mei 30, 2006

(Barcelona, het futuristisch gedeelte aan de Sagrada Familia, 2002, toen nog volledig in aanmaak. Zou nog eens moeten teruggaan om te zien hoever ze nu staan met hun talrijke zonnen ;-))

V.L.

mei 29, 2006

Apotheose

In de betekenis: verheffing van een sterveling tot de rang van een god, opneming onder de goden.
Als ik geen zelfmoord pleeg, dan doet iemand anders het. Verdomme nog aan toe! Daarnet van een vriend vernomen (hij heeft het vandaag moeten vernemen) dat een vroegere vriendin van hem, toen hij een adolescent was, zelfmoord heeft gepleegd. 35j. en moeder van twee kinderen, heeft zichzelf opgehangen. Ik weet het niet hoor, maar de druk in deze maatschappij, is me dunkt, veel te zwaar. Daar moet dan maar eens een einde aan komen! Wat een mentaliteit soms! Om zo iemand recht in het graf te doen lopen.
Sommige mensen, vooral gevoelige mensen, hebben het daar heel moeilijk mee. This world must be going crazy, of vergis ik mij? Mensen weten echt niet meer hoe ze nog op een normale manier met elkaar om moeten gaan. Triest, triest... Moet de laatste tijd ook veel terugdenken aan Tim, een zielsverwant, die 1,5j geleden zelfmoord heeft gepleegd. Hij was bijna zo oud als ik nu. En ja, het dringt de laatste tijd weer heel diep door wat er in de tijd in hem omging. Ik moest zelf tot zo'n moment geraken om het te beseffen. Ik vind het heel spijtig dat juist net degenen gaan waar de maatschappij het meeste behoefte aan heeft. En ja...het doet pijn en het is een immens verdriet.
Die vriend weigert nu op dit moment elk contact en is momenteel bezig met zijn verdriet te verwerken (en vind het heel vervelend want wil hem ondersteunen en helpen waar ik kan, maar mag niet. Misschien voelt hij zich daar nu eenmaal comfortabeler bij en dan moet ik dat maar respecteren. Dus dan laat ik hem voorlopig, even) en naast hem zovelen anderen. Shit zeg.
Hoeveel pijn kan een mens eigenlijk aan?

