december 31, 2005

Goed begin...

Het eindejaar nadert en ben me psychisch aan het voorbereiden om de klik te maken en al de shit van de afgelopen jaar achter mij te gooien. Moet zeggen dat het niet slecht begint... ondanks dat ik de steun en de liefde niet krijg van de persoon van wie ik het meest verwacht, krijg ik het dubbel zoveel van anderen en merk ik dat er zovelen dat ook van mij nodig hebben. Wanneer ik down ben dan is het net of mensen dat aanvoelen en word ik omringd met een cirkel van liefde als het ware. Heb weer kennisgemaakt met een aantal nieuwe en toffe mensen, stuk voor stuk mensen met een warm innerlijk. Mijn papa uit Tsjechië heeft daarnet gebeld om mij een tof Nieuwjaar te wensen en om te vragen of alles wel ok was. Lang geleden dat hij uit zijn eigen initiatief heeft gebeld, gewoonlijk ben ik het die belt. Het maakt me in ieder geval intens gelukkig...die kleine dingen des leven.
Besten, daar geloof ik nu eens in, je bent nooit alleen, al voelen we ons van tijd tot tijd heel eenzaam of zijn we eenzaam, we zijn niet alleen. Het is tenslotte de bedoeling om samen sterk te staan en niet zwak. Ik wens iedereen veel liefde!

december 28, 2005

How come?...

...een nummer van Arsenal uit...

Zoals altijd na dikke tegenslagen in mijn leven, kies ik de muziek uit die een therapeutisch effect op mij heeft en schrijf ik veel. En deze muziek versterkt op dit moment mijn innerlijke kracht. Ooh, het is koud buiten maar wat hou ik ervan, zet me aan het dromen over de mooie witte winters in Tsjechië. En een kou die ik met weinig moeite trotseer, een kou die me net vanbinnen des te warmer maakt. Heb een aantal voornemens voor het volgend jaar, ze verschillen van jaar tot jaar maar als ik de klik maak met nieuwjaar zelf dan kan ik gerust zijn dat ik me ook eraan ga houden. En neen, geen voornemens zoals stoppen met roken of zo, maar voornemens om mijn persoonlijke kwaliteiten optimaal naar buiten te laten komen en me te sterken als mens, groeien als mens. Hoe vaak heb ik tegen mezelf al niet gezegd, geen tweede keer, geen derde keer en uiteindelijk moeten beseffen dat ik steeds in dezelfde shit tuimel met bepaalde mensen, één in het bijzonder, die, geloof ik al ettelijke malen in mijn blog ter sprake kwam, zonder dat iemand kon volgen over wat het ging uiteraard.Wel, ik heb besloten om eindelijk dit deel van mijn verhaal te schrijven, wat geen kleinigheidje is, een zekere lef vraagt maar tenslotte is dit een lifelog dat over het leven gaat en dit is daar een aspect van. Tenslotte schrijf ik wat mij mijn hart ingeeft en degenen die het willen lezen, lezen het, degenen niet, lezen het niet. Wil ook geen medelijden opwekken, verre van, het is een verhaal als een ander. Ik moet me tenslotte om niks meer schamen. Gedaan met die zelfkwelling, ik heb mijn best gedaan.

Genoeg is genoeg. Heb nu beseft, na al die jaren, dat die persoon nooit in de buurt zal komen van mijn persoonlijke integriteit, opvoeding, rechtvaardigheidsgevoel en empathie.
En mensen hoeven dat niet te hebben in de mate dat ik dat heb maar neerkijken op mij is wel iets anders. Ben telkens in dezelfde valstrik getuimeld: telkens op wolken gedragen geweest, op rozen geslapen, aangehoord hoe intelligent en mooi ik wel ben, omringd door cadeau's e.d. om te laten zien hoe goed hij het met mij meent, om uiteindelijk bruusk te botsen op: als een klein kind behandeld te worden, afstand doen van zijn goede voornemens, verlies aan interesse in mij, prestatiegerichtheid, maar het ergste van al, zoals bij zovele anderen in de buitenwereld, neerkijken op mij. Ik die dacht dat hij dat nooit bij mij zou doen. Maar waarom zou ik tenslotte gespaard blijven? Kan iemand mij zeggen of het mogelijk is, iemand liefhebben terwijl je eigenlijk in het diepste van je hart neerkijkt op die persoon? Ik weet het niet, ofwel ben ik niet normaal, maar volgens mij kan dat nooit echte liefde zijn.

