januari 31, 2006

Nog eens een dialoog

( voor de selectie nog geen tijd gehad, is ook minder van tel nu maar heb dan toch gepost wat al een tijdje als draft stond bij mij. )
A: ' Nu...op een kwartier tijd heb jij heel persoonlijke dingen over jezelf verteld tegen mij. Je bent je er toch van bewust dat dat heel imponerend en misschien ook overvallend kan overkomen bij iemand?'

B: 'Ja, daar ben ik mij van bewust, maar waarom ik juist bepaalde dingen tegen jou vertel, terwijl ik net zo goed over de Cobra beweging zou kunnen lullen, zoals daarnet aangehaald? Ik heb daar op dit moment geen boodschap aan op de een of andere manier. Waarom ik die bepaalde dingen tegen jou vertel is omdat ik waarschijnlijk verwacht dat je er op een bepaalde manier gaat reageren, zij voor jou herkenbaar gaan zijn. Al kende ik je nog maar van zien tot daarnet. Die dingen die je eigen maken maar die je nauwelijks naar boven laat komen omdat er weinig mensen zijn die je daarin stimuleren. En je bent trouwens al ongeveer een kwartier bezig met te reageren op mij.'

A: ' En wat maakt jou daar zo zeker van?'

B:' Ik weet het zelf niet, het enige wat ik weet, is dat door mezelf kwetsbaar op te stellen, ik op die manier het meeste haal uit iemand.'

A: 'Maar waarom doe je dat? '

B: 'Veelgestelde vraag...weet ik evenmin en ik doe het zeker niet beredeneerd, het komt gewoon. Waarschijnlijk om antwoorden te krijgen. Antwoorden die ik verwacht maar ook niet verwacht. Waarschijnlijk is dat de manier voor mij om een beter beeld te krijgen over mezelf en de ander. Tenslotte zijn we allemaal elkaars spiegel en als we dicht bij elkaar staan, zien we meer dan wat we uiterlijk zien. Die man daar bijvoorbeeld, zet hem naast de ander. Zijn uitstraling en zijn gedrag zeggen iets over hem, namelijk dat hij oprecht is, maar zeggen ook tegelijkertijd iets over mij door zijn manier van reageren op bepaalde dingen die ik zeg. Iets wat de ander niet waar kan maken omdat hij zich afsluit en een masker opzet. Uiteindelijk laat iedereen het deel vanzichzelf zien dat hij van zichzelf wilt laten zien. Denk bijvoorbeeld aan het orakel bij Socrates of het orakel in de film Matrix. Het orakel maakt een uitspraak en de persoon in kwestie snapt het niet of vindt niet dat het klopt wat het orakel zegt maar de 'waarheid' wordt uiteindelijk achterhaald en blijkt achteraf dat wat het orakel zei, de kern is van die persoon. Die kern heeft altijd in die persoon gezeten, alleen was ie zich daar niet bewust van.

A: 'Jij bent wel heel ingewikkeld in wat je zegt.'

B: ' Neen hoor, dat lijkt alleen maar zo! (lacht). Ik heb in ieder geval op die kwartier tijd achterhaald dat jij iemand bent die zijn hersenen durft te gebruiken, aandachtig kan luisteren en bepaalde dingen zomaar niet aan zich voorbij laat gaan. Bovendien ben je warmer vanbinnen dan wat je aan de buitenwereld laat zien.'
A: (wordt verlegen)
V.L.

Verjaardag

Neen, niet mijn persoonlijke verjaardag, maar die van mijn blog. Hoe kan ik dat nu vergeten zijn... Typisch aan mij. Beeld ik mezelf in hoe ik bepaalde dingen ga aanpakken of uitwerken, kijk ik uit naar dat moment en dan vergeet ik dat nog wel zeker? Zo ziet men maar, als er mensen denken dat ik zo vol ben van mezelf...verre van...ik ben een mens zoals er zovelen zijn, niet meer, niet minder... .
Ik zal morgen? een persoonlijke selectie maken van mijn beste teksten. Het zou anders ook leuk zijn als jullie konden zeggen wat jullie zoal aangename lectuur vonden. Een soort poll, niet dat ik dan ga afwijken van mijn eigenheid en me ga richten op wat het publiek juist zo interessant vindt maar gewoon voor mezelf, zien waar mijn sterke kanten liggen.

januari 21, 2006

Das Kabinet...

