december 25, 2006

The winter sleeper

(C) V.L.

Wens jullie allen warme feestdagen, zachte nachten, een spetterend Nieuwjaar en moge in 2007 het vlees net zo gewillig zijn als de geest ;-)

december 13, 2006

Square up to reality

(C) V.L.

december 09, 2006

Emoties

Mijn excuses dat ik de foto die een tweetal dagen op mijn blog heeft gestaan, moest verwijderen: 'Each of us viewed in isolation. The artist and his silent portraits.' En ja, het was van 'moeten'.
Het leven loopt niet altijd van een leien dakje. Probeer het zo eenvoudig mogelijk te houden maar dat gaat niet altijd, want ben niet alleen op de wereld. En maar goed ook, want zou me doodvervelen en uiteindelijk sterven aan gebrek aan affectie of compleet gaga worden.
Soit, ben eindelijk in het reine gekomen met mijn vorige ex, na zovele jaren. We kunnen terug met elkaar op een normale manier om als vrienden. De periodes van complete waanzin zijn voorbij. Aan de andere kant echter heb ik dan weer een ex erbij gemaakt omdat die er niet mee omkon en ik dan weer op mijn beurt niet altijd met hem omkon. Spijtig, het was nochtans een hele mooie foto maar hij wenst niet gepubliceerd te worden. En ik ga er geen spelletje van maken. Heb ze eraf gegooid. De overige blijven echter. Het is niet omdat het gedaan is dat die opeens eraf moeten. Over afgunst gesproken... .Vind dat ik het recht heb om mijn affectieve waarde die ik heb tegenover die foto's mag behouden. Heb besloten om dan maar een andere foto te posten. Is helemaal anders maar er valt tenmiste geen levende ziel op te bespeuren. Enkel een pop die aan touwtjes hangt:
'Refinements of meaning'

(C) V.L

december 07, 2006

Zoekterm: 'murder in mind'.

De zwaartekracht begint goed haar werk te doen. Ze voelt zich als verlamd dieper en dieper in de matras zakken. Ze slaapt bijna maar wordt abrupt uit haar sufheid gehaald wanneer ze hem de deur van de slaapkamer hoort sluiten. Hij is namelijk in de kamer ernaast op zijn pc aan het werken en mp3’s aan het afspelen maar wilt haar niet uit haar slaap houden. Echter, het is niet zijn haastig getokkel op zijn klavier en de muziek die haar storen. Wat haar wel ergert is dat hij de deur opeens sluit. De gedachte dat ze nog haar fiets op slot moest doen, had ze al lang weggedacht en nu wordt die gedachte pertinent. Het is misschien belachelijk maar haar nieuwsgierigheid wordt gewekt. Net of hij met iets bezig is dat ze niet mag weten. Ze staat op, doet de slaapkamerdeur terug open en zegt dat het echt geen verschil uitmaakt of de deur nu open is of niet. En gaat haar fiets op slot doen.
Onderweg naar de gang zegt ze plagend: “ben je alweer met vrouwen bezig, ja?” Ze weet dat hij regelmatig het internet afschuimt op zoek naar filmpjes en plaatjes van vrouwen voor zijn artistieke concepten en plaagt hem er regelmatig graag mee. Terug van de gang gaat ze achter hem staan en kijkt even waarmee hij zoal bezig is. Op de vraag wat hij aan het zoeken is, antwoordt hij: “vrouwen die vermoord worden.”
“Pardon?”, reageert ze verbaasd. “Je bedoelt vrouwen die vermoord wérden?”
“Neen, neen, vrouwen die vermoord worden. Mijn zoekterm is ‘murder in mind’”
“Aha, zitten er dan op het internet psycho’s die even gaan vertellen welke vrouw ze gaan vermoorden of zo? Als dat zo is, moet je die aangeven”, zegt ze ernstig.
Na die woorden, leunt hij achterover in zijn stoel, kijkt even naar het plafond en zucht heel diep. Ze proest het uit van het lachen bij zijn reactie, “grapje schatje. Het was maar om te plagen hoor.”
Tja, zo is haar gevoel voor humor nu eenmaal. Wanneer ze terug naar de slaapkamer wandelt, bedenkt ze opeens dat het hélemaal niet grappig is wat ze net zei. Want je kan het nog zo gek niet bedenken. Soms lijkt het of niets onmogelijk is in deze wereld. De wereld zit vol gekken en zelfs wat abnormaal is, kan normaal zijn. De wereld op zijn kop. Waar ligt de grens tussen normaal en abnormaal?
Wat haar met het ouder worden opvalt, is dat die grens meer en meer is gaan vervagen. Maar misdaden blijven nu eenmaal misdaden. En daar kan niemand onderuit. Ze ergert zich vaak aan misdaden op het internet. Het is een moeilijke kwestie. Het is zo anders dan wat men in de berichtgeving op tv te zien krijgt of wat men in de krant leest. Al is het internet virtueel, toch kan men daar de realiteit terugvinden zoals ze soms is. Rauw. Héél rauw. Men zit naar dat scherm te kijken maar wat men ziet, is op afstand. Op die manier is er een gevoel van minder betrokkenheid. Maar in feite is men zichzelf aan het bedriegen. Ach ja, het voyeuristisch aspect in een mens. Maar voor haar is naar misdaden op het internet kijken net hetzelfde alsof men er zelf bij staat. Ze zou eens de gezichten van de mensen die in ‘real life’ toekijken willen zien. Wanneer er iemand voor hun ogen gemarteld of verkracht wordt. Ze is ervan overtuigd dat de meesten spontaan gaan beginnen kotsen of een trauma oplopen. In het ergste geval zichzelf zelfs het leven ontnemen. Omdat de beelden die zich voor hun ogen hebben afgespeeld hen blijven achtervolgen en zij ze niet kunnen verwerken. Dit geldt natuurlijk niet voor de échte freaks. Hoe meer ze pijn zien, horen en voelen van een ander, hoe beter. Het hele gebeuren op het internet valt nu eenmaal moeilijk te controleren omdat het zo’n breed universum is. Hier en daar doekt men een pedofielennetwerk of een terroristenorganisatie op. Maar met die opdoekingen zijn de specialisten soms jarenlang bezig. Omdat internet-misdadigers vaak met nep-websites en geheime codes, die ze om de haverklap veranderen, werken.
Na dit overpeinsd te hebben, begint plots een andere gedachte in haar op te komen: “hij is toch niet op zoek naar de manier waarop hij me het beste kan ombrengen?”
Nogmaals, je kan het inderdaad nog zo gek niet bedenken. Je denkt een normale mens vóór jou te hebben staan en blijkt achteraf dat die persoon een dubbel leven erop nahield, een hoerenloper of een seriemoordenaar was. Brr, koude rillingen lopen over haar rug bij die gedachte. Het zijn verhalen die ze vooral uit films kent. Maar films benaderen uiteindelijk ook soms de realiteit. Tot op de details zelfs. En mensen die zeggen: “zeg Marie, het is maar een film hoor!” (ze leeft zich toch altijd zo erg in), zouden soms twee keer mogen nadenken vooraleer zo’n uitspraak te doen. En dan denkt ze aan de film die ze onlangs heeft gezien waarin een getrouwde man al zovele vrouwen, zelfs een gezin, om zeep heeft geholpen zonder dat zijn vrouw iets in de gaten had. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal uit de jaren ’60. Toen had de politie nog niet zoveel ervaring met seriemoordenaars. Of ‘the Texas Chainsaw Massacre’. Ook gebaseerd op waargebeurde feiten. En niet te vergeten, de films over copycats die de moorden uit een boek nadoen.