En plus ben ik als mens er niet beter op geworden, even kon ik mezelf zijn en genieten van wat hij gaf en wat ik gaf, maar dat bleef niet duren.Uiteindelijk begon ik weer beetje bij beetje aan mezelf te verliezen, alsof ik in een andere realiteit leefde, alsof ik gedrogeerd was door een of ander drug. En hoe meer ik van mezelf begon te geven, des te harder werd ik afgestoten. Keer op keer. Mja, ik heb met die man de hel doorgemaakt: paniek-en angstaanvallen gehad, paranoïde en suicidale gedachten, mezelf volledig zitten verliezen, zelfdestructie en uiteindelijk die destructie tegenover hem geuit, zelfonzeker worden, laag zelfbeeld creëeren,...m.a.w. die delen van zijn persoonlijkheid in de tijd, mijn eigen gemaakt (binnen de psychologie noemt men dat persoonsverwisseling, geloof ik). Voor de eerste keer in mijn leven zodanig veel van mezelf verloren, dat er op den duur niks meer van mezelf overbleef. En ik geraakte er maar niet uit, terwijl ik de keuze had om eruit te stappen, het was me nooit gelukt. Heb zelfs twee keer met iemand anders iets proberen op te bouwen... .Alsof hij het kon ruiken, stond hij er telkens weer wanneer ik het moeilijk had en kwam hij weer met zijn lovende woorden en creëerde een realiteit voor mij die niet eens bestaat.

Nooit heb ik gedacht dat dit me zou overkomen, nooit heb ik gedacht dat ik ten prooi zou vallen van mooie woorden, suggererende realiteit, machtspelletjes, manipulatie, chantage, zelfdestructie en op den duur ook destructie naar de ander toe, kortom, allemaal héél slechte dingen die in mijn ogen, van een mens een wandelende spook zonder ziel maken. Zelfcontrole verliezen is iets verschrikkelijk, en o.k. heb het nu meegemaakt van hoe het is een zwak mens te zijn, zo kan ik de anderen nog beter begrijpen en hoe bepaalde processen tussen mensen voorkomen en wat ze teweegbrengen ook. Maar ik had liever gehad dat ik mezelf in ere had gelaten, zo heb je minder kans op een laag zelfbeeld of onzekerheid. Een mens kan werkelijk krankzinnig worden als hij zijn emoties niet meer kan beheersen, maar zover heb ik me gelukkig nooit laten brengen opdat ik heel domme dingen zou begaan op den duur.

Zelfs de dood van mij verwante ziel, die mij als het ware door elkaar geschud heeft, heeft me er niet van kunnen weerhouden. Ik heb me zijn dood heel lang aangetrokken en mij schuldig gevoeld. Zijn familie en vrienden hebben dat uit mijn hoofd proberen te praten. Ook al was het mijn fout niet, vond dat ik ergens gefaald had in mijn mens zijn en die ander wist ook niet beter dan in de tijd te zeggen dat het mijn fout was en dat hij zag hoe graag ik hem zag vermits ik zoveel verdriet had om Tim. Tim had in ieder geval al verschillende zelfmoordpogingen achter de rug, nog voor hij mij kende, het zat in hem en vroeg of laat zou het gebeuren. Maar waar ik mij schuldig in voelde, en dat besef stak als een mes toen hij stierf, is dat ik verraad heb gepleegd tegenover hem en tegenover mij. In die zin, hij was het liefste wezen dat ik kende, bij wie ik steeds terecht kon, die mij nam zoals ik ben, die me zelfs beter maakte als mens, die mij nooit vernederende of uit de hoogte deed tegenover mij, mij respecteerde enz. en me verschillende keren attent had gemaakt dat hij mij niet meer herkende als de zelfzekere Verca die weet wat juist is, wat kan en wat niet kan, die eerlijk is, toegewijd en gelukkig en niet met haar laat sollen en zelfrespect heeft. Natuurlijk had hij ook zijn mindere kanten die ook veel van mijn energie vergden maar niks persoonlijk afbrekends. En ik de man, die mij uiteindelijk niet respecteerde in mijn mens zijn, mijn waarden weglachte, mijn gevoelens bespotte enz. bleef verdedigen en ik Tim uiteindelijk zelf niet heb kunnen geven wat hij als vriend verdiende. En daar voel ik me nog steeds rot om. Ik heb mezelf ooit beloofd dat ik mijn vrienden voor niemand zou laten vallen of op de achtergrond duwen, en ik heb dat uiteindelijk gedaan. Op een bepaald moment voelde ik me gevierendeeld worden. De ene die me wou redden van de ander, de ander die mij voor hem alleen wou hebben. En heb er niks beters op gevonden in de tijd dan de richting uit te gaan van degene die uiteindelijk slechter voor mijn persoonlijkheid was dan goed, degene die me alleen voor zichzelf wou.

