tweede.

De vijfde draait u plotseling een loer.
De zesde heeft het twaalftal gehalveerd.
De zevende schijnt zwaar geouwehoer,
De achtste bloedserieus. Of omgekeerd.

De negende vertelt nog eens hetzelfde.
De tiende is misschien een desillusie.
De elfde is niets anders dan de elfde.
De twaalfde is van niets de eindconclusie.

(door Gerrit Komrij)


Modern Poetry

je plaatst maar
wat regels onder
elkaar en klaar

(door Robert Grijsen)


Sonnet

ik
mij
ik
mij

mij
ik
mij
ik

ik
ik
mijn

mijn
mijn
ik

(door Lucebert)


Gemompel

Hoe duidelijker ik 't wil zeggen
hoe slechter ik uit mijn woorden kom


dit lijkt me een typisch verschijnsel
van het een of ander

(door Remco Campert)


' Men kan natuurlijk rijmen of...'

Men kan natuurlijk rijmen
of accenten kloppen

Tot men eelt heeft
op zijn knokkels

Lettergrepen tellen
wroeten in de taal

Dan wel een beeld ontwaren
of de muziek toepassen

Regels op een rare



manier afbreken

(door Harry Mulish)


' Ik schrijf gedichten als dunne...'

Ik
schrijf gedichten
als dunne bomen.

Wie
kan zo mager
praten
met de taal
als ik?

Misschien
is mijn vader
gierig geweest
met het zaad.

Ik heb
hem nooit
gekend
die man.

Ik heb
nooit
een echt woord gehoord
of het deed pijn.

Om pijn
te schrijven
heb je
weinig woorden
nodig.

(door Jan Arends)


Duif in het nauw

Een duif die tussen bomen
een klein plek uitkiest
tolt dralend om zijn as
en komt spiralend neer.

De charme van zijn dalen stijgt
als hij gebrek aan ruimte heeft.

(door Chr. J. van Geel)

Een selectie uit ' Dichten over Dichten '

Filmpje zien

Allé, het was weer een geslaagde filmavond gisteren... . We gingen naar de 'Eternal sunshine of the spotless mind' zien.

Gingen... .

Tja, samen de blogs afgaan is heel leuk maar de avond kan dan wel eens een andere wending nemen... .
Het is namelijk de fout van Marcel van Eeden , met zijn ontwerpen voor Galerie GÜNTHER FRANKE in München, dat er niks van die film in huis gekomen is!
Onze tafelmanieren hebben we ook al niet gehouden... .
Ik denk dat ik er geen tekeningetje bij moet maken... .
V.L.

maart 30, 2005

Met dank

Met dank aan blogger omdat ze zo hun best doen voor ons...laten we bidden:

Onze blogger
die in de server zijt
bewezen hebt u uw name
uw fingerspitzgefühl kome
uw wil geschiedde in de server alsook in de blogs
geef ons heden onze inspiratie
en leid ons in bekoring
maar verlos ons van de technische mankementen.
Want van u is de power achter de geiligheid van het bloggen
in eeuwigheid
amen
Tja, en het werkt prima nu hé... .
V.L.

maart 29, 2005

Sweet Surrender

Nu ik toch in de prozaïsche sfeer verkeer, hier, een stuk van mij…lekker dramatisch.

Het gaat van kwaad naar erger met mij, ben weer in paniek. Alle gedachtekronkels bundelen zich samen in mij en vormen een grote balast. Ik heb weer het gevoel dat ik over niets controle heb. Alsof alles door mijn handen glipt. Hij beseft niet dat ik extreem gevoelig ben en dat er voor bepaalde zaken niet veel nodig is om mij zover te krijgen. Ik heb genoeg ellende meegemaakt in mijn leven, het laatste wat ik wil, is dat de persoon van wie ik innig houd erin slaagt mezelf naar beneden te halen. Hij doodt mij met zijn onverschilligheid en hardheid. Het is net als een gif dat mijn lichaam langzaam binnendringt en mij beetje bij beetje verstikt... .
Ik weet niet hoelang ik dit nog ga volhouden, gebukt lopen onder zijn egocentrisme. Ik zou het heel hard willen uitschreeuwen: ‘help…help, ik voel geen grond meer onder mijn voeten!' Aaargh... .
Waarom ben ik nu gaan houden van iemand die langzamerhand mijn ondergang wordt? Ik hield van hem, omwille van wat ik zag en voelde in hem en hoopte dat het naar buiten zou komen, puur en onbevreesd. Maar het blijft diep verborgen zitten. Veilig, achter slot en grendel en zelfs mijn liefde kan dat slot niet ontgrendelen. Misschien is het dat wat me frustreert, ik ben in heel mijn leven nog nooit iemand tegengekomen bij wie dat slot zo vastgeroest zit. Alsof het mijn taak is andermans sloten te ontgrendelen..., voel ik mij onmachtig nu. Omdat ik weet, eens het slot geopend is, hij zich heel anders gaat gedragen en reageren.
Hij is enorm verbitterd en sarcastisch over van alles. Ik ben daar te gevoelig aan, het maakt me zelf verbitterd… .
In godsnaam, ik blijf hem kansen geven, ‘laat zien dat je een goed mens kan zijn en dat je mij kan erkennen als je naaste, als je toeverlaat en niet als je onderdaan!'
Hij is zo angstig…en ik op mijn beurt. Ik voel me zo machteloos, wat moet ik doen? Van hem weggaan is de gemakkelijkste oplossing, maar de beste?
(uit persoonlijk gemijmer 2003)
Euh...over de persoon in kwestie...heb inderdaad zijn slot ontgrendeld en voelt zich pakken beter als mens, heeft van zichzelf leren houden en van anderen, heeft leren vergeven, doch dit betekende ook het einde aan onze relatie. Allé, op het moment dat je je doel bereikt hebt, treffend... . Heb ondervonden dat in het leven, mensen een stuk van zich meegeven en dan loslaten, wat interessant is voor de geestelijke groei. Men moet het natuurlijk willen zien dat ze iets positiefs willen meegeven of achterlaten. Misschien moet het zo, zoals een gezonde moeder, haar kind loslaat, op het moment dat het zijn weg heeft gevonden... .
V.L.

