mei 15, 2007

We'll go to the zoo if the rain keeps off

(C)V.L.

mei 14, 2007

Het gemis

A: "Ik mis haar, weet je. Ze is echt een gemiste kans!"
Ze zweeg even en de eerste gedachte die in haar opkwam was, "ga naar haar en zeg het haar dan". Maar "zinloos", denkt ze zo want ze heeft begrepen dat er al lang geen sprake meer is van liefde tussen die twee, maar machtspelletjes en bezitterigheid. Als ze dan ook nog eens zijn andere verhalen over haar hoort, hoe ze bijvoorbeeld negatief jaloers reageert wanneer hij een nieuwe vriendin heeft, maar zij mag natuurlijk zoveel vriendjes hebben als ze wilt. Pfft, zelf heeft ze in een minnaar-minnares verhouding gezeten maar het verschil met hem is dat het daar niet bij gebleven was. Terwijl hij tien jaar lang bleef vastzitten in een flikkerlicht minnaar en minnares verhouding, zat zij zes jaar vast in een flikkerlichtrelatie. Qua emoties, intensiteit en passie hebben zij hetzelfde meegemaakt, hij als man en zij als vrouw. Ze is echter blij dat ze van dia man weg is, ze maakten elkaar toch maar kapot. En hetzelfde ziet ze nu tussen die twee gebeuren. Eigenlijk de tijd dat ze hem kent , is dat al bezig. Elkaar weerzien is geen genot meer maar puur afzien. Hoe kan een mens toch van een zelfvoldaan en zelfzeker iemand evolueren naar een masochist en pure zelfdestructie? Enfin, veel valt daar niet aan te snappen als je de nuchtere feiten bekijkt, pure psychologie. Ze heeft het trouwens allemaal zelf kunnen ondervinden.
Dus antwoordde ze: " hoe kan je nu zeggen dat ze een gemiste kans is als het voor haar overduidelijk om een minnaar en minnaresverhouding ging en hoe kan je haar bepaalde dingen verwijten terwijl ze het altijd al zo heeft bekeken? Zij niet van haar man wegging want wou haar veilig financieel leven bij haar man niet opgeven voor jou en wat ik kan afleiden uit je verhalen, zij ervan genoot om je enkel voor haar plezier te gebruiken. En gaat het met jou niet meer, dan zal ze wel een ander vinden. Jij hebt ondertussen toch ook al andere relaties gehad, niet? Natuurlijk, zij blijft wel in je kop hangen, wat ik ook met mijn ex had."
A: "Goh, B., hoe komt het toch dat ik hier depressiever begin te worden...?
B: "Hm ja, kan wel cru klinken maar dit is toch maar enkel de realiteit die je niet onder ogen wilt zien, niet?"
Ze moet natuurlijk tegen zichzelf bekennen dat ze eigenlijk wat gepikeerd reageerde omdat hij die week haar het hof nog aan het maken was en nu met deze zever afkwam. Wat ze ook voorspeld had. Hm ja, met het ouder worden is ze meer en meer gaan beseffen dat er maar heel weinig mensen met een grondige zelfkennis rondlopen en dat je dus, wat bepaalde mensen zeggen, je met een korrel zout moet nemen. Spijtig, want tenslotte is ze steeds iemand geweest die graag mensen au sérieux neemt. Ja, het heeft haar zelfs jaren gekost om gezwans van ernst te onderscheiden. Veel komedianten dat er rondlopen. Zichzelf beter voordoen dan ze zijn om dan achteraf tot de conclusie te komen dat die persoon geheel anders in elkaar steekt. Waarom in godsnaam dan al die maskerade opzetten en gewoon niet altijd te zijn wie je bent? Op die manier vermijdt men vaak conflicten en onnodig gekwets. Is het nu zó moeilijk om jezelf onder ogen te zien? Enfin, iedereen is wij hij/zij is maar ze heeft toch zo haar bedenkingen over hoe mensen soms met elkaar omgaan.
B: "Zeg, ik bedoel het niet slecht hoor (sprak ze met woorden van liefde), maar ik vind het wel erg wat het nog met je doet. En al zeg je dat ze er niet meer is. Je ziet maar, ze is er nog degelijk wel hé. Ik kan zeggen wat ik wil maar jij moet tenslotte voor jezelf uitmaken wat je wilt en wie je wilt zijn en als je wilt blijven vasthangen aan bepaalde zinsbegoochelingen dan moet je achteraf niet klagen dat je ongelukkig bent hé."