En nu, na telkens weer samen te komen, achteraf weer een hel doorstaan van gevoelens als onmacht, woede, mensen gekwetst te hebben, dringt ineens in me door dat hooghartigheid en smalend zijn, nu eenmaal in iemand zit en er niet zomaar uitgeraakt en dat een hooghartig, smalend persoon moeilijk dezelfde geestelijkheid en waarden zal bereiken als ik en dit dus continue mijn frustratie zal zijn omdat ik de ander wel in zijn waarde probeer te laten maar de ander mij niet. En als ik aan iets persoonlijk een hekel heb..., iedereen doet wat hij wilt maar het ergste vind ik dus dat ik de ander niet meer in staat ben in zijn waarde te laten. En vermits dit dus niet kan, ik te hard gekwetst ben, die wonden telkens opengereten worden, terwijl ze nog maar net aan het dichten zijn, en ik dus altijd wel zal afzien, mijn zelfcontrole zal verliezen, en hem op mijn beurt door dat controleverlies ga kwetsen, al wil ik dat niet, heb ik besloten om de 'brandweerdeuren' of de 'nooddeuren' (zoals een vriend van mij dat onlangs mooi omschreef), te sluiten en ze nooit of te nimmer open te doen voor die persoon. Ik was er lang van overtuigd dat hij de man van mijn leven was...de reden waarom we telkens bij elkaar kwamen...maar de redenen liggen helaas ergens anders... .

En waarom ik dit neerschrijf? Omdat ik weet dat ik de enige niet ben, naar het schijnt is dat een bepaald fenomeen dat bij mensen voorkomt. Er zijn vrouwen die dag na dag door hun man worden afgemept of toch regelmatig rammel krijgen en die toch bij hun man blijven. Maar het probleem bij die vrouwen heeft meestal een financieel oorzaak of omdat ze een kind, kinderen met die man hebben. Maar dat is niet altijd het geval, ook niet bij mij. Ben financieel onafhankelijk, zelfs in de ergste tijden, slaag ik erin mijn eigen boontjes te doppen, en het kindje is van mijn ex. dus... . Een vriendin van mij dat regelmatig met criminelen en slachtoffers van huiselijk geweld praat zei me eens verontwaardigd: "Verca je kan je dat niet voorstellen, ze komen klagen en snotteren hoe verschrikkelijk het allemaal wel is en dat ze ervan wegwillen en na een tijd zijn ze alweer bij elkaar en zegt die vrouw dan: "Goh, maar hij kan toch zo'n schatje zijn hé". Zij was de enige die me hierin vrijliet, pas op, ik werd niet gemept maar het komt op hetzelfde neer, macht hebben over de ander, dat uiteindelijk vertrekt vanuit zelfonzekerheid. "Neem je tijd, ik schat dat het misschien nog twee jaar zal duren maar je ogen zullen op een bepaald moment opengaan. Zoals ik jou ken, kan dat niet anders". Al de rest zei altijd, "ga toch weg van die man, blijf uit zijn buurt en blalabla" , op den duur ook niks meer, wat ik ook apprecieer [en ja bedankt voor jullie steun in moeilijke tijden, dat is meer dan alle rijkdom ter wereld waard]. Maar daar had ik persoonlijk op dat moment niet veel aan, ik besefte dat ook ergens maar was te verblind en geloofde, hoe naïef ook ( maar is uiteindelijk een goede eigenschap zeker en vast), in zijn goedheid en dat hij in al zijn verbittering door zijn verleden, terug een gelukkig mens zou worden. Maar spijtig genoeg ging het ten koste van mezelf en uiteindelijk kan ik hem dat niet verwijten want hij was te blind om te beseffen welke ravage hij aanrichtte door zijn frustraties, woede, haat, dominerend, kleinerend gedrag op mij te richten. Ik kan het enkel mezelf verwijten dat ik niet beter wist, want ik wist beter, maar voelde me verantwoordelijk voor hem.