maart 28, 2005

Het beschaamde vertrouwen

Tien minuten gingen voorbij, een kwartier ging voorbij en het meisje kwam niet.
'Maak je maar geen zorgen,' troostte Martin me. 'Ze komt, dat staat als een paal boven water. Onze act was absoluut geloofwaardig en ging erin als koek.'
Dat vond ik ook en dus bleven we wachten en verlangden met elke minuut meer naar dat kinderlijke meisje. Intussen was ook het tijdstip van onze afspraak met het grietje in de curderoy broek verlopen, maar we hadden onze zinnen zo op ons kleine witte meisje gezet dat we er niet over peinsden om op te stappen.
En de tijd gleed voorbij.
'Zeg Martin, ik denk niet dat ze nog komt,' zei ik uiteindelijk.
'Maar hoe verklaar je dat? Dat kind geloofde toch in ons alsof we Onze-Lieve-Heer waren!'
'Dat is juist ons ongeluk,' zei ik. 'Ze was namelijk te goed van vertrouwen!'
'Nou en? Wilde je dan dat ze ons niet had vertouwd?'
'Dat zou beter zijn geweest. Te veel vertrouwen is de slechtste bondgenoot. 'Ik liet me meeslepen door deze gedachte en begon te filosoferen: 'Als je iemand op zijn woord gelooft, verleg je je vertrouwen uiteindelijk tot in het absurde. De werkelijke aanhanger van een politieke stroming neemt de dogma's ervan nooit serieus, wèl de praktische doeleinden die achter deze dogma's schuilgaan. Politieke kreten en dogma's zijn er niet om geloofd te worden, ze moeten eerder dienst doen als een gemeenschappelijk en afgesproken excuus; de dwazen die ze voor waar aannemen, ontdekken vroeg of laat dat het niet klopt, komen in opstand en eindigen ten slotte schandelijk als ketters of afvalligen. Neen, te goed van vertrouwen zijn brengt nooit iets goeds-niet alleen voor politieke of godsdienstige systemen, ook niet voor de manier waarop wij het meisje voor ons wilden winnen.'
'Ik begrijp je niet meer,' zei Martin.
'Het is zo klaar als een klontje: voor het meisje waren we werkelijk alleen twee serieuze en keurige heren.'
'Waarom is ze dan niet teruggekomen?'
'Omdat ze ons echt vertrouwde. Ze gaf haar moeder de sla en begon haar meteen enthousiast over ons te vertellen: over de historisch film, over de Etrusken in Tsjecho-slowakijke en haar moeder...'
'Ja, de rest is me wel duidelijk...' onderbrak Martin me en hij stond op van de bank.

(Uit 'Lachwekkende liefdes' , door Milan Kundera)

Heb zijn belangrijkste boeken verslonden tussen mijn achttien en vierentwintig jaar. Toen ik enthousiast over deze boek tegen mij moeder vertelde, antwoordde ze dat ze Milan Kundera niet zo graag had. Ze had het boek op dezelfde leeftijd gelezen als ik (18 jaar, treffende toeval), en zei dat haar geloof en hoop in de mens en de liefde daardoor serieuze blutsen kreeg in de tijd. En ik repliceerde dat ik het niet goed begreep en dat het gewoon de realiteit is, wel pessimistisch soms, maar ook humoristisch. En dat bepaalde dingen nu eenmaal op die manier gebeuren in de relaties tussen mensen zoals Kundera het beschrijft. Welja, juist daarom... .
Ha, op weg door google nog een fervente liefhebber gevonden.
V.L.

maart 27, 2005



(via)

18-jarige perikelen deel drie

Nu, ondertussen, een maand geleden na deel twee, wordt het stilaan tijd voor deel drie. Wat vliegt de tijd snel... .

In de aanblik van een paar luttele seconden in de ogen van mijn moeder zag ik wat er door haar heenging. Ze besefte de ernst van de situatie, de teleurstelling en het besef dat ze gevangen zat. Ze bevond zich in een vreemde land waar ze de rechten niet kende. Ze was een jaar getrouwd en ze kon ook niet terug naar Tsjechië want 'wat een schande', zouden de mensen denken daar. Ja, toen werd er nog neergekeken op een alleenstaande vrouw met kinderen.

De grote vakantie kwam eraan en ik zat maar met één ding in mijn hoofd, mijn familie en mijn vriendinnetjes terugzien... .
Vond het helemaal niet erg om België en haar mensen, inclusief mijn moeder en zuster achter te laten. Ik wou zo snel mogelijk maken dat ik terug in Tsjechië was.
Dit was mijn eerste vlucht naar Tsjechië. Het was spannend, zo alleen in dat vliegtuig. Maar de stewardessen zorgden heel goed voor mij en escorteerden me naar en van het vliegtuig. Ze vonden me allemaal zo dapper omdat ik geen vliegangst had. En ze waren compleet weg van mijn mooie pop die op een levende baby leek, en zelfs naar een echte baby rook!
(Achteraf bekeken, zoveel jaren later... . Wat een ongelooflijke service en hoe ongerust mijn moeder en mijn familie wel niet moesten zijn dat ik alleen op dat vliegtuig zat, was toen negen jaar... .)
Tja, ik zat met belangrijkere dingen in mijn hoofd, mijn vader en mijn grootvader stonden me op te wachten op het vlieghaven in Praag... .

Eens aangekomen... . Eindelijk! De sterke armen van mijn vader en mijn grootvader om me heen en veel tranen. Ik mocht toen een anderhalve maand bij mijn grootouders logeren en twee weken bij mijn vader.
Het was een zaligheid bij mijn grootouders. Ik hield intens van mijn grootvader..., ik was zijn lieveling. Hij was veel met mij bezig. We gingen regelmatig naar de stad en dan kreeg ik niet één ijsje maar twee of drie. Toen kostte een ijsje maar één kroon, twee frank.
Oftewel maakten we, samen met mijn grootmoeder uitstappen en gingen we o.a., andere familieleden bezoeken. Een van mijn oudtantes had een gigantische boerderij en...dat beeld vergeet ik nooit... . Wanneer je van het erf kwam en de opslagplaats van het hooi passeerde...gigantische houten deuren die druivelaars sierden, openmaakte aan de andere kant, kwam je in haar boomgaard. Gigantisch! Er leek geen einde aan te komen, in de verte zag je het omliggend bos. Tot aan de rand van het bos reikte haar boomgaard!
In dat bos gingen we dan ook jaarlijks bosbessen plukken, wel zo'n vijf à zes liter per keer hadden we er geplukt. En liet ik me ook lustig gaan op de bosaardbeien.
Nog steeds, wanneer ik een versgeplukte bosbes of bosaardbei in mijn mond neem, proef ik de momenten van toen.
De broer van mijn grootmoeder had dan weer een huis op een heuvel, omgeven door boomgaarden, en bijenkorven. Ja, bijen zijn lieve diertjes, mijn oudoom zorgde goed voor hen en zij voor hem, ze hadden hem lief. Ik keek graag naar hem in zijn imkertenue, het had iets sciencefictionachtig. We kregen elke keer een paar potten honing mee. Lekker. En die honing kreeg ik dan soms als ontbijt op een pistolet met boter. Wat ben ik nog steeds dol op die combinatie. Regelmatig ging er een bij op mijn arm zitten en ze deed niets... . Ze zat er gewoon en kietelde. En vloog daarna weer weg. Mijn oudoom en zijn vrouw hadden ook een piepklein vijvertje, vol salamanders en kikkers. Ja... .kikkers, salamanders en hagedissen kon ik uren observeren. Af en toe nam ik een kikker in mijn handen, ze voelde lekker glibberig aan en keek me met haar ogen angstig aan. Maar, ik deed ze geen pijn, vond ze enkel fascinerend, liet ze daarna terug uit mijn hand springen en zag ze grote sprongen maken... richting vijver.

