september 30, 2005

Maude & Mabel

Two old ladies are outside their nursing home, having a drink and a smoke, when it starts to rain. One of the old ladies pulls out a condom, cuts off the end, puts it over her cigarette, and continues smoking.

Maude: What in the hell is that?

Mable: A condom. This way my cigarette doesn't get wet.

Maude: Where did you get it?

Mable: You can get them at any drugstore.

The next day, Maude hobbles herself into the local drugstore and announces to the pharmacist that she wants a box of condoms.
The pharmacist, obviously embarrassed, looks at her kind of strangely (she is after all, over 80 years of age), but very delicately asks what brand of condom she prefers.

"Doesn't matter Sonny, as long as it fits on a Camel."

The pharmacist fainted.

september 29, 2005

Op komst...

de ringvormige zonsverduistering, maar...
'Spijtig genoeg niet in België. De zonsverduistering van 3 oktober 2005 is zichtbaar in heel Europa, bijna heel Afrika en in delen van Azië. Enkel in het midden van het gebied waar de verduistering zichtbaar is, kan je ze als ringvormig bekijken. Deze strook is tussen de 220 en 160 km breed, loopt over land van de Portugese kust over Madrid, en vervolgens verder over de Balearen (Ibiza), Algerije, Tunesië, Libië, Soedan en Kenia. Verder zal de verduistering ook in een gedeelte van de Indische oceaan ringvormig zijn. In Madrid zal de verduistering ringvormig zijn om 10u57 zomertijd.' (uit Urania)

De laatste volledige zonsverduistering hebben we gehad op 11 augustus 1999. Deze keer geen totale zonsverduistering maar ringvormig dus. Wat is het verschil? Het verschil zit hem simpel ineen: bij een totale zonsverduistering wordt de zon volledig door de maan bedekt en bij een ringvormige zonsverduistering ziet men nog een zonnelichtcirkel rond de zon. Dit komt door dat de afstanden tussen de aarde, de maan en de zon verschillen. Bij een ringvormige zonsverduistering lijkt de maan relatief kleiner en daarom wordt de zon niet volledig bedekt. Zie ook .
Voor de avonturiers onder ons, mét poen. Je hoeft het niet te missen... . En een culturele rondreis is mooi meegenomen... . Urania organiseert een speciale eclipsreis naar het gebied waar de eclips ringvormig is. Het is wel haasten geblazen, indien er nog plaatsen over zijn natuurlijk. De thuisblijvers, zoals ik, hoeven zich niet gefrustreerd te voelen want een gedeeltelijke zonsverduistering is ook heel mooi, heb er zelf ook al een gezien. En zal 2 uur en 31 min duren! Dus uitkijken tussen 10 a.m. en 13 a.m. en vooral om 11 a.m. . En indien het te bewolkt is, kan je nog steeds een zitje reserveren op Urania's waarnemingsvlucht. En volgend jaar kan je eventueel ook nog een eclipsreis naar Turkije meedoen... .

Het is nog niet gedaan... . Op 17 Oktober vindt een gedeeltelijke maansverduistering plaats, spijtig genoeg niet zichtbaar in België. Maar kan geen kwaad, heb er in mijn leven al verschillende gezien, inclusief een totale maansverduistering. Dat laatste is echter fenomenaal, bloedrood van kleur!
En natuurlijk...laten we de spirituele kant van onze eclipsen niet vergeten. Het zijn dé gelegenheden om positief te handelen en het negatieve na te laten volgens Tashi Delek.

Sowieso...!altijd! trachten positief te handelen... .

september 22, 2005

At the other side of the world

It's 4.18 p.m.

Heliocentrische realiteit

Plaats de zon in het midden, niet je ego. (gelezen op het toilet van een vriend)

september 20, 2005

Tik-tak-tik-tak...