In ieder geval, tijd om los te laten...achteraf gezien voel ik me meer een therapeut dan wat anders, met het verschil dat een therapeut meer afstand houdt. En al zou hij een nieuw mens worden en parasiteert hij niet meer, dan nog blijft dat verleden achtervolgen, dat is het probleem. En zal ik misschien beginnen parasiteren op hem om terug te nemen wat hij mij ontnomen heeft, wat ik mezelf heb laten ontnemen in feite. Maar dat zal ik nooit kunnen terugkrijgen van hem, dat besef ik ook ondertussen. Enkel door oprechte liefde misschien ja en begrip. Hoe je het keert of draait, hij heeft uiteindelijk ook gedaan wat hij kon om de schade achteraf goed te maken, maar het was te laat geloof ik en vermits hij op me blijft neerkijken... tja. Welk nut heeft goed doen voor een ander dan? Ik kon niet meer degene zijn bij hem die ik in wezen ben.

Ach, ik hoop dat hij ooit zijn geluk zal bereiken, en als dat niet zo is dan weet ik dat hij daar zelf voor kan kiezen en niet een ander hiervoor nodig heeft.

En ik volg nu een wijze raad op: ik word egoïstischer, ga me toespitsen op mezelf, me terug herpakken, verbeteren als mens, me richten op mijn studies en het beste uit mezelf als uit mijn zoontje halen, en mensen die teveel parasiteren, want zulke mensen ben ik al vaker tegengekomen in mijn leven... Ik weet het, het is mijn eigen fout dat ik dat toeliet, niet met een boog om hen heen ga lopen maar gewoon de andere kant uitga.

Ik zal niet verbitteren of koeler worden of beginnen neerkijken op mensen, ik zal enkel nog dat altruïstische deel in mij naar boven laten komen bij mensen die het verdienen. Voor de rest...de altruïst is dead! Is voor niks goed, je maakt jezelf hier alleen maar kapot mee. Kafka was ook zo iemand...als ik zijn liefdesbrieven lees...en er waren en er zijn er nog meer en het gaat niet over het materieel altruïsme maar het geestelijk. Dat weten we ook ondertussen...blabla. Ik stop.

Gedaan met in cirkeltjes te draaien!!!!

december 25, 2005

Wou dat ik me op dit moment in deze blauwe lagune bevond. Dat was me nog eens een fantastische ervaring...ver weg van deze bekakte wereld.

Ik wens jullie allemaal prettige feestdagen en moge 2006 een warm, vredevol, liefdevol, verdraagzaam en een gelukkig jaar worden!

Charity

Why do I sense, benevolence
You stand tall at my great expense
Thick words of gratitude, what a price to pay
Stuck in my throat, I sell every word I say

But I don’t want your charity
Twisting me round
I don’t want your charity
Keeping me down…

Why does your world keep burying
Gorging much deeper, than it’s ever been
Rubbing still harder, salt on my hurt
Licking my burns while I grovel in your dirt

But I don’t want your charity
Twisting me round
I don’t want your charity
Keeping me down…

You pity me with your tasteless gestures
Gratitude for kind
But your bludgeoned, intentioned objectives
Are screwing with my mind, screwing with my mind

But I don’t want your charity
Twisting me round
I don’t want your charity
Keeping me down


(Skunk Anansie)

december 21, 2005

...

"Zelfbeheersing betekent niet dat je je emoties moet onderdrukken, ontkennen of ze niet uiten. Zelfbeheersing is je emoties kunnen laten zien. Door ze te kunnen laten zien, begrijp je ze. Door ze te begrijpen, beheers je ze."

december 07, 2005

goddelijk...