V.L.

maart 25, 2005

Ziele-'roer'-selen

Pffft...het leven is niet simpel... . De mensen
zijn niet simpel... . En ik...ben verre van simpel... .
Dju toch... . Zal nog maar eens wat 'roeren'
in mijn Mojito, daar wordt de smaak alleen
maar beter op... .


maart 24, 2005

Yoga

Euh...weet niet wat de bedoeling hier is...maar het heeft iets weg van de yoga-oefeningen die ik 's morgens doe.


(foto's via)

maart 23, 2005


Solitude is standing (pastel op papier)

Sweet...sweet love

I just, have to let you go...
Because, I know you won't stay...
Everytime, you vanish like smoke
Between my fingers
Reconciling with the air...

My thoughts rest on yours.
That's why I cannot sleep,
I cannot rest
Until they're gone
Gone forever...

One touch
One kiss
One love
One life

After this there is emptiness.
Nothing comes back,
Nothing stays...

Who are you?
Who am I?

V.L.

Moebius

Welja, vond dat hij een postje waard is. Heb Moebius voor de eerste keer ontdekt op mijn negentien jaar. De eerste strips die ik van hem heb gelezen waren de erectomaan en Arzach . En ik was natuurlijk meteen verleid door zijn fantasiewereld. Naast Hergé, Bourgeon, Bilal, is hij mijn favoriete striptekenaar.
Terwijl dat 'Felix da housecat' en 'ready 2 wear' opstaat (ja sorry, ben vanavond verliefd geworden op dit nummer)...vervolg ik mijn verhaal over Moebius. Ben toch wel enkele uren zoet geweest vannacht, met deze post. Maar ja, had dit er dan ook voor over.
(Willen jullie mij een plezier doen en ook de links openen om een vollediger beeld te krijgen, er zijn er heel mooie bij, vandaar...het zou spijtig zijn.)

Moebius

Jean Giraud is in 1938, in Nogent-sur-Maine, in Frankrijk geboren. Hij heeft altijd een voorliefde voor de sciencefiction gehad, die alleen maar versterkte door zijn turbulente jeugd.
In '55 trekt hij naar Mexico, een stad die een grote invloed heeft gehad op zijn decors in zijn tekeningen, en komt daar in contact met hallucinogene middelen, die tevens veel invloed hebben gekend op zijn SF-verhalen. Daarna keert hij terug naar Europa en blijft daar actief.
Nadat hij sinds '63 in het Frans stripblad Pilote, als tekenaar actief is geweest, begint hij met Charlier (scenario-schrijver), aan een Westernreeks 'Blueberry' (Jim Outlass), onder het pseudoniem Gir. Samen met Charlier heeft hij tussen '65 en '99, dertig albums gepubliceerd. Giraud wist zijn tekentechnieken aan een razendsnel tempo te ontwikkelen.
Ondanks dat de populariteit van de strip toenam, nam Giraud zijn gedrevenheid af voor het plichtsmatige aan een strip. De brave en soms stuntelige lay-out begint te veranderen en krijgt een ander dimensie. Soms wordt een halve of een volledige pagina gewijd aan één tekening. Blueberry krijgt een rauwer karakter, de ongeschoren Charles Bronson, i.p.v de gladgeschoren Jean Paul Belmondo type. De sfeer in de strips wordt alsmaar grimmiger en meer naar het volwassen publiek gericht. Uiteindelijk valt Giraud zijn belangstelling volledig weg voor dit soort tekenen, en laat een sterke indruk na op grote uitgevers en andere stripmakers. Namelijk, dat elke overeenkomst te doorbreken valt en je niet noodzakelijk binnen vaste normen moet fungeren om uitgegeven te worden. Met hem was het braaf karakter van een strip voorbij.
Onder het pseudoniem Moebius, alter-ego van Giraud, stort hij zich in de wereld van de sciencefiction en creëert hij verschillende stripreeksen o.a Arzach, de hermetische garage, de wereld van Edena (hier moet je even zoeken op de link onder Moeubius) enz. Moebius tekende en schreef verhalen die zich in een bizarre wereld situeren, met een geestig karakter, filosofisch geïnspireerd en met stevige scenarios. Hij tekende zowel SF-verhalenreeksen, superheldenromans alsook losse albums, zoals de erectomaan .
Met de avonturen van John Difool 1 en 2 oftewel Incal, een van de bekendste stripalbums, die hij samen met Jodorowsky heeft gecreëerd, heeft hij een enorm doorbrakend succes gekend in de SF-wereld. Jodorowsky wou oorspronkelijk o.a. Moebius zijn samenwerking bij het maken van zijn Dunefilm, waarvan je veel van het oorspronkelijk story-board terugvindt in de Incal. Jodorowskys Dunefilm is uiteindelijk nooit gekomen en is David Lynch degene die een Dunefilm heeft gemaakt. Hierna werd de Incal gecreëerd.
Moebius heeft daarna in de filmwereld meegewerkt aan de cratie van Abyss, Alien en the Fifth element, waarbij hij af en toe gebruik maakt van de Incal-elementen .
Met Incal heeft Moebius ook nog eens de aandacht getrokken in Los Angeles, wat hij ook al gedaan heeft met 'Blueberry', bij de Marvel Comics. En heeft een aantal verhalen voor Stan Lee geïllustreerd.
Over een gigantisch oeuvre gesproken! Moebius is niet alleen een onbetwistbaar grootmeester van het moderne stripverhaal en wereldwijd bekend, maar heeft zich ook kunnen manifesteren in de filmwereld en heeft samen met andere 'geniën' gewerkt. Hij heeft veel navolgers gekregen met zijn stripverhalen...maar niemand, die technisch zijn niveau haalt!




maart 21, 2005

Terloops...

Bon, even die lentehormonen en erotiek terzijde laten en eindelijk tot de ' issue' komen. Nathan en Huug hadden het dus bij het rechte eind. De mysterieuze man op de foto van een paar posts geleden is inderdaad Moebius oftewel Jean Giraud, met zijn volledige naam Jean Henri Gaston Giraud.
Hoe ik er opeens op gekomen ben? Wel wanneer ik aan mijn pc zit, dan zie ik deze affiche wanneer ik omhoog kijk. Niet moeilijk hé, zie er elke dag op, heh.
Het is echter fantastisch weer vandaag en ik ga dan ook op stap en mij lekker amuseren, dus die post laat nog even op zich wachten. Ja, ik heb het opeens heel druk gehad de afgelopen dagen. Kan gebeuren hé.
Soit, mijn tekst rond Moebius is af maar vraagt toch veel tijd om het te posten, dus het zal iets voor de komende dagen zijn of vanavond misschien al, als ik niet te zat ben ;-) .

maart 19, 2005

Zalige zaligheid

Zalige zaligheid...

Schaduwen ...

Dansen op de muren...

Licht...

Lichtheid...

Schuilt in elk van ons...