Hmm, even rustig nu met de piano versie van 'la valse d'Amélie Poulinc' enz....De tijd verstrijkt en mijn vooropgestelde rouwperiode is bijna om. En inderdaad, ik denk dat ik eindelijk heb kunnen loslaten... . Maar Tim zal nooit uit mijn hart verdwijnen. Drie manen, drie trimesters. Mijn 18-jarige perikelen zijn niet afgeraakt en zullen misschien ook niet afgeraken behalve wanneer ik het echt als een boek ga beginnen beschouwen. Moeilijk om over die periode te schrijven, weet niet goed of wat begraven ligt of begraven lijkt(?), goed is om op te rakelen. Heb deze blog beschouwd als zelftherapie en is het nog steeds ergens... . Ben in ieder geval geraakt waar ik moest geraken, heb een gegokte termijn erop geplakt. Blijkbaar juist gegokt dus. Het is uiteindelijk allemaal spontaan gekomen, zoals ik het leven doorgaans beschouw. En heb blijkbaar toch een sterke voeling met mezelf, want effectief, ik heb een ander draai gegeven aan mijn leven, de stap durven zetten... en ben nu volop bezig met mijn leven te reorganiseren. Sommige mensen zullen wat geduld moeten hebben en zullen mij misschien een tijd niet vaak zien.
Dit is weer een avond waarop ik stil word in mezelf, me weer eenzaam voel, alhoewel ik daartoe geen redenen heb. Ben al een lange tijd niet op mijn blog geweest en nog langer op de andere. Ik zou willen.., ik mis..., ik verlang... . The neverending story..die hormonen toch ,of vermoeidheid, ben heel moe, of de maan, ik weet het niet. Was van plan mijn lay-out te veranderen, zal zien wat er van komt. Voel dat ik minder tijd zal hebben om frequent met het bloggen bezig te zijn... zal wel zien wanneer ik iets schrijf. Dit jaar en de komende jaren worden in ieder geval een ferme uitdaging. Met momenten zal het zijn van 'het moeten' volhouden. Wil voor iets gaan en dat dan ook realiseren, wil beginnen en dat dan ook volhouden tot het einde. Moet afstand houden van de dagdagelijkse beslommeringen en me focusen op mezelf. Het is weer een aanpassing en die aanpassing voel ik momenteel heel sterk. Zovele dingen die anders gaan zijn.
update: gisteren dus..., ondertussen eergisteren

september 14, 2005

Spencer Tunicks climax

As I've noticed in my refferals I've been receiving for the last two weeks many visitors from UK and USA and other countries, searching for information about Spencer Tunicks installations, I've decided to write this post in English. I'm sorry if my English is not that well. I also found out I've been mentioned in msn-groups forum about Spencer Tunick and yes I' m a female participant of one of Tunicks installations in Bruges on the 7th of may, for 'Corpus Brugge '05'. I was surprised when I came home today, I didn't expect the photo would be sent that fast. Because I've been very busy for the last two weeks, I didn't manage to go and get the photo in Bruges before the 14th of this month. So I expected it would take at least a week before the photo would be sent to me. And now I'm a proud owner of a Spencer Tunick ;-). Here it is... . Beautiful, isn't it? (You can click to see the picture enlarged)

There were still many people despite the bad weather circumstances. Spencer had to wait till it would stop raining. I think it was about 7.30 am, the photo was actually planned with the rising sun, but yeh, the sun felt shy, I believe ;-) And I was already lying in my bed at that time, my friends were completely drowned because they couldn't participate to the installation inside the city theatre of Bruges. I was sweating like horse inside that building, but rather that than standing and waiting for the next installation outside in the rain for about 2,5 hours.

I was especially interested in a version of the photo you see here below, which I' m part of. It's a shame I cannot find the whole scene. Of course, as you can see, this photo is quite intimate...and maybe Tunick respected the idea people won't love their private parts are being watched at from morning till evening... . It looks like all the seats on the balkony are taken by Silens (half man-half horse)


The next one he put on his own site, I can see myself sitting here, hihi. It's a pity it isn't possible to enlarge the pictures ;-)

More backgroundpictures of his installations in Bruges '05, here .

Eerste kennismaking met het Russisch

Zoals ik al dacht, de letterkes dansen voor mijn ogen en de klanken galmen na in mijn hoofd. Het gaat vlot vooruit, ben verbaasd over mezelf, goed voor mijn ego. Mag trots zijn op mezelf. Na twee uur intensieve concentratie en training heb ik toch vijf hoofdstukken van de twintig kunnen doornemen. Morgen en overmorgen een uurtje of twee langer in het taallabo doorbrengen en dan sta ik dinsdag klaar voor de eerste officiële les.