Het monster

Kan het niet meer aanzien, kan het niet meer aanzien....hoe deze maatschappij draait, op wat ze draait... .Zie elke dag gedrochten rond mij die allesverslindend zijn om maar de leegte in zich op te vullen. Gedrochten die verlangen naar menselijke warmte maar ze niet krijgen omdat ze op het oppervlakkige afgaan en vermits ze dat doen, hoe kunnen dan die oppervlakkige mensen waar ze mee omgaan diepzinnig zijn? Ze bezatten zich, om dan achteraf thuis alleen te belanden en met een immens leegte te gaan slapen. Of ze belanden met een oppervlakkig iemand in bed en de dag daarop is hun leegte nog erger. Ze proberen de schijn op te houden door er verzorgd uit te zien, door financieel er goed voor te staan, door (geforceerd) te blijven lachen, maar oh, als je ze met één vinger aanraakt, vallen ze in duizenden splinters uiteen.
Afin, ik probeer mezelf te blijven. Maar het begint moeilijker en moeilijker te worden want ben pas sinds vorig jaar met hogere studies begonnen, terwijl bepaalde lagen van de bevolking al een carrière hebben opgebouwd. Maar die hebben dan weer geen kinderen of zijn ermee bezig. Ja, als ik rond mij kijk, zijn mijn vrienden goed bezig met te kweken. Ik heb net het omgekeerde gedaan, eerst een gezinsleven proberen op te bouwen, had toen ook al wel een job, vandaar. (Spijtig genoeg mislukte de relatie, want we leven in tijden van extended adolescence en mijn ex was een extended adolescent.) Ook omdat ik van het idee was dat ik met mezelf niet veel kon bereiken in dit leven. Dus eerst bezig geweest met het gezinsleven en een zoontje gekregen. Nadat de laatste relaties ook een flopper waren, want ze waren allemaal het product van extended adolescence, één in het bijzonder zelfs, een extended 'puber', heb ik beseft dat ik voor mezelf moet gaan en het zal misschien een eenzame tocht worden maar dat interessert me dan geen zak meer. Als mensen wiegeren volwassen te worden, awel, be it. Ik heb steeds mijn pad gevolgd. Kreeg dan gisteren weer commentaar te verwerken: wat ik tot nu toe heb bereikt? Ok, ik heb geen auto (niet nodig), geen huis, geen fantastische man en veel kinderen, een blitze carrière maar ik heb tenminste dan toch mezelf; mijn zoontje die ik week om week heb en mijn kop vooral.
Veel tegenslagen gekend omdat ik steeds de verkeerde beslissingen nam, omdat ik dacht dat in mensen investeren me iets ging opbrengen, wel neen. Begin mij er serieus aan te ergeren, de ene kant bekijkt me als iemand die voor carrière gaat en voldoende geld wilt verdienen en dat vinden ze dan toch maar bekakt. De andere helft kijkt dan weer naar mij als, pffft, wat heb jij tot nu toe gepresteerd, arm schaap? Ik heb toch jaren aan één stuk gewerkt voor ik begon met mijn studies, ook al was het een stomme bediendenjob. So? What's the point? En ik dan? Beteken ik dan niks als persoon, buiten al die uiterlijkheden om? Als ik chique kleren aanheb, dan trek ik chique mensen aan, stom hé? Terwijl ik dezelfde persoon ben. Als ik gewoon een joggingbroek aanheb, dan ben ik nog steeds dezelfde persoon, maar dan kijken die chique mensen niet eens om naar mij. Of juist wel, maar dan met afwijzende blikken. En dan heb je ook nog eens kritiek van de ene kamp, als ik me chique kleed, lijk ik bekakt. Als ik me wat sjofel kleed, ben ik voor de andere kamp een slons.
Verdomme, ben het dus kotsbeu. Mag ik nog mezelf zijn, mijn eigen ding doen en denken wat juist is, ja? Neen, ik beteken iets als ik een titel draag en neen, ik ben bekakt omdat ik een hoge functie uitoefen. Wel, beide kampen kunnen de pot op, ik ben het echt wel beu. Ik wil ergens rustig leven en dat ze me allemaal gerust laten seg. Afin, dat is dan ook de reden waarom ik deze studies volg haha. Hillarisch toch. Ik studeer niet alleen omdat ik een beroep wil uitoefenen die ik graag doe en die me zelfs veel geld zal opbrengen maar ook om het te kunnen afbollen. Niet om het geld alleen, neen. En ja, gelukkig zijn er nog genoeg die vinden dat ik heel dapper ben en die moedigen me dan ook aan
Mocht ik alleen zijn, dan zou ik al ergens afgelegen hebben gewoond, met mijn eigen diertjes en moestuin en weet ik veel, maar een kind moet je de vereiste zorgen kunnen bieden en vooral die van mij omwille van zijn ADHD en autisme.
Examens of niet, deze zaterdag ga ik de duivel uit mijn lijf dansen. Is veel te lang geleden en efficiënter dan sex trouwens.En kan het niet genoeg blijven zeggen, 'ik lach om heel de wereld en vooral om mezelf.'

mei 26, 2006

get up-get down-get up....