Mijn studie (zwarte pastel op papier i.p.v. inkt, met linosnede als ondergrond) op Das Kabinet des Doktor Caligari' van Robert Wiene. Deze film heeft bij mij 10 jaar geleden een sterke indruk nagelaten, de periode waarin ik als cinefiel begon door te groeien. En inderdaad, nog steeds, deze film is een prachtig staaltje van de vroege Duitse cinematografie! In dezelfde periode, (zie bovenstaande link) werd ook de film 'Golem', door Paul Wegener, gemaakt. Gebaseerd op de Tsjechische legende 'Golem': een reusachtig lemen pop die door de opperrabi 'Rabbi Löw' tot leven werd gewekt om de mensen te beschermen. Voor diegenen die zich afvragen waarom mensen op het 'joods kerkhof in Praag' steentjes op de graven leggen, soms met daaronder een wens geschreven op een papiertje...? Dit heeft te maken met de legende. Het is de bedoeling om de opperrabi wakker te maken opdat ie jouw wens in vervulling zou brengen.
'Nosferatu, Eins symphonie des Grauens', door F.W. Murnau werd tevens in de jaren ' 20 gemaakt.

Mja..., pareltjes die niet vergeten mogen worden...


januari 16, 2006

Droom

Zo, geschiedenis achter de rug en hopelijk moet ik niet op het einde van het jaar terugkomen...maar drie hoofdvragen en drie kleine bijvragen, en daarvoor heb ik zolang zitten blokken? Soit, het is niet voor niks geweest want begrijp de geschiedenis van eind 19de eeuw en de 20ste eeuw beter dan ooit! Blijkbaar zaten er nog veel gaten in de kennis die ik daarvoor heb opgedaan.;-) En nu met de Nederlandse grammatica in het vooruitzicht... .
Was me zodanig aan het inleven in die geschiedenis en gisterenavond nog het hoofdstuk Midden-Oosten gedaan, het stukje waarin staat dat Arabieren vroeger onder de Turkse juk leefden en zo blij waren wanneer de Ottomaanse rijk na WOI uit elkaar viel en het vervolg, Palestina-kwestie e.d.is blijven hangen op de een of andere manier.(was tevens een onderdeel van een van de examenvragen)
Ge kunt het niet raden, slaapkamerdeur op slot, voelde plotseling angst (allerlei negatieve gedachten tezamen) opkomen en tegen de morgen droomde ik dat ik ergens aan de Turkse grens was, maar in een zeer onheilspellende sfeer. Ik was daar met mijn ex die Algerijnse roots heeft en in België geboren is. En ons zoontje liep daar ergens in het rond. Zoals in de realiteit, hij kan moeilijk stilzitten. We zaten met een aantal Turkse mensen in een ruimte uitvoerig te kletsen, bij een glas Turkse koffie. Vriendelijke mensen zoals ik ze ken maar voelde toch een sluimerende schijnheiligheid, alsof ze van iets weet hadden maar het niet vertelden. Opeens verschiet ik en vraag aan mijn ex waar ons zoontje is. Ik vlieg van mijn stoel en begin hem in paniek te zoeken. En dan bots ik opeens op zo'n soort (sketch) generaal met een moustache die me grijnzend aankijkt (niet van deze tijd, eerder iemand uit de Junta) en die me zegt dat hij ons zoontje een lesje heeft geleerd. En ik vraag ontsteld, voelend dat die man door en door slecht is, 'Hoezo ?'. Hij blijft daar maar hooghartig grijnzen en ik zou bekan rond zijn nek kunnen vliegen om er meer uit te krijgen.
Een man komt me een foto tonen. Ik zie op een zwart-witte foto de rug van mijn zoontje met een gapende wonde. Ik barst in tranen uit, weet niet wat er aan het gebeuren is, dit kan niet waar zijn!? 'En waarom...waarom, wat heeft hij misdaan?' De man die me de foto kwam tonen kijkt me medelijdend aan, met zijn ogen zeggend: 'er kan hier niks aan veranderd worden, zo gaat het hier nu eenmaal, mensen worden willekeurig gedood'. 'Maar dit kan niet!', roep ik uit en voel pijn, verdriet, woede, onmacht en een enorm schuldgevoel mij bekruipen. Verderop staat een koppel die toeristen zijn en de man zegt vol afgrijzen, 'het was afschuwelijk: hij stak die jongen zomaar neer en met een botte mes dan nog wel, afschuwelijk.' Ik begin nog harder te huilen en voel de pijn die mijn zoontje heeft gevoeld. Ondertussen is mijn ex in paniek aangekomen en ik zeg tegen hem...'Ons zoontje is dood!' Plots gaat de telefoon...ik loop er naartoe, wil mijn verhaal doen...en ja dit was de wekker van mijn gsm die afging.