A: "Jij bent een godin!"
B: "Ah, ja? Is dat zo? Vind je?", vraagt ze aangenaam verrast, en kijkt een beetje uitdagend.
A: "Jouw lichaam is oh zo goddelijk! Zo heerlijk zacht en...jouw bekken mooi gevormd en stevig. Ik kan er maar niet genoeg van krijgen jouw welvingen in mijn handen te voelen!"
B: "En de rest van mij dan?"
A: "Jij bent hélemaal goddelijk! Ik aanbid u!"
Ze wordt even stil en opeens proest ze het uit van het lachen, de ander volgt in een luid lachsalvo. Wanneer beide uitgelachen zijn... .
B: Poëtisch en plechtig zegt ze: "Ik zal voor jou openvouwen als een bloem, opdat je mijn dauwdruppeltjes één voor één zou kunnen óplikken... én jij in een honingzoete trance geraakt... . Hier... ik schenk jou mijn levenselixir!"
....
A:"Kan je het ook als zalf gebruiken?, vraagt hij met ernst."
....
Alweer volgt een geweldig lachsalvo... .
B:" Wat kunnen we toch fantastisch lullen hé?"
A: "Ja, lieve schat, humor is liefde!"
En ze kusten elkaar warm... .

december 02, 2005

Perikelen van het Vaticaan

Wanneer gaat het nu eens gedaan zijn met dat gezever? Het Vaticaan zou voor de rechter gedaagd moeten worden. Het is al een hele tijd dat men veel strenger optreedt (i.v.g met vroeger) tegenover discriminatie van mensen, op welk gebied dan ook. Iemand discrimineren omwille van zijn sexuele geaardheid hoort daar ook bij. Awel... .
Dat is net wat het Vaticaan doet, door een homo zijn priesterschap te ontzeggen. Als nu eens een homo zich geroepen voelt? What's the deal? Alsof de heterosexuele priesterkes allemaal zo heilig zijn en we kennen genoeg voorbeelden van kindermisbruiken e.d. Is sex uiteindelijk geen natuurlijk gegeven en tevens een van onze sterkste instincten? Waarom zou een priester geen sex mogen hebben? Zouden we dan misschien niet een paar perverten die zich afreageren, armer zijn? Maar ja, je hebt gelofte afgelegd en trouw aan God. Je mag alleen gaan voor God en ten dienste zijn van God. Komt bij mij ongeveer neer op, enkel sex hebben met God. Euh, een beetje pervers nietwaar? Seks hebben met een entiteit... . Er is zoveel waarin het Vaticaan gefaald heeft inzake mensenrechten.
  • Njet, je mag geen abortus plegen, want je moet het kind beschouwen als 'Gods geschenk', 'zo heeft God het gewild'. Och arme al die kinderen die ongewild zijn en het moeten bekopen doordat ze er zijn.
  • Njet, je mag geen euthanasie toepassen, want 'God beslist wanneer je tot hem komt'. Och arme al die terminale patiënten die vol morfine worden geprikt, doorligwonden krijgen, of mensen die als een plant verderleven.
  • Njet, je mag geen condooms gebruiken. En ja, het gevolg is duidelijk...och arme al die mensen die AIDS krijgen en verspreiden. Wat ik wel apprecieer en nergens staat vermeld, is dat een man een stukje van zijn voorhuid niet mag missen. Men is van plan in Afrika mannen te besnijden omdat ze op die manier minder kans hebben om AIDS op te lopen. Er zijn altijd wel ergens achterpoortjes te vinden uiteindelijk... .
  • Njet, ben je een homo of een lesbienne, dan wordt dit beschouwd als een afwijking.

Ik word gewoon ziek van al dat fanatiek gedoe en er is genoeg materiaal om voor de rechter gedaagd te worden omwille van het niet respecteren van de mensenrechten. Grmmbl...Om nog maar te zwijgen over andere godsdiensten en godsdienstsektes en -extremisten.

En met alle respect voor de gelovigen, iedereen zijn geloof. Maar een geloof praktiseren omdat het eeuwen geleden zo voorgeschreven is geweest of voorgeschreven wordt? Waar is het individueel denken en vrijheid van kiezen naartoe? Denken zoals miljoenen anderen volgens de regeltjes, is afvlakking van het menselijk geestelijk vermogen. Kiezen en handelen volgens de regeltjes, is afvlakking van de menselijke vrijheid. Mensen domineren, indoctrineren en manipuleren toch zo graag... . Krijgen ze het gevoel door superieur te zijn dat ze iets te betekenen hebben? Macht hebben over anderen is toch zo verslavend... . Machtswellust maakt van mensen monsters.