Metagenesis

Hm ja, definitely, tussen mijn moeder en mij kan men spreken van een generatiekloof. Het interessante aan die generatiekloven is dat de ene generatiekloof de andere niet is en er zich dus generatiewisselingen voordoen. Waarom is er geen generatiekloof tussen mij en een ander en tussen mij en iemand anders van dezelfde leeftijd wel? Generatiekloof, tja, het zal wel degelijk iets met de denk-en leefwijze van een bepaalde generatie te maken hebben en is gemakkelijk te gebruiken als excuus wanneer mensen niet overeenkomen of het niet eens zijn over bepaalde dingen. Mjah, kan een aanvaardbaar excuus zijn, maar niet voor mij! Wat is tenslotte belangrijker? Angstvallig vasthouden aan vastgeroeste waarden en geen stap afwijken van eigen visie? Veel mensen zouden ook niet liever willen dan dat de anderen hun leven leiden zoals zij het graag zouden willen. Gemakkelijk misschien maar irreëel en oh zo saai, niet? Want is het tenslotte niet interessant om ook eens andere wegen te bewandelen, iets anders in de weegschaal te leggen, nieuwe uitdagingen aangaan of ben ik weer te idealistisch en zal dat idealisme bij het verstrijken van de jaren overgaan in puur cynisme? Ikke? Cynisch? Nooit wil ik dat zijn, jamais de ma vie, never and never, nunca de ma vida, nikdy v zivote, radsi peklo nez cynismus (dat laatste: 'liever hel dan cynisme', zeg ik altijd of 'liever duizenden vuurhaarden doorstaan en positief blijven dan mij te winnen te geven aan het zelfvernietigende cynisme')
Oef, al zovele gebroken mensen tegengekomen in mijn leven en die erin zijn blijven zitten, vind dat nog steeds heel raar. Vraag mij af of mijn breekpunt ooit zal komen of is die misschien al geweest zonder dat ik me daar bewust van ben? Als ik het zo bekijk...lijkt het net of ik van staal ben. Zou het dan ook niet in het karakter liggen? Ben extreem gevoelig maar daarom niet zwak. Die gevoeligheid is nu net, steeds mijn kracht geweest... . En het is nu eenmaal zo...ik kan dus geen steen van mijn hart maken. In bepaalde omstandigheden zou het beter zijn van wel, maar dan los ik het wel op mijn manier op en neem ik een weg die misschien wat moeilijker en onlogisch lijkt voor anderen. Maar ja, daarom ben ik ook Verca.
En toch ondervind ik ergens dat generatiekloven aan het vervagen zijn. Tussen de ouders en de kinderen zal het wellicht altijd wel ergens moeilijk liggen maar heb gezinnen gekend waarin democratie heerste en eerbied voor individuele vrijheid, met andere woorden: eigen mening mogen hebben en die ook mogen uiten, luisteren naar elkaar en elkaar respecteren als individu zonder dat ouder-kind patroon steevast voor ogen te houden. Je neemt je verantwoordelijkheid op als ouder maar je laat je kind namelijk voelen dat het ook een persoontje op zich is.
Ja jongens, zaken waar ik vroeger thuis hard voor heb moeten vechten. Moest mijn mond houden en aanhoren hoe de ander vond hoe het moest. En ik kom nog steeds af en toe zo'n mensen tegen spijtig genoeg maar daar kan ik dan ook geen affiniteit mee hebben. Iemand die naar mijn mond praat vind ik ook niet zo interessant, wel dat we beiden ons kunnen terugvinden in wat we belangrijk vinden en wat we nastreven in het leven én jaha, heel belangrijk en misschien nog het belangrijkste, dat we van elkaar kunnen leren. Van de jongeren wordt aangenomen dat ze leren van ouderen maar omgekeerd is dat niet altijd zo aanneembaar. Terwijl...ja, sommigen beseffen dat en weten dat ze van ons ook iets kunnen leren. En is het dat net niet, ongeacht de leeftijd, wat mensen tot elkaar aantrekt? Elkaar het gevoel geven dat ze beiden waardevol zijn.
Dus generatiekloof of niet, het zit hem weer allemaal in ons, proportineel in grootte, vergeleken met de informatie die we allemaal kunnen opslagen, klein hoofdje... . Voor de meesten geen evidentie, met de tijd vervagen de grenzen en begint de een aan waarde te verliezen voor de ander en omgekeerd omdat ze elkaars grenzen en waarden niet meer respecteren. Spijtig toch... .

september 12, 2005

Excitaties

  • excitatie nr.1:

toen ik vannacht in mijn bed was gaan liggen, heb ik eerst wakkergelegen van mijn bovenburen die heen en weer begonnen te lopen en van alles heen en weer aan het verschuiven waren. Kunnen die mensen dat niet overdag? Op den duur was ik aan het wachten op de eerstvolgende olifantenpas, volgend op een siddering door mijn hoofd... . Heb dan maar, en voor de eerste keer in mijn leven dan nog wel, oordopjes in mijn oren gepropt. Maar was dan al zodanig geëxciteerd dat mijn gedachten overgingen in een andere excitatie.