Nu, ondertussen 45min. later. Was daarstraks van plan naar mijn ex te bellen of alles wel ok is. Terwijl ik verder aan het typen was na, 'mijn gsm die afging', ging die af. Mijn ex, toevallig of niet. En ja, vermits ik nu een week mijn zoontje niet heb met de examens, normaalgezien week om week regeling, is er weer van alles misgelopen. Ons zoontje wordt met een busje gebracht en die van mij is een andere dan die van mijn ex. En hij zat dus niet op de bus naar zijn papa. Mijn gezond verstand zei natuurlijk dat hij op de verkeerde bus werd gezet, al wisten ze op de school van de weekverwisseling. En toch, na die nachtmerrie van vannacht bekroop me even een onbehaaglijk gevoel. Vrij logisch denk ik, dat heb je met levensechte dromen. Ons zoontje werd in ieder geval terug naar zijn school gebracht, hij zat inderdaad op de verkeerde bus. Het was wel vervelend dat we al die tijd moeilijk iemand konden bereiken en pas toen hij terug aangekomen was op school, verwittigd werden.
Mja, vraag me af of de combinatie van de serie 'flikken' van gisterenavond waarin geïnsinueerd wordt (door fluoriscerende vloeistof die het eiwit van bloed opspoort en die je met een bril bekijkt) dat een kleine van zeven in een badkuip wordt vermoordt, de ouders kapot van verdriet en ik geschokt, met een brokje gewelddadige geschiedenis wel gezond is voor het menselijke verstand... . Ondanks dat het geweld ons langs alle kanten via media bereikt alsof het de normaalste zaak van de wereld is en mensen hun gevoelens of gevoeligheid afstompt, net zoals overdaad aan porno in deze wereld, moet ik vaststellen dat ik nog steeds héél gevoelig ben aan geweld, ook al is het in een film of history.

januari 12, 2006

Kennis

Hm ja, kennis opdoen is fijn, alleen het spijtige daaraan is dat je voor sommige zaken zo hard moet zwoegen. Terwijl andere zaken, alsof het niets was, zich meteen vastzetten in mijn geheugen. Zit gebogen over geschiedenis en vind geschiedenis interessant maar dat blokken! Bwèèh. Zou nu liever boven een ander vak gebogen zitten maar heb niet veel keus want is het eerste examen volgende week maandag! Help! Maandag? Dit wordt blokken tegen de sterren op, nog 60 blz. te gaan....
Spijtig hé, eigenlijk ken ik de geschiedenis van de 20ste Eeuw vrij goed, zie daar toch een lijn in, begrijp wat het ene gevolg is van het andere. Kan oeverloos lullen over de Franse en de Amerikaanse Revolutie, WO I en WO II, enz. . Maar dat is natuurlijk niet voldoende want het moet allemaal veel gedetailleerder zijn voor een examen.
Maar ja, wil men iets bereiken in het leven en vermits niet alles vanzelf gaat... .

Bien-être

Op de achterkant van dit flesje shampoo...


het volgende gevonden...



Un moment de bien-être

Découvrez
le plaisir d'une texture crémeuse et légère. Sentez son parfum frais et naturel. Touchez vos cheveux, ils sont d'une douceur incomparable.