Believe me or not, ik geloof dat het begint te werken! Zoals ik al zei in mijn vorige post: je moet tot het uiterste negatieve gaan om weer vanzelf tot het positieve te komen. Welja, voel me 100% in mijn nopjes, zit hier met een lekker glas rode wijn en zelfgemaakte pasta á la scampi op z'n Vercaciaans, maar die Duke Ellington maakt het hem toch wel helemaal, hoor (niet alleen hij, heb de laatste twee dagen overdaad aan geestelijkheid en lichamelijkheid beleefd, aah, een mens krikt daar helemaal van op). Wow, sensueel swingen dat ie ( Ellington)doet, hééérlijk.... .
Dus zoals ik al zei, zoals Verca het zo vaak doet, draai de wereld op zijn kop en ze wordt genietbaar, haha. Tenslotte naast de dagdagelijkse verantwoordelijkheden: werken of studeren, kinderen ect., daarbuiten mag het zo gek zijn als men zich maar kan inbeelden. Om maar eens een voorbeeld te geven..., even ter afleiding,...Euh, niet enkel voor mannen hoor, ben tenslotte zelf een vrouw... Niet zomaar een vrouw trouwens. Volgens sommigen heb ik naar het schijnt iets van een femme fatale (hoor ik al heel mijn leven, allé ja, sinds mijn adolescentie). Welja, ik geniet wel van dat idee, Marlène Dietrich ect., met die verleidende en geheimzinnige blik in hun ogen en die sigaret in hun bakkes....
Maar daar wou ik het niet over hebben...ben dankzij een vriend die in de brocant en antiek zit, den Dré ( heb hier eens een gedichtje gepubliceerd van hem), een fervente liefhebster van de vroege pin up geworden, net zoals hij. Haha. En neen ben niet lesbisch, ben een mens...deze drie postkaartjes bij hem gekocht...zie hier waar ik zoal op val ;-) Ze wisten toen wel het een en het ander af van collages en truukjes...


Schitterend hé! Heeft iets Freudiaans. Afin, smaken verschillen...en dan deze twee...


Die twee laatste horen echt wel bij elkaar ja, misschien dat u nu begrijpt wat ik bedoel met de wereld op zijn kop. Hoe absurder, hoe beter en hoe creatiever, hoe meer ik mezelf mens voel...en zovelen waarschijnlijk.... :-)

mei 22, 2006

Easy way out

Weer eens een zalig nummer van Venus in Flames...

easy way out (naast het liedje op het pijltje klikken tot je een vierkantje krijgt)

Stuck in a moment,
a terrible moment
and I can’t get out of here.
I look at a person,
a different person with a face that doesn’t fit.
And I know
I waited for your call.
And It shows there’s no one here at all.

Yeh, I'm looking for a place to start again....
taking the easy way out again...

ect. .....


Pfft, nog steeds wisselend, word nog steeds heen en weer geslingerd tussen onmacht en een bloedend hart. En nog nooit zo'n bloedend hart meegemaakt in mijn leven. Zegt mijn ex: "iedereen maakt dat wel eens mee". Is mijn vraag: "moet dat dan?". Ik heb er niet om gesmeekt, ik ben wel op de verkeerde? persoon gevallen. En ja, cupido heeft zijn pijl verdomme heel diep en raak geschoten. Hoe krijg ik die pijl er weer uit? Zal eens langs de dokter passeren zeker? Heb mezelf volledig kwijtgespeeld (ja, zonder medelijden op te wekken, wat dan ook. Is de spijtige realitiet) aan de verkeerde? man en dat gedurende jaren en ik kon en wou dat maar niet inzien. En ja, zo ging het met mij van kwaad naar erger, met het gevolg dat ik op het einde volledig, en zo heb ik me nog nooit gevoeld, leeg was... . Begin stilletjes aan terug gevuld te geraken maar het kost me verdomme bloed en tranen en wat ik uiteindelijk niet wil, krijg ik niet, het wordt dus hóóg tijd om eindelijk los te laten wat ik zo graag wil en te stoppen met verlangen en verwachten. Zeg ik al lang, woorden zijn gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hoe doe ik het dus? Mja, niemand kan mij een antwoord geven behalve ikzelf. Ik weet het.