Wat komt, komt...

Laat je onderdompelen...

In de golven van overgave...

maart 18, 2005

Besparen kan op alles...

En ja, niet alleen bespaar je op het wc-papier, maar is het ook
nog eens doeltreffend tegen té natte poesjes, kurkdroog worden ze er van!

maart 17, 2005

Pussy-cat

'Snap jij die mannen, poes? Sta hier kei sexy te wezen.'

'Waar blijft ie toch?'

Lentehormonen

Ben al verscheidene blogs afgegaan en natuurlijk schreef bijna iedereen wel iets over de lente. De eerste warme dag van het jaar. Hebben hun winterjassen, handschoenen en sjaals opgeborgen en ervaren zij net zo goed als ik en iedereen de lente-en zonneprikkels.
Toch wel fascinerend die eerste, lichte, maar toch diep doorpriemende zonnestralen en wat die allemaal niet met je lichaam en geest doen. Altijd een gevoel geweest waar ik sterk naar verlang na die winterkou. Het is dan ook zowat mijn periode van het jaar, want verjaar binnen drie weken.

Al die veranderingen die je geestelijk en lichamelijk ondergaat... . Het eerste dat er bij mij verandert zijn de sproeten, ik krijg er onmiddelijk een dozijn bij, mijn teint reageert ook en ik zie er al meteen wat minder winterbleek uit. Alsook, de uiteinden van mijn krullen beginnen te blonderen. En tja, vanbinnen... . Voel me enorm positief de laatste tijd, de donkere wolken zijn vervaagd, voel me warmer, mijn zintuigen staan meer open en geniet dus enorm van elke positieve prikkel.


Huh, over prikkels gesproken... .Loop al de hele dag bloedgeil rond en mijn vriend natuurlijk nergens te bespeuren... . Tjonge, jongen...mochten er meer mensen zich vandaag zo voelen als ik, en we zouden geen verstand hebben, dan zouden er zich nogal wat orgieën voordoen op de straat en andere openbare plaatsen, vrees ik. Of zouden de mensen mekaar bespringen van het moment dat de juiste chemie of geur voorbij wandelt. Snif-snif.
Dat beestige zit in elk van ons, ben daar steevast van overtuigd. Net zoals 'Markies de Sade' in zijn ' Les 120 journées de Sodome' beschrijft, waarin de mens als een wezen wordt voorgesteld dat alles in staat is. En inderdaad, zelfs ondanks het verstand waarmee de mens bezegeld is, is hij écht wel tot krankzinnige dingen in staat.
Laten we het hier wat positief houden, ik ga niet detailleren, ik denk dat jullie zelf wel het een en het ander weten over de 'krankzinnigheid' van een mens. Zo leven we ook in een 'krankzinnig heelal', zoals de wetenschappers het noemen..

Ik kan natuurlijk nu op de man af gaan en zeggen dat ik 'sex' wil en niet zomaar sex maar...'hete sex'. Ja, zeg, wind er echt geen doekjes om hoor, op vlak van sex kan ik net zo driftig zijn als een man.
Maar ik denk dat ik het toch maar laat en hem vanzelf laat afkomen... . En dan kan ik tenminste de boosts van mijn driften gebruiken om mij te verdiepen in het schrijven van een post over die mysterieuze man op de foto.

maart 16, 2005

Misselijk

Ben weer door mijn leergierigheid...opgezogen geraakt in de wereld van die mysterieuze man op de foto. En loop ik rond met te denken, net zoals de tekst over de Tsjechische animatie, hoe ik de tekst en de prenten het best in elkaar steek. Want zoals Verca het gewoon is, gaat ze details niet uit de weg.
Er valt dan ook zóveel te vertellen, goh... .
Komt er nog bij, dat ik super-misselijk ben vandaag, slechte vertering heb en daardoor mijn maag opgezwollen is. Net of ik vier maanden zwanger ben... . Ja, dat is lang geleden dat ik me zo heb gevoeld. Vroeger veel maagklachten gehad trouwens. Blijkbaar heb ik mijn maag de laatste tijd overbelast met te weinig slapen, veel roken, stress en mixen van eten. Alhoewel ik 's avonds altijd wel heel gezond eet... . Voel me net een opgeblazen kikker, seg.
Soit, ik ga mezelf vanavond niet forceren en in mijn bedje, verder kijken naar 'The Golden Bowl' van James Ivory, met Uma Thurman, Nick Nolte, Anjelica Huston en James Fox. Om vervolgens binnen het uur in slaap te vallen, peins ik.
Alhoewel... .Hmmm, verleidelijke hartstocht...begin te watertanden... .
Morgen...ben ik terug een platte kikker.

maart 14, 2005

Test

Wie is deze man?

(niet moeilijk...dacht ik zo)

maart 13, 2005

Surreëel


Naast een paar tegenvallertjes, heb ik me deze week toch wel ongelooflijk vermaakt...vandaar, niet veel in de blogwereld vertoefd sinds woensdag.
Ben met een vriend donderdag in Rotterdam een tentoonstelling van Dalí, in het Museum Booijmans van Beuningen gaan zien.

Het is een mooie overzichtstentoonstelling van deze wereldberoemde surrealist waarin, naast zijn intrigerende schilderijen, ook zijn samenwerking met fotografen, modeontwerpers en filmers wordt getoond.
De 'Alles Dalí' wordt gehouden in een mooie ruime ruimte met roze vensters en je bent toch wel uren zoet met het alles tot in de detail te bekijken. Want zowat alles waar hij mee bezig was wordt rijkelijk geïllustreerd met foto's, teksten, films, filmfragmenten ect.... .

Nu..., ik wist wel dat Dalí bijvoorbeeld jurken, textieldessins en assecoires voor de befaamde modeontwerpster 'Elsa Schiaparelli' heeft ontworpen, waaronder het bekende 'mantelpak met laatjes' en de hoed in de vorm van een schoen. Daarnaast heeft hij ook ontwerpen gemaakt voor parfumflessen en talloze andere assecoires.

Ook wist ik van zijn liefde voor het medium film, en zijn samenwerking met Louis Buñuel, die bijv. 'un chien Andalou' (1929) heeft opgeleverd. Voor Alfred Hitckock, (een van mijn lievelingsregisseurs ) heeft hij een droomscène ontworpen voor Hitchcocks film 'Spellbound'(1945).
Hitchcock vond Dalí de meest geschikte persoon om die scène te ontwerpen omdat hij vond dat, buiten dat dromen een surrealistisch kader hebben, scherp zijn van beeld en niet wazig. En dat is wat Dalí doet, droombeelden realistisch weergeven. Het is tevens een van de eerste films waarin Freuds psychoanalyse centraal staat.

Wat ik bijv. niet wist, is dat hij ook verscheidene reclamespotjes heeft gemaakt, die bijzonder humoristisch kunnen zijn, waaronder een reclamespotje voor chocolade 'Lanvin', na wanneer hij daar een hap van heeft genomen zijn gekrulde snor verstijft en hij met zijn ogen begint te draaien.('Je suis fou! Du chocolat Lanvin')

Ook heeft Dalí een tekenfimpje voor Walt Disney, gebaseerd op het Mexicaans lied 'Destino', ontworpen.