  • excitatie nr.2:

go girl! En ja, go waarvoor je moet gaan... . Daar ging dan mijn aandacht naar: wat ik allemaal in orde moest brengen vandaag en of het op tijd in orde gebracht zou worden. Heb ik de voorbereidingscursus Russisch gemist of niet? Denken hoe het zou zijn om opnieuw te studeren en blablabla... . Alsook gedachten aan bepaalde mensen bleken opeens niet meer los te laten..., voelde ze denken... . Ja, heb dat soms... Heb eens iets gelijkaardigs meegemaakt met drie andere vrienden. Van elkaar vernomen dat we alle vier aan elkaar dachten die nacht en alle vier wakkergelegen hebben van elkaar, haha. Echter, vannacht hadden deze mensen niks met elkaar te maken. Probeerde mijn gedachten op een fantasieverhaaltje te focussen maar dat lukte dus langs geen kanten...was te geëxciteerd. Bovendien had ik het nog warm ook. Uiteindelijk ben ik waarschijnlijk gewoon heel moe geworden van al dat denken. Lag om 23.30h in mijn bed en weet nog dat ik mijn oordopjes om 02.30h eruit heb gehaald.

  • excitatie nr 3:

vanmorgen 6.45h, ríííííng, daar ging de wekker. En mijn kleine, die ik deze week bij mij heb, klaarwakker zoals elke morgen. Hij zit nu op een nieuw schooltje, eerste studiejaar en de schoolbusregeling is momenteel nog een complete chaos. Daar sé, de wet van die, soms stomme, 'Murphy': 'als er iets mis kan lopen, dan zal het mislopen'. 'Oh my', dacht ik bij mezelf. Uiteindelijk heb ik de kleine zelf naar school gedaan maar stond dus al een uur achter op mijn schema. 'Als ik dit maar op tijd afgehandeld krijg', dacht ik bij mezelf.
Dus, snel naar het HIVT om mij in te inschrijven. Moest ik daar nog een hele uitleg leveren over de befaamde formulier 'C 93', waarmee je een vrijstelling van stempelcontrole kan krijgen, want ja, ben, na enkele opleidingen gevolgd te hebben na mijn 5 jaar bij de Maritime (wat een bekrompen wereld), al bijna een jaar terug op zoek naar vast werk. Met intervallen uiteraard want het is niet altijd prettig om geconfronteerd te worden met het feit dat 31 jaar onder 24 jaar doet of je te horen moet krijgen dat je niet genoeg ervaring hebt voor een eenvoudige bediendenjob, kiekens! En dan dat fake en pseudo-voornaam gedoe bij de interimbureaus, bwèèk, om van te kotsen. En dan nog daarbij, wanneer ze mijn Europees lidkaart zien en met mij praten, terwijl ik vloeiend Nederlands spreek en durven vragen: 'hoe is uw Nederlands Mevrouw?' 'Pardon? Spreek ik soms Chinees?' 'Euh, ah ja, sorry, was even verward, hihi.' Domme ganzen werven ze dan wel aan...ik stop want sebiet begin ik hier echt te spauwen.
Dat zoeken, twijfelen, treuzelen en walgen heeft uiteindelijk geleid dat ik gekozen heb om hogere studies te volgen, waar ik dus heel blij mee ben. Anders had ik waarschijnlijk toch een job gedaan waarin ik me niet lekker in zou voelen, die me niet voldoende zou 'exciteren' en die enorm veel stress zou veroorzaken.
In ieder geval, ze hebben op die school vandaag iets bijgeleerd over die 'C 93'...grappig toch.

Dan weer terug naar huis... . Was van de zenuwen, dankzij een tekort aan slaap, mijn diploma vergeten mee te nemen van mijn hoger secundair. Heb dan maar ineens iets snel gegeten want had nog niet ontbeten en pasfoto's laten trekken. Daarna met het nodige terug naar school en uiteindelijk snel naar de werkloosheidsuitkeringskas en was eigenlijk al een half uur te laat want moest aan de infobalie zijn die maar tot 11.30h open is (aan de andere loketten is het een eeuwigheid wachten). Maar er stond nog een rij aan te schuiven en de man aan de infobalie was gewoon geweldig, heeft iedereen éen voor éen met geduld behandeld, tot het aan mij was. Bleek dat ik dat formulier in vijfvoud moest hebben, zoals ik al dacht, maar mij werd dus gezegd dat maar één exemplaar voldoende was. Hij zei eenvoudigweg:' we maken er vier copietjes van hé' en knipoogde. Hallelujah, 'de wet van Murphy' vervaagde terstond in het niets. Wow, achtte het bijna onmogelijk: 'iemand die gemakkelijk doet vandaag!'