Ik heb nu gedurende enkele maanden van alles gedaan om er vanaf te geraken...en het zit nog even diep, besefte zelfs niet dat de pijl zich dieper en dieper in mijn vlees groef met de jaren...Wat moet ik doen? Er een eind aan maken? Heb ik al geprobeerd, was vorig week very close. Was wel zo slim om iemand mee te nemen, om mij te begeleiden in mijn sterven. Had geen zin om op mijn eentje dood te bloeden...grellig hé, ja grellig. Haha. Nu kan ik ermee lachen, op het moment zelf was ik echter mijn laatste pint aan het heffen... Afin, zijn aanwezigheid heeft me afgeleid, ben uiteindelijk gewoon in slaap gevallen en was hij...zachtjes weggeslopen.
Het was niet de eerste keer, ben gewoon te laf waarschijnlijk. Het was iig lang geleden dat ik me zo op het laagste 'ik' bevond. Soms denk ik, "dan ben ik af van al dat gezever en leed op deze wereld". Veel te veel mensen weten niet meer hoe ze met elkaar om moeten gaan. Zovelen die al zelfmoord hebben gepleegd om iets aan te geven, "kijk, hoe dat dat hier marcheert is niet ok", de wereld is er daardoor niet veranderd. In feite, heeft de wereld daar iets amper van gemerkt. En ja, het leven kan mooi en aangenaam zijn en de mensen ook, maar verdomme in tegenstelling, kan alles dubbel zo lelijk zijn. Bwèèk-Bah. Soms is 'Vana spes vitae' van toepassing voor iedereen ('s levens hoop is vergeefs)

Pfft, neem me niet kwalijk, het moet van mij af en al stel ik me aan, het interesseert me niet, ik schrijf tenslotte wat ik wil. Ik wou dat ik in dit leven minder zag, minder voelde en minder dacht maar het lijkt met de jaren erger en erger te worden...ik voel meer, ik zie meer en ik denk meer...

In ieder geval, wat ik nog niet gedaan heb is naar Tsjechië trekken. Had dat al lang moeten doen en niet twijfelen, maar uiteindelijk niet gedaan, dus verder geen gezever daarover. Heb drie weken geboekt in juli-augustus, de beste periode, kan dan nog wat bosaardbeien en bosbessen gaan pukken, genieten van de aller-maar dan ook de aller-eenvoudigste en -kleinste dingen. Moét nog doorbijten, móet nog door mijn examens heen geraken. MóET! En dan bezinnen...heb ik in Tsjechië altijd al gedaan, om telkens van allerlei shit die het leven met zich meebrengt, af te geraken. Om terug tot mijn bron te komen en alle slechte dingen van mij af te werpen. Om daarna terug te komen en met een schone lei te beginnen. Is me altijd gelukt. Alleen hoop ik dat de shit waarmee ik nu zit, niet te erg is. Mja, ik wil er vanaf geraken en tegelijkertijd ben ik bang dat ik er niet vanaf zal geraken. Die angst heb ik daarvoor ook nooit zo gevoeld. Pfft, wat mensen elkaar allemaal niet aandoen, ik haat het. Een beetje meer zelfbewustzijn aub. Maar ja, als iemand zichzelf niet heeft, hoe kan die dan ook zichzelf zien? Geldt nu ook voor mij, leuk seg. Allé, ik ben mij terdege bewust wat er met mij gebeurd is en wat er nu ook met mij aan de hand is maar krijg het er niet uit. Misschien terug wat meer gaan schrijven, is tenslotte steeds een van mijn beste zelftherapieën geweest.