Dalí had ook een grote fascinatie voor Mae West, die resulteerde tot een appartement waarin hij onderdelen van haar gezicht gebruikt heeft voor de inrichting daarvan, de 'rode lippensofa' zijn bijv. haar lippen.

Dalí heeft ook halverwege jaren veertig een eigen krant uitgebracht: het 'Dalí News', waarin hij met zichzelf pronkt (aan narcisme ontbrak het hem niet) en waarin hij zeer satirisch is.
Ja, heb zo'n aantal bladzijden gelezen en heb hartelijk kunnen lachen.

Ook heeft hij voor zijn vriend en academiegenoot, de dichter García Lorca de decors ontworpen van de succesvolle productie Marina Pineda (1927).
In 1939 schreef hij voor Bacchanale het libretto, gebaseerd op Wagners 'Tanhäuser' en de mythe van 'Leda en de zwaan'. Ook ontwierp hij de decors en kostuums met Coco Chanel.

Maar wat mij persoonlijk enorm gefascineerd heeft, is de fotografie. Dalí zelf heeft nooit van zijn leven maar éen foto gemaakt, maar heeft wel met beroemde fotografen samengewerkt waaronder Man Ray, hoffotograaf van de surrealisten, om Dalís verbeelding zo best mogelijk weer te geven.

Ja, zéér geslaagde foto's en mijn lievelingsfoto is de foto uit de Atomicus-serie die hij samen met Phillipe Halsman gecreëerd heeft, gebaseerd op het schilderij 'Leda Atomica' (1948) van Dalí, waarin Dalí, drie katten, een schildersezel en geslingerd water uit een emmer, in de lucht zweven.
En dan te bedenken dat ze er acht uur over gedaan gedaan hebben en achtentwintig filmrolletjes nodig hebben gehad om de juiste shoot te maken.
Wat een geduld en passie als je 't mij vraagt!

'Alles Dalí' is in ieder geval een aanrader voor iedereen!


V.L.

maart 09, 2005

Eenzaamheid...

Het zal altijd zo blijven...
Met de maan ben ik geboren...
En met de maan
Zal ik sterven...
Niemand die mij kan troosten op deze wereld...
Mij bevrijden...
Zelfs de maan niet...mijn trouwe metgezel.
V.L.

Verwonderlijking deel 5

Eergisteren , in het Filmmuseum van Antwerpen, ben ik nog eens 'The yellow Submarine' van George Dunning, gaan zien. Een animatiefilm waarin 'The Beatles' de hoofdrol spelen. Niet alleen blijven 'The Beatles' een van mij favoriete groepen, in deze tekenfilm krijg je de visualisatie van hun songs en wat zij eigenlijk proberen over te brengen.
Het verhaal gaat over Pepperland, een vredige plaats, waar de blauwe slechteriken grote muziekhaters zijn en allergisch voor het woord 'ja' en al het goede, het liefdevolle, het schone, willen omzetten in koelheid, oppervlakkigheid, liefdeloosheid, 'neen', door alles en iedereen te verstenen.
Echter, één man slaagt erin om te ontsnappen en doet dit in een 'yellow submarine' en gaat op zoek naar hulp om Pepperland te bevrijden van de slechteriken. En vindt de vier jongens: John, Paul, George en Ringo uit Liverpool.
De film voert je mee door een surreële, soms psychedelische wereld, met de levensfilosofie van 'The Beatles' in verwerkt , (niet te vergeten, de Britse humor) op weg naar Pepperland, waarbij je geconfronteerd wordt met kritiek op de maatschappij en de vernietigingsdrang van de mens.

Zo komen ze ook bijv. Mr. No-where tegen die over de algehele wijsheid beschikt maar, doodongelukkig is omdat hij nergens thuishoort, alleen is en verzwelgt in de koelheid van de ratio. Ringo kan het niet over zijn hart laten, de doodongelukkige, die in 'no-where' vertoeft zo achter te laten en ontfermt zich over hem. ('Come on, we'll take you somewhere Mr. No-where!').

In Pepperland aangekomen, beginnen de jongens uit Liverpool een plan te smeden. De enige oplossing om al de slechteriken te bestrijden is, met 'muziek'. En daar kunnen de slechteriken natuurlijk niet tegen, want muziek komt vanbinnenuit...en verwarmt harten.
Muziek van de band klinkt door heel Pepperland, de mensen en objecten komen terug tot leven en tenslotte komen de Beatles (ego) hun alter ego tegen en schudden elkaar de hand.
De slechte opperbevelhebber, die slecht is omdat hij door en door gefrustreerd is en een minderwaardigheidscomplex heeft, transformeert in een lieve, verlegen blauwe.

En door dit tekenfilm alweer gezien te hebben, kwam natuurlijk mijn liefde voor teken-en animatiefilms (met poppen, klei, objecten ect.) ten volle naar boven en moet ik het niet ver gaan zoeken...namelijk mijn geboorteland is er door 'gepassioneerd' en in een van de volgende posts voer ik jullie mee door de magische wereld van de 'Tsjechische animatie en poppenspel' en de betekenis van de 'New Wave-periode van de Tsjechische film'. Heb al serieus wat opzoekingswerk gedaan en ben er nog niet hélemaal... .
V.L.