Klinkt in ieder geval poëtischer dan in het Nederlands, duidelijk meer Frans getint...zo voel ik het toch...en de producent is gevestigd in Brussel...

Een weldoende ervaring

Ontdek het genot van een romige en lichte textuur. Ruik het frisse natuurlijke parfum! Streel je haren, ze waren nog nooit zo zacht.

Reclame toch, de materialiteit zinspelend op onze zintuigen...ik zou toch wat origineler wezen in het vertaalwerk, te plastisch..., plastic .

Een vraagje: wie heeft de uitspraak gemaakt...'The world is plastic'?

januari 05, 2006

'De wereld op zijn kop maar voel me op dit moment net zoals toen. De drug waar ik maar niet genoeg van krijg...genieten van de kleinste dingen die uiteindelijk oh zo gróóts zijn.'

V.L.

januari 04, 2006

Heil

[Wat voor nonsens dat een mens toch niet kan blijven schrijven, ben dit al vergeten, nochtans 1,5 week geleden geschreven. Dus, veel nonsensplezier ;-). Uiteindelijk is dit de tekst die voorafging aan 'How come?...'. Zo zie je maar hoe bepaalde gedachten in elkaar overvloeien of aan de basis liggen van andere gedachten of zelfs andere gedachten tegenspreken om uiteindelijk volledig niewe gedachten te worden]
Wat er ook gebeurt, ik heb geleerd om steeds mezelf trouw te blijven. Het is al vaak voorgevallen dat ik dat niet deed, met als resultaat: een ongelukkige vrouw. Die niet alleen haarzelf maar ook de anderen kwetste.

O heil, mezelf,
O heil, de rust in mezelf... [gelieve te lachen]


Niet evident die 'trouw aan jezelf zijn' maar zoals ik ervan overtuigd ben, zal een gewetensvol mens altijd proberen een evenwicht te zoeken in zichzelf en de behoefte voelen om kennis op te doen en om zich als mens eventueel te verbeteren als hij vindt dat hij ermee gebaat is, en te groeien. Als is het omzetten van die behoefte of kennis ervan in daden niet altijd vanzelfsprekend.
Wat ik bijvoorbeeld zo fascinerend vind aan mensen is de impact die anderen kunnen hebben op hen en zij op de anderen. Een mens is in staat zich in de waanzin te storten omwille van een ander of anderen. Alsof zijn ‘zijn’ gesplitst wordt, het verstandelijk vermogen uitgeschakeld wordt, de realiteitszin vervaagt en de persoon in kwestie in een zekere ‘bad trip’ verzeilt. Neen, er is geen drugs nodig om je een ‘bad trip’ te bezorgen. Onbeheerste of ongecontroleerde emoties zijn daar voldoende voor. En wat doe je dan? Het kan gaan van kwaad naar erger doordat je je maar dieper en dieper stort in je eigen shit of in die van een ander. Of je doet er alles voor om te berusten, al is het maar even, om een glimp van je essentie op te vangen en je daaraan op te trekken.
Het verschrikkelijkste wat een mens zichzelf kan aandoen, is zichzelf niet hebben of zichzelf verliezen. Wanneer men zichzelf verliest, dan heeft men niets meer om zich aan op te trekken en gaat men afhangen van andere mensen.
Niets is wat het lijkt. Het lijken is trouwens o.a. synoniem voor schijnen. Tenslotte zijn dingen zoals ze zijn en niets anders. Dat lijken gaat trouwens heel vaak gepaard met persoonlijke associaties, reflecties, zintuiglijke waarnemingen e.d.
Wanneer ik transformeer in een woedende furie, dat uiteraard te maken heeft met ongecontroleerde emoties, dan ben ik een woedende furie. Maar dat is niet mijn essentie, het is een deelaspect van mezelf dat op dat moment naar boven komt.
Ik heb mezelf aangeleerd doorheen het gedrag van anderen te kijken, zo kan je iemand beter plaatsen en begrijpen. Alles heeft zijn oorsprong trouwens en niets is er zomaar. Alles kan verklaard worden, allé bijna alles, hangt er vanaf of er een onbeantwoorde vraag wordt gesteld of niet. Haha, zoals de vraag waar de mens sinds mensheugenis mee bezig is ‘Waarom leven wij?’ En 'hoe zijn wij ontstaan?’. Die vraag stel ik mezelf niet eens meer. Alles begint en eindigt, dit is de enige zekerheid in dit leven. Alsook dat we er zijn. We zijn er nu eenmaal en ik denk dat het belangrijker is de vraag te stellen, vermits we er toch zijn ‘ Waar gaan we naartoe en wie maken we van onszelf?’ En natuurlijk zijn we er niet zomaar, we hebben een betekenis, een functie en alles hangt nauw samen aan elkaar. Iemand die verder kijkt dan zijn neus lang is, zal ondervinden dat er veel betekenisvolle dingen terug te vinden zijn op zijn pad in dit leven. Zoals bepaalde gebeurtenissen die ons er aan doen herinneren wat onze persoonlijke functie of doel in dit leven is. Die functie moeten wen eenmaal in onszelf invullen en natuurlijk lijkt het eenvoudiger iets of iemand te volgen die het antwoord schijnbaar heeft gevonden maar een mens zou zoveel meer waarde hebben en veel meer betekenen in dit universum wanneer hij die voor zichzelf invult en dat eventueel met anderen deelt. Net zoals iemand die anderen napraat... waar is zijn eigenheid? Je kan iets overnemen van een ander maar het zal pas betekenisvol zijn wanneer je het je eigen hebt gemaakt.
(Het schrijven gaat bijzonder goed vanavond, de gedachten rollen uit mijn hoofd, waarschijnlijk heb ik de juiste stimulans gevonden en ook omdat ik daar behoefte aan heb)