A: "Maar ervaar je dat dan ook niet met X?" Hoe is dat bij jou eigenlijk?"
B: "Het is nu net zo moeilijk uit te leggen aan jou dat ik besloten heb om eruit te stappen. We hebben hetzelfde meegemaakt maar ik zit er niet meer zo diep in als jij, geloof ik. En natuurlijk zal ik nog momenten hebben dat ik aan hem denk en dat het wat gaat steken maar het belangrijkste is nu dat ik iets voor mezelf probeer te realiseren en me best wel goed voel bij de gedachte dat ik alleen ben. Eindelijk.
Weet je, telkens wanneer ik vrijgezel ben, is het net of de mannetjesdieren het kunnen ruiken, pas op, mijn ex kwam vooral af als hij wist dat ik iemand had, haha. En zo ben ik zelden alleen geweest natuurlijk. Want heb zoiets van, liever niet maar als zich een goede gelegenheid voordoet, ja, waarom niet dan? Maar wat anders is tegenover vroeger, is dat ik niet meer gemakkelijk verliefd word. Bedoel hier eigenlijk eerder mee dat ik het mij gewoon niet meer kan voorstellen dat een relatie met iemand zou werken."
A: "Maar wat zeg je nu? Je bent nog zo jong."
B: "Ah ja, en daarom denk je dat het gemakkelijker is als je jonger bent? Neen, vergeet het, de mensen zijn veranderd. Sorry, dat ik het zeg, maar wij schillen toch ook zeventien jaar, niet? Mijn 33j tegenover jouw 50 j, wat maakt het uit? Jij kampt toch met dezelfde problemen? Inzichten zijn zeker niet leeftijdsgebonden. De mensen zijn kieskeuriger geworden, veeleisender, tot het abnormale toe want de ideale partner bestaat tenslotte niet. Ze hebben in de eerste plaats problemen om van zichzelf te houden, om zich te binden, om iemand te vertrouwen, om zich volledig te laten gaan. Zijn minder verdraagzaam en maken problemen waar er geen problemen hoeven gemaakt te worden. Zeg, waar is de mens naartoe met zijn natuur? En tussen die alomtegenwoordige chaos die je als hypersensitief iemand dag in dag uit overal tegenkomt, vraagt men zich weleens af, "wat zit ik hier in godsnaam te doen"? Maar je hebt niet veel keus, want je hebt bepaalde verplichtingen. Dus wat doe je? Je zorgt er toch wel op zijn minst voor dat je het zelf goed hebt, nietwaar? En laat de rest maar sukkelen, weet je, vermits ze dat zo graag willen. Ik ben zes jaar één van hen geweest, weet je wel, in cirkeltjes blijven draaien ect., maar ik weiger om er nog aan mee te doen. Sluz, getan, fini, konec. Blijf liever alleen en gelukkig dan. Keer op keer is het erop uitgedraaid dat ik uiteindelijk degene was die zich verstandig moest houden en als ik het eens niet kon omdat me alles te veel werd met momenten, dan was dat zo van, "zeg wie ben jij voor iemand?" Ja, de spijtige realiteit, je kan eeuwig blijven investeren in bepaalde mensen, het zal nooit iets oplossen of verhelpen. En wat heb ik eindelijk geleerd na al die jaren?, denk ik toch. "Meisje, je kan ze niet helpen, vergeet het." Ik kan mensen inzichten geven en hen iets proberen te doen begrijpen over zichzelf maar daar houdt het dan ook bij op nu. Iedereen is verantwoordelijk voor zichzelf, weet je. Maar het is menselijk dat een mens dat niet doorgaans is. Maar daar hoeven echter anderen niet voor te boeten, nietwaar? Het eten is klaar trouwens. Hoe laat is het eigenlijk nu?"
A: "Middernacht... ."
B: "Dju, dat kom er nu van al dat geanalyseer en getetter, het eten had al lag klaar kunnen zijn, sorry hé."
Na nog een uur te zijn doorgegaan tijdens het eten, zei hij: "ik ga maar eens opstappen, ik denk dat ik nu effe behoefte heb aan een pint."
Hij zag haar haar schoenen aandoen en vroeg: "wat ben jij van plan?"
B: "Ah, ik ga ook een pint pakken hé, je denkt toch niet dat ik hier na zo'n wakkere gesprekken binnen ga blijven?"
Dus voilà, hij ging een pint pakken en zij ook, ieder hun eigen weg. En hij heeft nog niet eens de tijd kunnen nemen om voor het eten te bedanken.