maart 08, 2005

21-jarige perikelen deel 3

Gesprekken kunnen zo eindeloos zijn, steeds is er wel iets om over te praten... . En al goed, anders zouden de mensen niet zo gemotiveerd zijn om te blijven vragen, om te blijven antwoorden, om met elkaar te blijven omgaan.
Alles komt en gaat in de wereld en in het leven. Niets is eeuwig van aard, alles en iedereen is vergankelijk. Al bestaat eeuwige vriendschap of eeuwige liefde, tot de dood hen scheidt... .
Zoals ik soms mensen zie omgaan met elkaar... . Zoals ze zich gedragen, zoals ze denken, zoals ze voelen...daar kan niet veel blijvends van overblijven... .
En toch geloof ik erin.
Al denk je iemand volledig te kennen..., iemand volledig kennen bestaat volgens mij niet. Er blijven dingen uit die persoon komen... . Elk mens heeft iets 'vasts' of een 'kern' in zich, iets dat hem/haar kenmerkt, maar waarbij de buitenlaag continue verandert en evolueert of stagneert. Want als je dieper in iemand kijkt, zie je meer dan enkel, zoals die persoon zich voordoet of zich gedraagt. Een mens is een samenraapsel van verschillende persoonlijkheden, iets anders dan het karakter en het temperament.
Het leven begint in haar eenvoud en eindigt in haar eenvoud, ontstaat uit de moeder-natuur, eindigt in de moeder-natuur... .
Het leven is vragen naar...en respons krijgen, geven en nemen. Alléen maar geven bestaat niet, alléen maar nemen, evenmin.
Ja, wat is liefde? Er bestaan zoveel omschrijvingen, zoveel citaten, zoveel songs, zoveel gedichten, zoveel veronderstellingen, boeken, films...over liefde . Er bestaat geen beknopte definitie van liefde... .
Liefde is zo universeel en oneindig en toch zo jezelf, de mens zelf.
Mensen vragen zich af wat liefde is terwijl ze ze soms voorgeschoteld krijgen, zonder het te beseffen. Niet iedereen beseft dat hij/zij liefde krijgt of geeft en niet iedereen staat daarvoor open, omdat ze niet weten wat liefde is.
Het is anders duidelijk wat echte liefde is, namelijk het beste uit je diepste aan de ander schenken.
Haat, die zo nauw aansluit bij liefde (een even sterk gevoel als liefde maar elkaars tegenpolen, komt ook uit je diepste), kan wel gemakkelijker omschreven worden en valt gemakkelijker te verklaren dan liefde.
Zo te zien, is het negatieve of het slechte meer vanzelfsprekend dan het goede en het positieve bij Goh, véél te veel mensen die op deze aarde rondlopen. Het is gemakkelijker te kwetsen dan te vermijden de ander en jezelf te kwetsen.
Maar Goh, mocht de liefde niet bestaan dan zou ik hier niet rondlopen, want ben degelijk niet enkel uit voortplantingsdrang ontstaan, allé, dat is toch wat ze me verteld hebben... . Bwah, mijn ouders hebben hun best gedaan maar hebben zoals zovelen er een mesthoop van gemaakt.
Neen, er is wel degelijk iets meer dan alleen maar die voortplantingsdrang. Tederheid, affectie, eerbied, respect, waardering, openheid, vergeving, vriendschap...zouden er niet zijn als er geen liefde was, vrede evenmin.
En als er wat meer liefde zou zijn onder de mensen in de wereld, dan zou er hoogstwaarschijnlijk ook minder haat, geweld, bekrompenheid, heerszucht en machtswellust zijn.
Te veel liefde is niet goed maar te weinig zeker niet... .
Ik heb de liefde nu in mij leren kennen en waarderen. En zo wil ik het houden én aan anderen geven. Ben natuurlijk niet volmaakt en denk dat ik nog veel stommiteiten zal begaan in mijn leven, ondanks dit besef.
'1997'
En inderdaad, ik, Verca, heb nog veel stommiteiten begaan in mijn leven en heb me gestort in de 'typische menselijke zwakheden', na dit schrijven en na dit allemaal beseft te hebben...maar het was nodig voor mijn individuele groei en een beter evenwicht tussen mijn 'kern' en mijn 'buitenlaag'. En ik ben er nog steeds niet vollédig, heb ik zo het gevoel, die 'buitenlaag' maakt het me soms héel moeilijk! Ik vecht niet zozeer met anderen maar vooral met mezelf...juist omdat ik een mens ben, daarom !
Er is een mijlenver afstand tussen beseffen en doen!
En over die 'kern' en de 'buitenlaag' zal ik het nog wel eens hebben. Want dat kon ik toen nog niet zo heel goed verwoorden...ondertussen wel... .
V.L.

maart 05, 2005

21-jarige perikelen deel 2

Maar is de dood in dat geval wel 'de juiste uitweg?'

Men weet in ieder geval niet wat er nog kan komen indien men er een einde aan maakt, het leven is een verrassing. De toekomst valt niet te voorspellen, ook al ziet men het leven op een 'crisismoment' wel voorspelbaar, in de negatieve zin dan.
De hoop dat er een betere periode aanbreekt doet overleven, men moet het alleen de kans geven om die periode te laten komen en niet steeds gebukt lopen onder het zwaar gewicht van negatieve gebeurtenissen of ervaringen.
Loslaten is heel moeilijk voor de meesten, ook voor mij. Het kost me bijvoorbeeld veel moeite om een geliefd persoon los te laten, maar eens ik een manier heb gevonden, voel ik me enorm opgelucht. Dat wil niet zeggen dat die persoon uit mijn wezen verdwenen is, alle mensen die ik ooit heb lief gehad, blijven ergens aanwezig in mijn hart, in mijn denken, zijn ze een deel geworden van mij... .

Loslaten en opnieuw beginnen, falen en slagen. Het leven is eigenlijk niets anders dan vallen en opstaan of staan en vallen.
Wat is het wat de mens drijft? Steeds opnieuw beginnen, verder gaan...
Welke kracht zit daar achter? Levenskracht? De wil om te leven, beleven, beleefd worden? Overleven? Hoop?Nieuwsgierigheid naar het onbekende- naar wat nog komen moet? Afwachten? Gewoonte?
Het leven, is dat een gewoonte? Een zekere apathie, een zekere 'zich neerleggen bij de feiten'? Medevoelen? Hunkeren naar wat men in het diepste wilt? Alleen dat de mens niet steeds duidelijk weet wat hij/zij wilt, of het niet kan uitdrukken.Of weet men het wel, maar kan men het niet waarmaken.
Er bestaat zóveel duidelijkheid in het leven, in de relaties tussen mensen, alleen die duidelijkheid ontdekken is moeilijk... .
Duidelijkheid voor jezelf, duidelijkheid voor de ander. Hoe duidelijker men is voor zichzelf, hoe duidelijker men ook kan zijn voor de anderen.

Ja, op papier kan ik duidelijk mijn gedachten en gevoelens neerschrijven, terwijl wanneer ik met iemand praat niet altijd de dingen naar boven komen die ik eigenlijk wil zeggen of die belangrijk waren om te zeggen. Meestal achteraf besef ik dat pas. Maar dat is dan alweer een reden om de volgende keer verder te gaan.

(wordt vervolgd...)
'1997' V.L.

21-jarige perikelen

(Wat je allemaal niet terugvindt in een oude doos... . Valt me op dat de omgeving rondom mij bitterweinig veranderd is op bepaalde vlakken)

Een reden tot zelfmoord?

Misschien hebben ze gelijk
Misschien ben ik té alles
Misschien doe ik té alles
Misschien geef ik té alles

Als iedereen zo zou denken dan zou ik inderdaad, waarschijnlijk een éenling zijn, zoals er vele éenlingen zijn. Dan is het ook normaal dat ik me een éenling voel, wanneer ik ondervind dat iedereen rondom mij éen egale muur vormt. Een muur gebouwd uit hetzelfde steen, alleen verschillen de stenen van elkaar door hun inkepingen, hun krassen, hun gaatjes, hun onegaliteit, toch zijn het éensoortige stenen.
Ligt het probleem werkelijk bij mij of zijn het de mensen die niet met mijn mens-zijn om kunnen gaan? Leef ik dan werkelijk in een maatschappij die zich verzet/afzet tegen openheid, oprechtheid en rechtvaardigheid? Ik beweer niet dat ik de openste, openhartigste of rechtvaardigste mens ben. Elke mens heeft zijn positieve en negatieve eigenschappen, licht en schaduw... . Maar, ik denk er niet over na hoe open, oprecht of rechtvaardig ik wel ben of moet zijn. Ik ben zoals ik ben, in eender welke situatie. Ik stel geen grenzen aan mijn gevoelens of gedachten. Ik laat me meedrijven...Eens ik op een golflengte zit, laat ik me meevoeren, laat ik me onderdompelen, laat ik me weer naar de oppervlakte zuigen.