Krijg meer en meer het gevoel dat we allemaal in cirkeltjes draaien, de geschiedenis herhaalt zich, gewild of ongewild. We hebben er iets uit geleerd of we hebben dat niet. We maken ons leven zinvoller of we blijven vertoeven in een lethargische slaap... cirkeltjes draaien... niet in staat zijn dat in te zien en dus ook niet in staat zijn er uit te stappen. Ik ben onrustig iemand en waarschijnlijk omdat ik continue de cirkels die ik draai wil verbreken. Misschien zou ik meer berusten door niet te veel stil te staan bij de dingen en gewoon aanvaarden dat die cirkeltjes er nu eenmaal zijn.
Neen, neen toch niet, dat kan niet! Want word net ongelukkig van cirkeltjes te draaien. Mocht ik me er nu niet van bewust zijn, tot daartoe, maar dat is het niet. Aan de andere kant erger ik mij soms dan weer aan mijn rebelerende ik in mij. Maar het maakt dat ik leef en je hebt tenslotte niet geleefd als je niet doorleefd hebt. Maar dat maakt dus dat ik soms geen rust kan vinden in mezelf of soms niet weet welke kant ik met mezelf uit moet.
Als we beschouwen dat elks leven een film is, dan zou ik moeten kunnen zeggen dat ik de actrice ben die kiest in welke film ze wilt spelen. Ik aanvaard moeilijk het leven zoals het is, ik kan enkel zien dat alles wat in dit leven is, absurd is. En dat aanvaard ik ergens wel maar aan de andere kant krijg ik dan weer het gevoel dat ondanks dat besef, ik toch maar verder ga in die absurditeit. En waarschijnlijk zal gaan tot het einde. (Verdomme, soms vraagt het echt wel een zekere moed en kracht om voort te gaan.) Ach, dat is nu eenmaal sterk aanwezig in de mens, de drift om te overleven. Al is het op zich een absurd gegeven. Waarom vechten tegen de dood? Ik ben niet bang van de dood want dood is dood en zou de ziel van een zebra die levend door een horde leeuwen opgepeuzeld wordt ergens naartoe gaan en beseffen dat ze dood is wanneer ze dood is? Overleven is een instinct en instinctief zal men zich altijd uit een nood- of een bedreigende situatie proberen te redden, alleen is de manier waarop niet altijd even mooi of evident.
Ben niet zozeer bang voor de dood maar wel voor het lijden dat daaraan vooraf kan gaan. Er is niks erger dan lijden geloof ik, of het nu geestelijk of lichamelijk is, alhoewel dat er mensen tot op een zekere hoogte ervan kunnen genieten om te lijden. Euh, doodgemarteld worden zal niemand graag hebben... .