Mochten jullie denken, "weer iemand met negatief gezwets"... welja, dit is eigen aan de mens en dit is ook mijn blog, positief en negatief. En neem nog steeds geen blad vooor de mond. Nu ik aan het schrijven ben, besef ik hoelang ik eigenlijk vanalles aan het opkroppen was. Morgen mondeling examen Russisch, moet normaal gezien wel lukken, zal sebiet nog wat oefenen. Al lijkt me de laatste tijd alles zinloos en zie ik het leven eerder als móeten overleven... welja, kan het niet laten aan de andere kant mijn doel te volgen. Eens ik een doel heb vooropgesteld, ga ik die richting uit, wat er ook gebeurt. Alleen krijg ik dan soms het gevoel dat alles buiten mij om gebeurt en ik daar niet doelbewust mee bezig ben. Krijg in ieder geval langs alle kanten signalen, zoals mijn docente Russische grammatica vanmorgen. "En ik verwacht je volgend jaar in de tweede Kan, allé dat heet niet meer zo...bedoel tweede Ba!" En ik antwoordde: "welja, ik verwacht mezelf daar ook". Zo zien jullie maar, hoe negatief en hoeveel tegenslag ook, zolang humor en positiviteit in mij zitten, ben ik 'alive and kicking' en WEIGER ik van steen te worden.

(Steen, aangetroffen zoals afgebeeld, in een oude stenen nederzetting in Mallorca)

mei 11, 2006

Teken van leven

Even een teken van leven geven...hiermee dus gebeurd...

Was oorspronkelijk als een droge en flauwe mop bedoeld...Wou dus nog meer schrijven dan dit, maar het blijkt uiteindelijk toch niet goed te lukken. Heb mijn tekst weer gewist. De volle maan is in aantocht en bij de deze hier is precies haar lach van oor tot oor weer eens zoek... Spijtig dat ik niet tot over mijn oren verliefd ben op iemand, kan deugd doen... . Afin, voor degene die zich vragen mocht stellen...heb veel om mijn oren gehad. Onder andere, Margaret Thatcher. Normaalgezien is het morgen braafjes thuisblijven, hoop dan eindelijk eens mijn geestelijke kracht deel twee neer te pennen. Sebiet naar de Tangoles en dan filmavond met een vriend. We zijn sinds enkele weken bezig met álle films van Almodóvar te bekijken. Zal mijn lach van oor tot oor vanavond wel terugkrijgen, zowel op de tangoles als op de filmavond :-)