Humo's condoomspot. Laat je eens lekker gaan... . Ik ga hem in ieder geval vanavond eens uitproberen. Allée, de ander dan, kan moeilijk een mannencondoom aantrekken hé.

Update: net vernomen, heb het niet zozeer gevolgd...Yes, pater Damiaan, de Grootste Belg! En ik apprecieer hem enorm omwille van zijn zéér persoonlijke, moderne en gedurfde visie over de mens en maatschappij, buiten het Vaticaan en whatever...een mens naar mijn hart, mét een intelligentie in het kwadraat.


....

Vermits ik niet kan slapen en de college van morgenvroeg wegvalt...some kind of human fantasy...

A: "Is er iets?"

B: "Neen, neen...wat zou er moeten zijn?"

A: (Grinnikt) "Ik kan zo van je gezicht aflezen dat er iets is..."

B: "Pffft..."

A: "Kom.., zeg eens wat er op je lever ligt..."

B: "Wat er op mijn lever ligt????"

A: "Ja..."

B: "Wil je echt weten wat er op mijn lever ligt...?"

A: "Ja, natuurlijk! Ik brand van nieuwsgierigheid..."

B:" Wel..., hoe zal ik het stellen..."

A: "...???"

B: "Ik...euh...om het kort te stellen...ik voel me niet gelukkig bij jou..."

A: "Hoezo?"

B: "Welja, zoals ik het zeg...!"

A: "Wat is er dan...?"

B: "Wel...momenteel ervaar ik een diepe leegte...en ik weet niet of het met mij te maken heeft of met ons..."

A: "Och, schatteke, ge zult weer een down-moment hebben zeker?"

B: "Neen, neen...dingen uit het verleden komen terug..."

A: " En wat voor dingen dan?"

B: "Mijn paniekaanvallen...die ik vroeger bij jou had...en...die ik enkel met jou ervaren heb in mijn leven.... voel me niet meer veilig bij jou... . Het is allemaal zo voorspelbaar, mensen veranderen zomaar niet en geraken zeker niet af van bepaalde obsessies. De vraag is...ben ik nu degene met obsessieve gedachten"?
A: "Maar meiske toch...waar maak jij je zo druk om?"
B: " Waar ik mij druk om maak??? Mijn wereld is in elkaar gestort een aantal jaren geleden, dankzij jou...maar dit heb ik ook deels aan mezelf te danken natuurlijk, omdat ik het toeliet dat iemand mijn wereld 'penetreerde', zonder er om gevraagd te hebben..., in mijn geloof in de goedheid van de mens, dat ik dingen te horen en te zien kreeg die ik liever nog niet had willen horen of zien. Met het gevolg dat mijn ideaalbeeld over de mens in talloze stukjes opsplinterde...in het niets... . Heb jij er eigenlijk enig idee van hoe het voelt om niet meer te geloven in de mens, éen van mijn sterkste behoeftes in dit leven, en dat ik enkel in mezelf kan geloven en op mezelf kan vertrouwen? Heb jij er eigenlijk enig idee van hoe dat aanvoelt? Die eenzaamheid...ik ga ten onder in mijn eigen eenzaamheid...en ik zwalp maar...zacht golvend...in de onstuimigheid van mijn leegte. Heb jij er enig idee van hoe het is om enkel de realiteit te zien en enkel nog maar de realiteit? Illusies waren mijn beste vriend... . Nu kan ik enkel de rauwe realiteit beschouwen en is er geen plaats meer voor die illusies! Wat zijn illusies toch mooi, nietwaar?"
A: "Maar...hoe kom je nu bij zo'n gedachten?"
B: "Wel...dit heet evolutie zeker...? Jij bent zo voorspelbaar... je doet alles om mij te krijgen en van het moment dat je mij hebt, dit is echter maar een waanbeeld van jou, stoot je me af...verlies ik aan mezelf... . Komaan man..., kan er hier nog over liefde gesproken worden? Wat is het, wat wil je van mij? Leef toch gewoon verder in jouw fantasiewereldje... ."
.....
B: "Ach, maar wie weet..., misschien maak ik gewoon te veel vitriool aan!"

V.L.