Waarom ik dit allemaal schrijf? Niet omdat ik zwartgallig ben of mijn mening wil opdringen aan anderen, ik schrijf gewoon graag. Dat is al. Kan schrijven over koetjes en kalfjes, over de liefde, over de politiek en actualiteit, over van alles en nog wat, maar uiteindelijk maakt het allemaal niet veel uit, hoe absurd het ook kan zijn wat ik schrijf, want deze blog is tenslotte ook absurd. Zolang het maar voor mij zinvol lijkt en tegelijkertijd dat voor mij ook is. Wat voor de ander lijkt, kan voor mij een realiteit zijn. Wat voor mij lijkt, kan voor de ander een realiteit zijn.
[Begin meer en meer de indruk te krijgen dat ik een vorm van ADHD heb in mijn manier van denken, oftewel een hoog voltage heb zitten in mijn hersenen ;-), of misschien is het te wijten aan een hersentumor, heb nochtans geen last van koppijnaanvallen of zo, ik weet het niet. Wat is het???? Mensen noemen mij in ieder geval een snelle denkster. Ik word er in ieder geval moe van en anderen ook, haha. Schrijven is een manier om het kwijt te spelen en om mijn gedachten te ordenen, al schakel ik het ene aan het andere, vloeit het ene voort uit het andere]
Allé stop!

(drie jaar geleden ergens in Spanje getrokken)

januari 03, 2006

The five senses

Een film die ik net gezien heb op Canvas, van Jeremy Podeswa en vooral een heel sterke indruk nalaat bij mensen die heel zintuiglijk zijn ingesteld, geloof ik. Bij mij in ieder geval wel. Als het werkelijk de opzet van de film was dan is hij erin geslaagd mijn zintuigen optimaal te prikkelen.
De vijf zintuigen: horen, zien, ruiken, proeven, voelen. Eigenlijk bewijzen zo'n films nog eens hoe sterk verbeelding in ons kan werken. We zien tenslotte niet enkel wat we voorgeschoteld krijgen in een film, maar we zien tevens wat de regisseur wilt overbrengen. Met andere woorden, elk van ons zal door middel van associaties geprikkeld worden in het ruiken, het voelen en het proeven. Het zien en horen doen we sowieso wanneer we naar een film kijken en toch zal elk van ons dat wat hij/zij hoort en ziet op zijn manier ervaren.
Jaja, de vijf zintuigen maar zoveel meer rond die zintuigen: liefde en hartstocht, jaloezie en venijn, vooroordelen en wantrouwen, egoïsme en egocentrisme, overgave en toewijding, steun en troost, verdriet en misnoegen, overlevingsdrang en moed, angst voor het onbekende alsook voor de toekomst en de angst die ons vanuit het verleden achtervolgt, ... .
De vrouw die holistische massages geeft, vindt in een deel van elk lichaam dat zij masseert haar overleden echtgenoot terug. Haar freaky dochter die zich een alien voelt op deze wereld en door diens onoplettendheid het klein dochtertje van een goede vriendin van haar moeder verloren loopt en vermist wordt. Kwestie van schuld of geen schuld en hoe de verdwijning van het klein meisje de hele film door het leven van alle hoofdpersonages kruist. De vrouw wiens Italiaanse vriend vanuit Italië overkomt. Zij hem van in het begin wantrouwt en vooroordelen tegenover hem heeft. De man die al zijn exen opzoekt om te ruiken of hij geen liefdesparfum waarneemt bij hen. De gescheiden, uit België overgekomen oogarts die langzaam doof wordt.
En zo worden we ook nog eens geconfronteerd met de eenzaamheid die in elk van ons huist op bepaalde momenten in het leven en hoe belangrijk de steun van bepaalde mensen op die momenten kan zijn.
Kortom, een aanrader...voor degenen die willen. ;-)