Wat ik veel hoor de laatste tijd is: 'Wat is liefde?.' 'Wanneer kan men van LIEFDE spreken?'
Vragen de mensen zich dat alleen maar af omdat ze narige ervaringen hebben meegemaakt?
Alsof de goede ervaringen of heringeringen niet meetellen, alsof ze er zó maar waren, zonder enige betekenis... .
Voor mij zijn de positieve ervaringen van belang omdat ze me vooruit helpen, ze verdiepen mijn inzichten. Negatieve ervaringen geven me ook inzichten, maar uit deze leer ik eerder. De positieve ervaringen hebben echter de overhand en hierdoor behoud ik mijn energie, mijn geloof, mijn hoop.

Daarom dat ik niet verlies. Ik geef en krijg automatisch terug, al hoeft dat teruggeven niet noodzakelijk. Ik geef ook graag omdat ik me daar goed bij voel.
Als ik niet steeds terugkrijg of niet meer krijg, voel ik me daarom niet minder of slechter. Soms, omdat ik dan verwacht...maar dan is er altijd wel iets of komt er iets nieuws dat dat gevoel van gemis vervangt.

En soms komen er zelfs betere dingen dan voordien. Mensen zijn over het algemeen gewend iets te doen voor iets.
Raar hoe de dingen draaien, en tegelijkertijd is het eigenlijk logisch. Elke keer wanneer ik me slecht voel dan vind ik wel iets of dan komt er iets dat dat 'zich slecht voelen' overheerst. Bij elk 'zich slecht voelen' hoort ook een verlichting. Of het nu leven of de dood inhoudt... . Oftewel gebeurt er iets positiefs, dat je weer doet herleven. Oftewel is de druk te groot dat enkel de dood verlichting kan brengen in dit bestaan. Leven en dood, elkaars naasten... .

Maar is de dood in dat geval wel 'de juiste uitweg'?

(wordt vervolgd...)

'1997' V.L.

maart 04, 2005

Straf...

Dat is nu eens straf, was van plan iets te posten over kuddeschapen en de algemene bekrompen mentaliteit die ik hier in het Antwerpse aantref. Wou eens goed vuur spuwen!
Maar ik ga het dus jullie besparen. Mozart staat hier al een hele tijd op 'repeat'. Was zowat blogjes aan het afgaan en bots ik opeens op SBlog. Wel, het is dankzij hem te lezen dat ik dus helemaal rustig werd vanbinnen en dus geen behoefte meer voel om vuur te spuwen! En wanneer ik op zijn goede muziek klikte, onder 'over Siegfried', kwam 'Neue Mozart-Ausgabe' tevoorschijn en dan dacht ik, 'vuur spuwen op Mozart? Neen, dat kan niet... .'
En beter zo, mijn post zou waarschijnlijk te negatief overkomen. Ik hoop dat Siegfried het niet erg vindt dat ik even een bedankje post? Het mag geweten worden...het is die toevalligheid dat geen toeval is, want het heeft me op andere gedachten gebracht. Bedankt toeval!

maart 03, 2005

Moe...

Zo... . Rustig aan met Luka Bloom en zijn cd 'Turf'...rustig aan...ja. Heb hem nog kunnen bewonderen, samen met zijn broer, op het Dranouterfestival enkele jaren geleden.

Kennen jullie dat? Doodvermoeid zijn? Waarschijnlijk wel... . Heb twee fantastische nachten achter de rug, maar amai... . Twee keer, drie uurtjes slapen, omdat ik er vroeg uit moest..., is het toch niet.
Toen ik aan mijn blog begon, zat ik nog in mijn 'super-drive-energy-periode'.
Neen, wat ik ook deed, energie leek eindeloos...en was/is het posten een goed middel om mijn energie in kwijt te kunnen.
Echter, dit kan enkele weken aanhouden, vandaar mijn woordenwaterval van de afgelopen weken, op deze blog. Alsof ik op éen of ander drug zat... . Jesus, té is ook niet goed, amai... .

Soit, begin de klopjes te voelen. Viel overal in slaap vandaag...! Ben dan maar vanmiddag gaan zwemmen, wat een heerlijke opkikker was, daarna lekker gegeten en dan nog eens, om wat op te warmen en om wat minder bleek te zien, onder de zonnenbank gelegen. (niet dat ik een zonnebankklopster of, eerder zonnebankligster ben, maar het kan eens goed doen)
Was ik daar ook in slaap gevallen zeker ! Al goed dat het niet mijn zonnebank was, anders hadden ze me kunnen opnemen... .

Schoot opeens wakker en realiseerde me waar ik was... .'Oh, neen, hoelang lig ik hier al?!', was mijn eerste gedachte.
Heb me dus snel aangekleed en bleek dat ik dus maar vijftien minuten in dat kotje heb gelegen, terwijl ik dacht dat ik daar al uren lag te slapen.

Het uitgaan van de ventilatie heeft me wakker gemaakt. Wel spijtig ergens, want zat in een zalige droom. Liep in de zon en was verliefd en gelukkig. Mijn geliefde gaf me warme impulsen, zachte elektroshocks die heel mijn wezen doordrongen. Ik waande me in 'a different world'... Hmmmm....

And it was on a solar day,
I've behold the beauty of a sun-baked field of sunflowers.
In the middle of the day, standing there for a while...
I felt like a 'sun-collector'.

I keep on walking through the fields...
with the little sun in me.


Juiste interpretatie:

En het was op een dag van de zon,
Dat ik de schoonheid heb aanschouwd van een zonovergoten veld zonnebloemen.
Op het midden van de dag, daar even blijven staan...
Voelde ik mij als een 'zonnecollector'.

Ik blijf door het open land lopen... .
met het zonnetje in mij.



En nu slapen, voor ik hier nog achter mijn PC in slaap val... .

V.L.

maart 02, 2005

Boompjes...

Met Sioen op de achtergrond ga ik hier nog wat posten. De dag is mooi begonnen, liep in de sneeuw om acht uur 's morgens naar mijn tram, kleine vlokjes, maar toch...ik hou van die kou. Voor mij heeft dit al iets meer van een échte winter, wel wat laat, maar ja...Volgens mij zijn de seizoenen aan het verschuiven en dat heeft natuurlijk allemaal te maken met een gigantisch gat in de ozonlaag en de opwarming van de aarde. Dus we gaan oftewel naar een subtropisch klimaat hier oftewel terug naar de Ijstijd, als het zo blijft duren!