De gedachte die ze daarstraks over haar lief kreeg, denkt ze niet weg. Al weet ze dat die gedachte absurd is. Integendeel. Ze gaat er volledig in op want die gedachte had net voor de juiste inspiratie gezorgd voor haar nieuw verhaal.
Ze draait zich op haar rug en observeert de rookkringen die haar sigaret maakt. Wanneer ze zo’n rookkring ziet, moet ze meestal aan haar grootvader (langs haar moeders zijde) denken die rookkringen uit zijn mond blies voor haar. En gefascineerd keek ze altijd toe hoe hij dat deed. Soms slaagde ze er zelfs in haar vinger door de rookkring heen te steken zonder hem te breken. Toen had ze er nog geen idee van hoe schadelijk roken voor de gezondheid van jezelf en de anderen kon zijn. Ze wist alleen dat het vreselijk stonk, behalve wanneer iemand net een sigaret had aangestoken. Dán rook een sigaret lekker.
Ze keek ook steeds zeer geïnteresseerd toe hoe haar grootouders kostuums en jurken op maat maakten. Haar grootouders waren beroeps klerenmakers en voor ze aan een eigen zaakje waren begonnen, hadden ze jarenlang in een tochtig naaiatelier gewerkt. Haar grootvader begon als eerste last te krijgen van reuma in zijn benen. Hij bleef roken. En op latere leeftijd begon hij regelmatig bezopen thuis te komen. Zijn reuma sloeg over in zware artrose, maar hij bleef drinken en roken. Uiteindelijk was hij gestopt. Maar het was te laat. Dat roken en drinken had zijn toestand alleen maar verergerd; omdat nu eenmaal je aders ervan dichtslibben Hij heeft zijn laatste drie jaar in bed mogen doorbrengen, niet meer in staat op zijn eigen benen te staan. Hij heeft de zestig niet gehaald. Op een nacht was hij in eeuwige slaap gedommeld. Een dood die velen op dezelfde manier zouden willen sterven. Gewoon in slaap vallen… .

(wordt vervolgd…)