mei 04, 2007

Bij toeval...

(C)V.L.

maar diegenen die me beter kennen weten dat ik niet in het toeval geloof. (Inspiratie gehaald bij een bezoeker) Getrokken in het dorp waar ik van mijn 3 tot mijn 9 jaar heb gewoond, in Tsjechië. En waar mijn vader en zijn gezin nog steeds wonen. Als kind ging ik met mijn moeder naar daar (veel later met andere kinderen om elkaar wat bang te maken), een oud joods kerkhof. Mijn moeder kon daar namelijk gemakkelijk samen met een vriendin topless zonnenbaden in de buurt, zonder op te vallen. Buiten de muren rondom het kerkhof.
Maar ik als kind verveelde me dood en liep regelmatig alleen rond op het kerkhof (binnen de muren dus) zonder me volledig ervan bewust te zijn waar ik me werkelijk bevond. Tot ik op een bepaald moment de data op de zerken begon te ontcijferen en ik daaruit kon opmaken dat het er vol lag met kindergraven. Midden op het kerkhof groeiden witten berken (nog steeds een van mijn favoriete soort) en tussen die bomen groeiden in de late lentezon sleutelbloemen (de slanke sleutelbloem).
En ik zal het nooit vergeten, ik heb de sleutelbloemen geplukt en in een vaasje bij ons thuis gezet. Toen volgden er een aantal onverklaarbare spanningen. Mijn moeder die enorm gespannen was (niet omwille van de bloemen die ik had geplukt), ik weet niet meer waarom en de sleutelbloemen die ik hoorde huilen omdat ze geplukt werden en in een vaas gezet. Er gingen rillingen door me heen en ik besefte dat ik die bloemen nooit had mogen plukken. Ik zei echter tegen hen: "jullie zijn een troost voor mij, laat de buitenwereld maar kwaad zijn".
Eigenaardig toch om dit als een kind van acht jaar mee te maken.

Maar het had zo zijn redenen, achteraf gezien en in het verder verloop van mijn leven... . Zal er nog wel over schrijven, was al trouwens in het begin van deze blog mee begonnen, een autobiografie namelijk. Maar heb de moed niet meer gehad om het af te maken omdat het te pijnlijk werd. Dus wacht ik het moment af waarop ik er weer tegenaan kan.( Wachten is het nu ook weer niet echt, het komt of het komt niet, zo simpel is het, forceren gaat niet, anders is het niet meer spontaan.)
Een gedachte die bij mij binnenvalt... . Hoeveel mensen, sinds mensenheugenis hebben al niet geprobeerd om de anderen de ogen te openen door hun manier van uiten? En voelt de mens de behoefte om zich aan de buitenwereld te tonen, desnoods het uit te schreeuwen: "hé, ik ben hier hé! " (Wie zei dat alweer? "Ik ben, dus ik besta", maar omgekeerd niet per sé waar, " ik besta, dus ik ben." Volgens mij ben je pas wanneer je bent, ja. En velen vertoeven namelijk in het omgekeerde.) Maar heb enkel ondervonden dat de mens een wezen is die zelden ooit zal leren, en in het beste geval wanneer het meestal te laat is. De mens met zijn verstand en capaciteiten, haha, wat een gigantische flop. M.a.w. zijn al die geschriften, gedachten, kunstwerken ect. voor niks geweest... maar ook weer niet. Toch niet voor diegenen wiens ogen wel open staan. Hm, ja, mag ik het zo stellen: 'once in a lifetime we will know' en als het niet is in dit leven dan in een ander.

mei 03, 2007

Once in a lifetime we will know

(C)V.L.