Grappig en niet, maar België is voor mij een beetje een barometer. Wanneer het hier wat vriest en het een beetje sneeuwt, is het elders Ijstijd en zijn er sneeuwstormen of krijgt men sneeuwlawines. Wanneer het hier wat waait, zijn er elders orkanen. Wanneer het hier een beetje beeft, gegarandeerd dat er ergens anders een gigantische aardbeving bezig is. Wanneer de zee hier wat woeliger is en het meer dan het gemiddelde regent, krijgt men elders overstromingen, zelfs Tsunami's. En wanneer het hier boven de 34° C is , vallen er elders doden van de hitte. En wanneer ze op het nieuws bezig zijn over 'uitzonderlijk' dit en 'uitzonderlijk' dat, dan moet ik altijd lachen want als je naar de toestand nu, van de aarde, de atmosfeer en de stratosfeer kijkt, dan valt dat te begrijpen... .
Dat de aarde aan het opwarmen is, is al járen geweten en gedurende al die jaren, geen haan die ernaar kraaide, behalve de milieuactivisten en de wetenschappers dan. Wanneer ik iets mentionende over de opwarming van de aarde en de gevolgen van het broeikaseffect tegen mensen, kreeg ik een verontwaardigd, 'meent ge dat?' en 'hoe weet ge dat?'. Niemand die iets daarover wist, zo'n zes jaren geleden (zoals op mijn vorig werk bijv., een grote containertransportfirma...). Ja, watte...dacht ik toen, wetenschappelijke tijdschriften en boeken zijn toch geen geheime boekskes? En ook al bestaat het Klimaatverdrag sinds 1992 en het Kyoto-protocol sinds 1997, op 'wereldvlak' werd er niet veel verwezenlijkt. Nu zijn ze natuurlijk hun eigen aan het spoeien de laatste twee jaar in de wereld...en dan nog ondervind ik dat het zo precies niet doordringt bij iedereen... . Want dan heb je ook nog eens de mentaliteit onder de bevolkingen in de wereld en moet men dat er continue instampen. Als ze wetten gaan opstellen waaraan iedereen zich zal moeten houden, zullen ze niet anders kunnen. Niet dat de uitstoot van CO2 vooral door de mens veroorzaakt is, larie! De natuur stoot van nature uit zelf CO2, methaangassen (CH4), lachgassen (N2O), (Oh, wat hou ik van die formules...en het tabel van Mendeljev... .) en dergelijke, door vulkaanuitstoot voornamelijk en natuurlijke, ja natuurlijke, niet alleen door de mens veroorzaakt, bosbranden. Die natuurlijke bosbranden zijn nodig om de vegetatie te hernieuwen. Zoals jullie al waarschijnlijk weten, doet asse functie als mest voor de bodem. Echter, kap het Amazoniënwoud niet langer om, één van de belangrijkste O2- producenten op de wereld of de wouden in Canada! (daar zijn ze ondertussen wel strenger op geworden, denk ik) De mens heeft i.i.g er wel voor gezorgd dat er extra van die gaskes in de atmosfeer vrij kwamen, wat voor een 'extra broeikaseffect' heeft gezorgd.

Hier in België krijg ik in ieder geval de indruk dat we naar strengere winters gaan en warmere zomers, zoals bij een landklimaat. Wat helemaal grotesk zou zijn, als na die koude van nu, het opeens tss. 10° en 15 à 20°C zou worden... . Het langzaam stijgen en het langzaam dalen van de temperaturen is al lang passée. De laatste jaren hebben we hier serieus wat 'temperatuurschokken' mogen ondervinden, en niet alleen hier.

Soit, hier wou ik het eigenlijk niet over hebben, typisch, het begon bij het woord 'boom' (waardoor je me niet meteen 'groen' moet noemen, ben een allesmens en heb me nooit aangesloten bij één ideaal of één visie en over die allesmens zal ik het nog wel eens hebben, er zijn er nog te veel kuddediertjes, kuddegeesten, kuddemensen, 'one of the crowd'...Wil ook niet uit de hoogte doen met deze uitspraak, gewoon...get real, man/woman!... .)

Ja, ik sprong daarstraks een gat in de lucht, want zag dat ze op de Amerikalei, voor het huis waarin ik woon, al vier bomen ( de mooie Platanus Hybryda) geplant hebben (kleine geneugtes in het leven). Ben heel blij, want dat gaat mooi zijn in de zomer en twee ervan zijn zodanig geplant dat ik uit mijn keuken een mooi uitzicht blijf hebben op de daartegenover liggend plein.
Was vanavond wat soezend naar het nieuws op canvas aan het kijken en zag opeens enkele politici, heb niet kunnen horen wie ze juist waren (geen Dewinter te zien i.i.g.), mee een boom aan het planten, schuppen eerder... . Dat had ik toch wel graag met mijn eigen ogen gezien. Het moest natuurlijk weer met een beetje show voor de T.V., maar ben ze toch dankbaar hoor! De 'leien' gaan veel veiliger zijn en esthetischer én niet per se breder maar ze ogen in ieder geval al veel ruimer, en daar hou ik van. Want wanneer je de foto's van eind 1800-begin 1900 bekijkt, was het hier gewoon pràchtig... .Én op veel plaatsen in het Antwerpse. Er is veel verknoeid...zucht. (En het moet lukken: toevallig nu op dit gebotst tijdens mijn zoektocht). Op een foto zie je nog het Zuidstation , dat met de grond gelijk is gemaakt, en de vijfarmige lantaarns die ook de 'vroegere' Meir sierden.
Wat ze wel niet vermeldden in het nieuws, en dat heeft mijn dag eenbeetje 'raar' gemaakt, want vond mijn draai niet vanavond. (En wanneer ik eigenlijk zou moeten gaan slapen, flapt deze tekst er ineens uit.)
Toen ik weer de tram aan het nemen was, deed zich plots een gigantische opstropping voor op de 'leien' in de late namiddag, tussen het oud Justitiepaleis en de Nationale Bank. Convooien trams en bussen achter elkaar...Wat is hier aan de hand? Ben dan maar te voet naar de voorste tram gestapt. En bleek, dat er op het ander spoor iemand onder de tram gesukkeld was... . Aie!
Ze willen de 'leien' veiliger en gemoedelijker maken maar aan de andere kant door de onveiligheid nu, kunnen er doden vallen. Ik heb niet gekeken...heb niet gezien of het een kind was of een tiener of een volwassene of een bejaarde...maar er stond wel een hele groep schoolkinderen op toe te kijken, wat ik onverantwoord vind. Vooral als je naar de gevoeligheid kijkt bij bepaalde kinderen. Kinderen beseffen niet altijd met wat ze eigenlijk te maken hebben op het moment zelf, en komt de confrontatie of de reality-schock achteraf. En blijft dat beeld hen soms jarenlang achtervolgen zelfs.
Wanneer het verkeer los was gekomen op de middenbaan van de 'leien', nam ik een tram met een sticker, vooraan geplakt: ' kijk uit je doppen, een tram kan zomaar niet stoppen!'

V.L.