Bon, compleet uitgeput van de zenuwen, en wat begon met de olifanten die boven mij wonen, plofte ik neer op een terras en nam een lait Russe om even bij te komen en de (op momenten zoals deze), weldaden van cafeïne door mijn aderen te voelen stromen, richting mijn hart en mij hersenen. De anti-climax had haar hoogtepunt bereikt en zorgde voor een geweldige roes... . Ik was high... .

Yes! Volgende week maandag begin ik dus. Vroeger dan ik had voorzien maar dat kan geen kwaad. En heb effectief de voorbereidingslessen gemist, het alfabet en zo, maar krijg het mee naar huis op cassetjes of mag het ook daar beluisteren. En met mijn Slavische achtergrond is Russisch niet echt Chinees voor mij. Misschien neem ik in het tweede jaar Chinees erbij, haha, who knows (grapje). Eerst het eerste jaar zonder fouten passeren natuurlijk... en moet ook nog wachten op de goedkeuring van mijn vrijstelling maar mag al wel beginnen. Toch nog spannend dus... Iedereen stelt me gerust maar ik heb v--d--d al veel pech gehad in mijn leven. Wel, ik vind dat mezelf deze keer echt wel iets gegund mag worden. Dát wat ik eigenlijk al lang wil... .

september 10, 2005

Opladen

Hm ja, mijn batterijen zijn zo goed als opgeladen... .Even afstand genomen van het virtueel en irrationeel leven en mij verdiept in de positieve dingen die het echte leven te bieden heeft... . Daarnet op de enige blog die ik vandaag doorgenomen heb...(tja...), gelezen dat hij ook bezig was met zijn batterijen op te laden, nog van alles in orde moest maken en in oktober een nieuw hoofdstuk in zijn leven zou beginnen... .
Wel, in normale omstandigheden, en kan dus niet meer wachten tot het maandag is... . Maandag moet ik van alles nog gaan regelen want de 29ste september begin ik dus te studeren (dagschool) aan het HIVT te Antwerpen (praktisch achter mijn hoek), als vertaler-tolk Russisch-Engels. Hierbij feliciteer ik dus mezelf: 'Proficiat Verca om de knoop door te hakken en deze beslissing te nemen. Ik geloof dat je er geen spijt van gaat krijgen!'
Jawel, dit is eindelijk zeer zeker een van de stappen in dé juiste richting... . Er is maar éen weg in mijn leven en die gaat namelijk, met horten en stoten weliswaar, ahum, rechtdoor ------- ...
Niet te hard juichen natuurlijk, eerst administratief alles voor mekaar krijgen. Er zijn namelijk wat kleine onaardigheidjes, maar die schrikken mij niet af... . Ah ja, kan niet anders, nu ik eindelijk besloten heb deze weg in te slaan, die ik eigenlijk al tien jaar geleden had moeten inslaan, indertijd Slavistiek.
Ik stond namelijk nu voor dezelfde keuze...strange...alsof die keuze mij wou blijven achtervolgen in mijn leven tot ik ze zou nemen. Alleen is de keuze nu specifieker geworden . In het tweede jaar mag ik normaalgezien een extra vreemde taal erbij nemen, dat zal dan het Pools zijn en het is te hopen dat het Tsjechisch tegen dan ook gegeven zal worden. Maar dat kan ik desnoods in de avondschool erbij nemen, dus geen paniek... .
Ik kan mezelf in ieder geval achteraf niet verwijten dat ik het nooit geprobeerd heb, héh.

september 07, 2005

Gemis...

(Parts)

Ik mis...
Ik mis...
Ik mis...

Ja...?
Wat mis ik eigenlijk?

Mezelf...
Ach zo...???

Dju toch!

V.L.

september 02, 2005

Lang geleden...

En zoals al lang beloofd... . Eindelijk! Hier een aantal foto's uit Spanje, uit mijn reeks 'Playing with Gravity', bedoeld voor de 'Open Atelierdag' binnenkort hier in Antwerpen. Zal mij moeten haasten en anders is het voor een andere keer...




V.L.

Een beetje spelen...

Ben even aan het spelen met mijn nieuwe scanner, vandaar niet veel woorden. Hm, moet wel zeggen dat de oorspronkelijke kleuren van tekeningen en foto's toch beter zijn. Maar om nu in Adobe photoshop bezig te zijn heb ik niet veel zin, kruipt veel tijd in en Picasa is dan weer beperkt. Soit, niet veel woorden ...

(twee regenbogen 1 & 2 & 3)

V.L.

september 01, 2005

'Bird of Paradise'
(14,5 x 20,5cm)
(bruine en zwarte houtskool, pastel op papier)

V.L.