mei 01, 2006

Univoque

Mooi woord, vandaar dat ik het ook gebruik...(binnen de logica) in dezelfde betekenis op verschillende zaken toegepast worden; eenzinnig.
Nog een mooi woord...vereenzelvigen: tot één, tot een en dezelfde zaak maken; eenzelvig worden.
Eenzelvig: graag alleen zijnd, het gezelschap van anderen niet zoekend; stil, afgezonderd leven.
Stel dat iemand tegen me op een dag zou zeggen: "Ik ben op een bepaald moment gaan vereenzelvigen en zo ben ik vereenzaamd geraakt zonder het te beseffen, ach ja".
Vereenzamen: eenzaam worden, de sociale contacten verliezen.
Nederlands kan heel mooi zijn...niet dat ik me hier vereenzaamd begin te voelen of aan het vereenzelvigen ben...allé, weet ik eigenlijk niet... . Het schrijven is even uitgesteld geweest. Mijn warhoofd heeft één factuur overgeslagen, dus even een paar dagen geen verbinding gehad. Ze waren nochtans snel. Misschien had ik al gisteren op het internet kunnen zitten. Afin, ben blij dat ik het nu kan doen. Moet nog steeds 'geestelijke kracht deel 2' typen...Echter hoe langer ik zaken uitstel, hoe minder ik geneigd ben om er nog over te schrijven. Heb me vandaag voorgenomen om 100 blz. uit een boek te lezen 'a home at the end of the world' door Michael Cunnigham, is er niet van gekomen dus...het is maar dat ik die tegen donderdag uitgelezen moet hebben. Morgen stort ik mij genadeloos erin....maar dat tweede deel van de geestelijke kracht komt, veel te belangrijk voor mij... .
Om terug bij univoque te komen, het ene is het gevolg van het andere. Net zoals de ene gedachte het gevolg is van de andere...als het gaat over reconstructie van mijn eigen persoonlijkheid, dan houdt dat meer in dan alleen wat aan het innerlijke en het uiterlijke werken. Eigenlijk houdt dat in aan heel mijn leven werken. Een sterk gevoel overviel me daarnet en dat is dat ik naar het buitenland ga verhuizen. Allé, ik weet sowieso dat ik naar het buiteland ga verhuizen, ooit! Maar zag opeens een andere wending. Om specifiek te zijn: Tsjechië, mijn geboorteland. Ik heb mezelf sowieso voorgenomen om, tegen dat ik zestig ben ergens rustig, afgezonderd en zorgeloos te leven. Maar seg, dat is nog bijna dertig jaar en tegen dan ben ik misschien al dood. Ik heb nu weer voor de zoveelste keer ingezien (ja, de zoveelste keer) dat ge niet moet wachten of per sé een bepaald plan volgen. Neen, gewoon doen wat je juist lijkt, al verander je regelmatig van gedachten. Dat is tenslotte groeien, niet?
Kreeg daarnet het gevoel hier alles overboord te gooien, mijn leven elders verder te zetten en het verleden te laten voor wat het is (sowieso). Tsjechië is nog steeds de 'missing part' in mijn leven, sinds mijn tien jaar en ik heb nu zoiets van, "Ik heb het hier gezien". Ik kijk naar mijn kwaliteiten, en met de kwaliteiten die ik hier heb opgebouwd, kan ik eigenlijk veel meer betekenen daar, dan hier, op internationaal vlak. Ik ga niet zomaar hals over kop vertrekken, zal eerst zien of ik na dit jaar mijn studies verder kan zetten.
Ik weet het, het hangt allemaal af van mijn eigen doorzettingsvermogen...die de laatste tijd hier en daar faalt door omstandigheden (wat een flauw excuus), maar opgeven doe ik nog niet... . Oftewel maak ik hier mijn studies eerst af, oftewel slaag ik dit jaar niet en dan zal ik waarschijnlijk sneller in Tsjechië zitten dan voorzien. Heb iig al wat geld opzij gezet, je weet maar nooit. En dan natuurlijk over en 't weer reizen en zien welke jobmogelijkheden ik daar kan krijgen.
Pfft ja, een grote stap ineens, maar ook weer niet. Als het me ergens ferm tegensteekt dan is de deze hier weg. Ben al vaak verhuisd in mijn leven maar het grootste verhuis blijft nog steeds van Tsjechië naar hier op mijn tiende en toen ik het thuis afbolde op mijn 21j. Was ook een belangrijke stap in mijn leven. Ik besloot alleen te gaan wonen, kon net mijn huurwaarborg betalen met een studentenjob die ik die zomer had gedaan en verder...ik ging wel zien. Het is me toch maar mooi gelukt, en zonder hulp van anderen!
Weglopen van mijn verleden hier? Ik weet het niet, misschien wel, misschien niet. Eén ding is duidelijk, als ik genoeg heb van iets dan heb ik er genoeg van. Niet dat België een slecht land is, verre van, zeker qua bepaalde faciliteiten is het hier het land van belofte...maar heb hier na al die jaren (22 j.) nog steeds niet kunnen aarden. Hoe komt het toch? Heb hier een goed sociaal leven, heb hier kunnen werken, ben terug beginnen studeren...en toch...iets dat mijn honger niet kan stillen, ontbreekt. Ik mis hier zóveel verdomme. Zou ik ergens anders hetzelfde missen? Dat is net wat ik me al jarenlang afvraag. Het gras ziet altijd groener aan de andere kant maar als je nu eenmaal je hart (verstand) volgt, dan zal dat gras ook groener zijn, niet?
Ik zal het nooit weten als ik het niet doe! Wie niet waagt, die niet wint, maar degene die niet waagt, kan ook niet verliezen. Soit, dat risico neem ik al heel mijn leven.